ترس در لغت: تفاوت میان نسخه‌ها

این لغت به معنای [[ترس]] از امری [[مکروه]] به واسطه علائم محتمل و یا یقین‌آور است<ref>مفردات ألفاظ القرآن، ص۳۰۳.</ref>. [[خوف]] را مقابل [[امنیت]] معنا کرده‌اند:

{{متن قرآن|وَأَنْ أَلْقِ عَصَاكَ فَلَمَّا رَآهَا تَهْتَزُّ كَأَنَّهَا جَانٌّ وَلَّى مُدْبِرًا وَلَمْ يُعَقِّبْ يَا مُوسَى أَقْبِلْ وَلَا تَخَفْ إِنَّكَ مِنَ الْآمِنِينَ}}<ref>«و: «چوبه‌دستت را بیفکن!» آنگاه چون در آن نگریست که مانند ماری می‌جنبد پشت‌کنان روی گردانید و بازنگشت؛ (بانگی برآمد که): «ای موسی روی آور و مترس که تو در امانی»» سوره قصص، آیه ۳۱.</ref>.

[[بیضاوی]] در [[انوار التنزیل (کتاب)|انوار التنزیل]]، خوف را به ترس از علت متوقَّع و [[حزن]] را به ترس از علت واقع‌شده معنا می‌کند. در مجموع، خوف حال [[اضطراب]] درونی به واسطه [[نگرانی]] از وقوع خطری در [[آینده]] است<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۳، ص۱۴۵.</ref>.<ref>[[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|ولایت و امامت از منظر عقل و نقل]]، ج۶ ص ۳۸۷.</ref>

{{منابع}}

# [[پرونده:1379153.jpg|22px]] [[محمد تقی فیاض‌بخش|فیاض‌بخش]] و [[فرید محسنی|محسنی]]، [[ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶ (کتاب)|'''ولایت و امامت از منظر عقل و نقل ج۶''']]

{{پایان منابع}}

{{پانویس}}

[[رده:ترس]]