دعوت به ارزش‌های اخلاقی: تفاوت میان نسخه‌ها

جز
ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-\n{{نبوت}} +{{نبوت}}))
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==))
خط ۲۴: خط ۲۴:
*[[امام رضا]]{{ع}} ـ به عبدالعظیم حسنی ـ: ای عبد العظیم! به دوستانم از طرف من سلام برسان و به آنان بگو: «راهی برای شیطان بر خویش قرار ندهند» و آنان را به راستگویی در گفتار و ادای امانت و خاموشی و ترک جدال در موارد بی فایده و رویکرد نسبت به یکدیگر و به دیدار هم رفتن فرمان بده، که [این کارها] موجب نزدیکی به من اند. [بگو که] خویش را به کوبیدن یکدیگر مشغول نکنند، که من به جانم سوگند خورده ام که هر کس چنین کند و یکی از دوستانم را خشمگین سازد، از خدا درخواست کنم که او را در دنیا به شدیدترین عذاب، دچار سازد و در آخرت، از زیانکاران باشد. به آنان بیاموز که خداوند، نیکوکارشان را می‌بخشد و از بدکارشان در می‌گذرد، مگر آن را که به او شرک ورزیده باشد، یا یکی از دوستانم را آزار برساند، یا کینه او را در دل خود جای دهد، که خداوند، او را مادام که از این کار روی بر نتابد، نخواهد بخشید. پس اگر باز گردد، که هیچ، و گر نه، روح ایمان از جانش خارج می‌گردد، و از ولایت من بیرون می‌رود، و در ولایت ما بهره ای نخواهد داشت. من از چنین فرجامی به خدا پناه می‌برم.<ref>{{عربی|"الإمام الرضا{{ع}} ـ لِعَبدِ العَظیمِ الحَسَنِیِّ ـ :یا عَبدَ العَظیمِ، أبلِغ عَنّی أولِیائِی السَّلامَ، وقُل لَهُم: أن لا یَجعَلوا لِلشَّیطانِ عَلی أنفُسِهِم سَبیلاً، ومُرهُم بِالصِّدقِ فِی الحَدیثِ، وأَداءِ الأَمانَةِ، ومُرهُم بِالسُّکوتِ، وتَرکِ الجِدالِ فی ما لا یَعنیهِم، وإقبالِ بَعضِهِم عَلی بَعضٍ، وَالمُزاوَرَةِ؛ فَإِنَّ ذلِکَ قُربَةٌ إلَیَّ، ولا یَشغَلوا [فی الطبعة المعتمدة «یشتغلوا»، والتصویب من بحارالأنوار] أنفُسَهُم بِتَمزیقِ بَعضِهِم بَعضا؛ فَإِنّی آلَیتُ عَلی نَفسی أنَّهُ مَن فَعَلَ ذلِکَ وأَسخَطَ وَلِیّا مِن أولِیائی دَعَوتُ اللّهَ لِیُعَذِّبَهُ فِی الدُّنیا أشَدَّ العَذابِ، وکانَ فِی الآخِرَةِ مِنَ الخاسِرینَ. وعَرِّفهُم أنَّ اللّهَ قَد غَفَرَ لِمُحسِنِهِم، وتَجاوَزَ عَن مُسیئِهِم إلّا مَن أشرَکَ بِهِ، أو آذی وَلِیّا مِن أولِیائی، أو أضمَرَ لَهُ سوءا؛ فَإِنَّ اللّهَ لا یَغفِرُ لَهُ حَتّی یَرجِعَ عَنهُ، فَإِن رَجَعَ وإلّا نَزَعَ روحَ الإِیمانِ عَن قَلبِهِ، وخَرَجَ عَن وَلایَتی، ولَم یَکُن لَهُ نَصیبٌ [فی الطبعة المعتمدة «نصیبا»، والتصویب من بحارالأنوار ] فی وَلایَتِنا، وأَعوذُ بِاللّهِ مِن ذلِکَ"}}. الاختصاص: ص ۲۴۷، عن عبد العظیم، بحار الأنوار: ج ۷۴، ص ۲۳۰، ح ۲۷.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>
