جنگ در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

جنگ به لحاظ چگونگی ابزار و شیوه [[جنگی]] به جنگ نظامی و غیر نظامی قسمت می‌شود. [[جنگ]] نظامی آن است که دو طرف درگیر از سلاح‌‌های نظامی و جنگی استفاده می‌کنند و بیشتر آیات قرآنیِ مربوط به جنگ به این نوع از جنگ اشاره دارند؛ مانند «قـتِلوا الَّذینَ یَلونَکُم مِنَ الکُفّارِ» (توبه / ۹، ۱۲۳)، «فَضَربَ الرِّقابِ حَتّی اِذا اَثخَنتُموهُم». ([[محمّد]] / ۴۷، ۴) جنگ غیر نظامی نیز آن است که در آن از ابزار و ادوات نظامی برای مغلوب کردن دشمن استفاده نمی‌شود؛ مانند [[جنگ روانی]] که مراد از آن، فعالیت‌هایی در طول جنگ یا پیش یا پس از آن است که با [[هدف]] درهم شکستن [[اراده]] [[مقاومت]] در دشمن و [[تضعیف]] [[روحیه]] او صورت می‌گیرد <ref>موسوعة المورد، ج ۱، ص۴۲۴؛ فرهنگ علوم سیاسی، ص۳۴۸.</ref>؛ همچنین جنگ [[اقتصادی]] که در آن به هدف [[غلبه]] بر دشمن به [[تحریم]] یا [[محاصره اقتصادی]] [[اقدام]] می‌شود <ref>فرهنگ علوم سیاسی، ص۱۳۳؛ فرهنگ بزرگ سخن، ج ۳، ص۲۲۰۰، «جنگ».</ref> و نیز [[جنگ تبلیغاتی]] یا [[هجوم فرهنگی]] که با ابزار [[تبلیغات]] و [[فرهنگ]] و [[ترویج]] [[شبهات]]، دشمن تضعیف می‌شود. <ref>ر.ک: اسالیب الغزو الفکری، ص۱۰ - ۲۳۸؛ اضواء البیان، ج ۷، ص۳۷۸؛ موسوعة الامام علی، ج ۶، ص۵ - ۳۷.</ref> گفته‌اند که [[آیه]] ۲۱۷ بقره / ۲ که از جنگ پیوسته [[کافران]] با [[مسلمانان]] برای [[تغییر]] دادن [[دین]] آنان سخن به میان آورده: «و لایَزالونَ یُقـتِلونَکُم حَتّی یَرُدّوکُم عَن دینِکُم اِنِ استَطـعوا»، افزون بر جنگ نظامی شامل روش‌های جنگ غیر نظامی نیز می‌گردد. <ref>الفرقان، ج ۳، ص۲۷۸ـ ۲۷۹؛ من وحی القرآن، ج ۴، ص۲۰۵ـ ۲۰۹.</ref> همچنین [[جنگ]] از جهت [[انگیزه]] و اهداف آن به جنگ [[مشروع]] ([[مباح]]) و [[نامشروع]] ([[حرام]]) قسمت می‌شود. <ref>جنگ و صلح، ص۱۵.</ref>[[جنگ]] مشروع آن است که با اهداف مشروع صورت گیرد مانند [[خونخواهی]] و [[تنبیه]] [[متجاوز]] <ref>جنگ و صلح، ص۱۵.</ref> و با شرایط خاصی [[واجب]] است؛ مانند [[جنگ با مشرکان]] و کافرانِ [[محارب]]: «قـتِلوا المُشرِکینَ کافَّةً» ([[توبه]] / ۹، ۳۶؛ نیز توبه / ۹، ۱۲۳) یا با کسانی که با ما وارد جنگ می‌شوند ([[حجّ]] / ۲۲، ۳۹)، جنگ برای [[حمایت از مظلومان]] ([[انفال]] / ۸، ۷۲)، [[جنگ با باغیان]] و [[سرکشان]] در برابر [[حکومت اسلامی]]: «فَقـتِلوا الَّتی تَبغی» (حجرات / ۴۹، ۹) و نیز جنگ با [[محاربان]] و [[فساد]] کنندگان در [[زمین]]. ([[مائده]] / ۵، ۳۳) جنگ نامشروع [[جنگی]] است که برای دستیابی به اهداف مادی و به انگیزه‌های [[دنیوی]] مانند [[قدرت‌طلبی]] و [[انتقام]] صورت گیرد. <ref>جنگ در اسلام، ص۱۳۳ - ۱۳۴.</ref> [[آیات]] ۸۴ - ۸۵ بقره / ۲ که از [[پیمان]] [[خداوند]] از [[بنی‌اسرائیل]] مبنی بر ترک جنگ با یکدیگر سخن به میان آورده و آنان را به سبب جنگ با یکدیگر به شدت [[مذمت]] کرده‌اند، بر این موضوع دلالت دارند: «واِذ اَخَذنا میثـقَکُم لاتَسفِکونَ دِماءَکُم ولا تُخرِجونَ اَنفُسَکُم مِن دِیـرِکُم... * ثُمَّ اَنتُم هــؤُلاءِ تَقتُلونَ اَنفُسَکُم وتُخرِجونَ فَریقـًا مِنکُم مِن دِیـرِهِم تَظـهَرونَ عَلَیهِم بِالاِثمِ والعُدونِ... وهُوَ مُحَرَّمٌ عَلَیکُم اِخراجُهُم... فَما جَزاءُ مَن یَفعَلُ ذلِکَ مِنکُم اِلاّ خِزیٌ فِی الحَیوةِ الدُّنیا ویَومَ القِیـمَةِ یُرَدُّونَ اِلی اَشَدِّ العَذابِ». [[آیه]] ۹ حجرات / ۴۹ هم به [[مسلمانان]] [[فرمان]] داده که در صورت بروز جنگ میان مسلمانان آنان را به [[صلح]] وا دارند: «واِن طَـائفَتانِ مِنَ‌المُؤمِنینَ اقتَتَلوا فَاَصلِحوا بَینَهُما». از آیه ۳۳ مائده / ۵ می‌توان دریافت که جنگ به [[هدف]] [[مخالفت]] با [[خدا]] و [[پیامبر الهی]] و رواج دادن [[فساد در زمین]] حرام است.