بی‌وفایی در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

#یکی از [[یاران امام]] [[صادق]]{{ع}} گوید: از ایشان در این رابطه سؤال کردم، که دو [[شهر]] از شهرهای کفّار که هر یک از [[حکومتی]] مستقل برخوردار است، نخست به [[جنگ]] با یکدیگر پرداختند و آنگاه [[معاهده]] [[صلح]] امضاء کردند؛ آنگاه [[سلطان]] یکی از این دو [[شهر]] کافرنشین به [[سلطان]] دیگر خدعه زده به نزد [[مسلمین]] می‌‌آید، و با آنان [[پیمان]] می‌‌بندد که به همراه آنان به آن [[سلطان]] و شهرش حمله کنند. آیا این عمل برای [[مسلمین]] جایز است؟ [[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "برای [[مسلمین]] جایز نیست که خود فریبکاری کنند و یا دیگران را به فریبکاری فراخوانند؛ نیز بر آنان جایز نیست که با کسانی که [[فریب]] به کار برده‌اند هم‌پیمان شوند، امّا آنان باید با [[مشرکان]] در هر کجا که ممکن شد به [[جنگ]] بپردازند؛ و بر آنان پذیرش آنچه مورد تعهّد [[کافران]] قرار گرفته جایز نمی‌باشد" <ref>{{متن حدیث|عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَرْيَتَيْنِ‌ مِنْ أَهْلِ الْحَرْبِ لِكُلِّ وَاحِدَةٍ مِنْهُمَا مَلِكٌ عَلَى حِدَةٍ اقْتَتَلُوا ثُمَّ اصْطَلَحُوا ثُمَّ إِنَّ أَحَدَ الْمَلِكَيْنِ غَدَرَ بِصَاحِبِهِ فَجَاءَ إِلَى الْمُسْلِمِينَ فَصَالَحَهُمْ عَلَى أَنْ يَغْزُوَ مَعَهُمْ‌ تِلْكَ الْمَدِينَةَ؟ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} لَا يَنْبَغِي لِلْمُسْلِمِينَ أَنْ يَغْدِرُوا وَ لَا يَأْمُرُوا بِالْغَدْرِ وَ لَا يُقَاتِلُوا مَعَ الَّذِينَ غَدَرُوا وَ لَكِنَّهُمْ يُقَاتِلُونَ الْمُشْرِكِينَ حَيْثُ وَجَدُوهُمْ وَ لَا يَجُوزُ عَلَيْهِمْ مَا عَاهَدَ عَلَيْهِ الْكُفَّارُ}}؛ اصول کافی، ج۲، ص۳۳۶.</ref><ref>[[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۳، ص ۱۶۲-۱۶۴.</ref>.

{{منابع}}

* [[پرونده:10115255.jpg|22px]] [[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۳ (کتاب)|'''دانش اخلاق اسلامی ج۳''']]