توحید در نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

#[[برهان توحید]]: [[خداوند]] شریک ندارد، زیرا اگر شریکی برای او باشد، باید همانند [[خداوند]] [[آثار وجودی]] خود را ظاهر کند. این [[آثار وجودی]] را [[امام علی]] {{ع}} در سه فراز بیان فرموده است: ارسال [[رسولان]]، [[پادشاهی]] و [[تدبیر]] مُلک هستی و افعال حکیمانه و صفات<ref>{{متن حدیث|وَ اعْلَمْ يَا بُنَيَّ أَنَّهُ لَوْ كَانَ لِرَبِّكَ شَرِيكٌ لَأَتَتْكَ رُسُلُهُ وَ لَرَأَيْتَ آثَارَ مُلْكِهِ وَ سُلْطَانِهِ وَ لَعَرَفْتَ أَفْعَالَهُ وَ صِفَاتِهِ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۳۱</ref>. [[امام علی]] {{ع}} برای [[اثبات وجود]] [[خداوند]] به خود وجود و نشانه‌های آن، که از هر چیزی آشکارتر است، استناد می‌کند. از بیانات [[امام]] معلوم می‌شود که مرتبه [[خداوند]] در [[یگانگی]]، همان مرتبه احدیت است که با هیچ ترکیبی سازگار نیست و آن، مرحله [[واجب]] الوجود است، یعنی هستی مطلقی که از دایره پدیده‌ها خارج است و خود، علت ایجاد همه پدیده‌های هستی. چنین موجودی [[غنی]] علی‌الاطلاق نام دارد و [[غنی]] علی‌الاطلاق در ذات، صفات و افعال، موجودی یگانه است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 219.</ref>

#'''پیامدهای [[توحید]]:''' [[نظام]] توحیدی ما را مکلّف می‌کند که نه فقط در [[عبادات]] خویش تنها او را [[پرستش]] کنیم، بلکه در [[اطاعت]] هم تنها از او [[اطاعت]] کنیم و از هر اطاعتی جز [[اطاعت]] او بپرهیزیم. [[نظام]] توحیدی از ما [[تقوا]] می‌طلبد؛ تقوایی که محصول [[شناخت]] ذات [[خداوند]] است. [[امام علی]] {{ع}} فرمود: بترسید از خدایی که شما را از موعظت خود بهره‌مند ساخت و با فرستادن پیامبرانش [[پند]] داد و با [[نعمت]] خود، رشته منت بر گردنتان انداخت. پس خود را با [[پرستش]] او خوار دارید و [[حق]] اطاعتش را بگزارید<ref>{{متن حدیث|فَاتَّقُوا اللَّهَ الَّذِي نَفَعَكُمْ بِمَوْعِظَتِهِ وَ وَعَظَكُمْ بِرِسَالَتِهِ وَ امْتَنَّ عَلَيْكُمْ بِنِعْمَتِهِ فَعَبِّدُوا أَنْفُسَكُمْ لِعِبَادَتِهِ وَ اخْرُجُوا إِلَيْهِ مِنْ حَقِّ طَاعَتِهِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۱۹۸</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 220.</ref>.

== جستارهای وابسته ==