*[[امام رضا]]{{ع}} ـ به عبدالعظیم حسنی ـ: ای عبد العظیم! به دوستانم از طرف من سلام برسان و به آنان بگو: «راهی برای شیطان بر خویش قرار ندهند» و آنان را به راستگویی در گفتار و ادای امانت و خاموشی و ترک جدال در موارد بی فایده و رویکرد نسبت به یکدیگر و به دیدار هم رفتن فرمان بده، که [این کارها] موجب نزدیکی به من اند. [بگو که] خویش را به کوبیدن یکدیگر مشغول نکنند، که من به جانم سوگند خورده ام که هر کس چنین کند و یکی از دوستانم را خشمگین سازد، از خدا درخواست کنم که او را در دنیا به شدیدترین عذاب، دچار سازد و در آخرت، از زیانکاران باشد. به آنان بیاموز که خداوند، نیکوکارشان را می‌بخشد و از بدکارشان در می‌گذرد، مگر آن را که به او شرک ورزیده باشد، یا یکی از دوستانم را آزار برساند، یا کینه او را در دل خود جای دهد، که خداوند، او را مادام که از این کار روی بر نتابد، نخواهد بخشید. پس اگر باز گردد، که هیچ، و گر نه، روح ایمان از جانش خارج می‌گردد، و از ولایت من بیرون می‌رود، و در ولایت ما بهره ای نخواهد داشت. من از چنین فرجامی به خدا پناه می‌برم.<ref>{{عربی|"الإمام الرضا{{ع}} ـ لِعَبدِ العَظیمِ الحَسَنِیِّ ـ :یا عَبدَ العَظیمِ، أبلِغ عَنّی أولِیائِی السَّلامَ، وقُل لَهُم: أن لا یَجعَلوا لِلشَّیطانِ عَلی أنفُسِهِم سَبیلاً، ومُرهُم بِالصِّدقِ فِی الحَدیثِ، وأَداءِ الأَمانَةِ، ومُرهُم بِالسُّکوتِ، وتَرکِ الجِدالِ فی ما لا یَعنیهِم، وإقبالِ بَعضِهِم عَلی بَعضٍ، وَالمُزاوَرَةِ؛ فَإِنَّ ذلِکَ قُربَةٌ إلَیَّ، ولا یَشغَلوا [فی الطبعة المعتمدة «یشتغلوا»، والتصویب من بحارالأنوار] أنفُسَهُم بِتَمزیقِ بَعضِهِم بَعضا؛ فَإِنّی آلَیتُ عَلی نَفسی أنَّهُ مَن فَعَلَ ذلِکَ وأَسخَطَ وَلِیّا مِن أولِیائی دَعَوتُ اللّهَ لِیُعَذِّبَهُ فِی الدُّنیا أشَدَّ العَذابِ، وکانَ فِی الآخِرَةِ مِنَ الخاسِرینَ. وعَرِّفهُم أنَّ اللّهَ قَد غَفَرَ لِمُحسِنِهِم، وتَجاوَزَ عَن مُسیئِهِم إلّا مَن أشرَکَ بِهِ، أو آذی وَلِیّا مِن أولِیائی، أو أضمَرَ لَهُ سوءا؛ فَإِنَّ اللّهَ لا یَغفِرُ لَهُ حَتّی یَرجِعَ عَنهُ، فَإِن رَجَعَ وإلّا نَزَعَ روحَ الإِیمانِ عَن قَلبِهِ، وخَرَجَ عَن وَلایَتی، ولَم یَکُن لَهُ نَصیبٌ [فی الطبعة المعتمدة «نصیبا»، والتصویب من بحارالأنوار ] فی وَلایَتِنا، وأَعوذُ بِاللّهِ مِن ذلِکَ"}}. الاختصاص: ص ۲۴۷، عن عبد العظیم، بحار الأنوار: ج ۷۴، ص ۲۳۰، ح ۲۷.</ref><ref>[[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵ (کتاب)|دانشنامه قرآن و حدیث ج۱۵]]، ص۹۵-۹۹.</ref>


==منابع==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
* [[پرونده:110015.jpeg|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، '''[http://lib.eshia.ir/27255/15/94 دانشنامه قرآن و حدیث ج ۱۵]'''؛
* [[پرونده:110015.jpeg|22px]] [[محمد محمدی ری‌شهری|محمدی ری‌شهری، محمد]]، '''[http://lib.eshia.ir/27255/15/94 دانشنامه قرآن و حدیث ج ۱۵]'''؛
۴۱۵٬۰۷۸

ویرایش