جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| (۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[خسر در قرآن]] - [[خسر در حدیث]] - [[خسر در فقه سیاسی]] | پرسش مرتبط = خسر (پرسش)}} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
* نقصان<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۴، ص۱۹۵.</ref>، کم شدن، [[زیانکاری]]، کم شدن اصل [[سرمایه]] <ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۲۸۱.</ref>. | * نقصان<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۴، ص۱۹۵.</ref>، کم شدن، [[زیانکاری]]، کم شدن اصل [[سرمایه]] <ref>حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۲۸۱.</ref>. | ||
*{{متن قرآن|وَالْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ}}<ref>«سوگند به روزگار، که آدمی در زیانمندی است» سوره عصر، آیه ۱-۲.</ref> | *{{متن قرآن|وَالْعَصْرِ إِنَّ الْإِنْسَانَ لَفِي خُسْرٍ}}<ref>«سوگند به روزگار، که آدمی در زیانمندی است» سوره عصر، آیه ۱-۲.</ref> | ||
*نسبت خُسران به [[انسان]] در این [[آیه]]، از این جهت است که اصل [[سرمایه]] او که [[عمر]] و زندگانی است، در حال نقصان و زوال است. خُسران به معنای "نقص" در مقابل "ربح"، گاهی در [[مال]] و [[امور مادی]] است که مفهوم غبن و [[نقص]] بر آن [[صدق]] میکند و گاهی در امور [[نفسانی]] و [[معنوی]] است که مفهوم [[گمراهی]] و [[هلاکت]] بر آن انطباق دارد<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۳، ص۵۲.</ref>. | * نسبت خُسران به [[انسان]] در این [[آیه]]، از این جهت است که اصل [[سرمایه]] او که [[عمر]] و زندگانی است، در حال نقصان و زوال است. خُسران به معنای "نقص" در مقابل "ربح"، گاهی در [[مال]] و [[امور مادی]] است که مفهوم غبن و [[نقص]] بر آن [[صدق]] میکند و گاهی در امور [[نفسانی]] و [[معنوی]] است که مفهوم [[گمراهی]] و [[هلاکت]] بر آن انطباق دارد<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۳، ص۵۲.</ref>. | ||
*از دیدگاه انسانشناختیِ [[قرآن]]، [[انسان]] موجودی فانی است و لحظه به لحظه به [[مرگ]] نزدیک میشود و زمان به نفع او نیست و همین مفهوم [[خسران]] [[انسان]] است؛ امّا چگونه میتوان این خُسران را جُبران کرد؟ مهم [[راه]] حلی است که [[خداوند]] در این بحرانِ ناگزیر و اجتناب ناپذیر به [[انسان]] عرضه میکند: {{متن قرآن|إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ }}<ref>«جز آنان که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته کردهاند و یکدیگر را به راستی پند دادهاند و همدیگر را به شکیبایی اندرز دادهاند» سوره عصر، آیه ۳.</ref><ref>ر.ک: محمود سرمدی، «خسارت/خسران»، دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی، ج۱، ص۹۸۷-۹۸۸.</ref>. چنین مبنایی در [[انسانشناسی]]، اگر در [[نفوس]] و [[جانها]] قرار گیرد، به عنوانِ یک اصل [[اخلاقی]] والا، راهنمایِ [[رفتار انسان]] در [[جامعه]] و [[نظام سیاسی]] خواهد بود.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۲۵۴.</ref>. | * از دیدگاه انسانشناختیِ [[قرآن]]، [[انسان]] موجودی فانی است و لحظه به لحظه به [[مرگ]] نزدیک میشود و زمان به نفع او نیست و همین مفهوم [[خسران]] [[انسان]] است؛ امّا چگونه میتوان این خُسران را جُبران کرد؟ مهم [[راه]] حلی است که [[خداوند]] در این بحرانِ ناگزیر و اجتناب ناپذیر به [[انسان]] عرضه میکند: {{متن قرآن|إِلاَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ وَتَوَاصَوْا بِالْحَقِّ وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ }}<ref>«جز آنان که ایمان آوردهاند و کارهای شایسته کردهاند و یکدیگر را به راستی پند دادهاند و همدیگر را به شکیبایی اندرز دادهاند» سوره عصر، آیه ۳.</ref><ref>ر. ک: محمود سرمدی، «خسارت/خسران»، دانشنامه قرآن و قرآنپژوهی، ج۱، ص۹۸۷-۹۸۸.</ref>. چنین مبنایی در [[انسانشناسی]]، اگر در [[نفوس]] و [[جانها]] قرار گیرد، به عنوانِ یک اصل [[اخلاقی]] والا، راهنمایِ [[رفتار انسان]] در [[جامعه]] و [[نظام سیاسی]] خواهد بود.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۲۵۴.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||