وحدت امت در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[جامعه]] [[قرآنی]] به [[وحدت]] کلمه و [[امت واحده]] بسیار سفارش شده است: {{متن قرآن|قُلْ إِنَّمَا أَعِظُكُمْ بِوَاحِدَةٍ أَنْ تَقُومُوا لِلَّهِ}}<ref>«بگو: تنها شما را به (سخن) یگانه‌ای اندرز می‌دهم و آن اینکه: دو تن دو تن و تک تک برای خداوند قیام کنید » سوره سبأ، آیه ۴۶.</ref>. [[آیه شریفه]] به اجتناب از [[تفرقه]] و [[حفظ وحدت]] کلمه [[موعظه]] می‌کند و از هر تجمعی که در آن غوغا و سروصدایی که [[شعور]] در آن نباشد، [[نهی]] کرده و چه‌بسا این غوغاسالاری‌ها [[حق]] را می‌میراند و [[باطل]] را [[احیا]] می‌کند<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۱۶، ص۳۸۸.</ref>. [[همبستگی]] و [[وحدت اجتماعی]] با رویکرد [[قیام]] برای [[خدا]] با تعابیر و اصطلاحات دیگری از جمله {{متن قرآن|الْفِتْ}}<ref> سوره بقره، آیه ۱۹۱.</ref>، {{متن قرآن|مَوَدَّةٌ}}<ref> سوره نساء، آیه ۷۳.</ref>، {{متن قرآن|إِخْوَانًا}}<ref> سوره آل عمران، آیه ۱۰۳.</ref> و... وارد شده است.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۵۰۳.</ref>

{{منابع}}

* [[پرونده:1379779.jpg|22px]] [[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم''']]