جایگاه بیعت در حکومت پیامبر خاتم چه بود؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

[[پرونده:1100627.jpg|بندانگشتی|right|100px|[[حمید رضا مطهری]]]]

::::::آقای '''[[حمید رضا مطهری]]'''، در مقاله ''«[[بیعت و وفاداری سیاسی در نظام سیاسی عصر نبوی (مقاله)|بیعت و وفاداری سیاسی در نظام سیاسی عصر نبوی]]»'' در این‌باره گفته‌ است:

:::::#گروهی قائل به نقش انشایی آن شده و با جدا کردن [[رسالت]] و [[ریاست]] [[حکومت]]، [[انتخاب]] [[حضرت محمد]]{{صل}} به رسالت را از طرف [[خداوند]] دانسته و ریاست و حکومت آن [[حضرت]] را به وسیله [[بیعت مردم]] پس از [[هجرت به مدینه]] می‌دانند<ref>احمد فؤاد عبدالجواد عبدالمجید، البیعة عند مفکری اهل السنة (قاهره، دارقباء، ۱۹۹۸ م)، ص۲۵.</ref>.

:::::#برخلاف نظریه بالا، بعضی علاوه بر ردّ بیعت انشایی در عصر [[نبوی]]، وجود بیعتی را که دربردارنده معنای [[سیاسی]] باشد، [[انکار]] کرده و می‌گویند از ظاهر بیعت‌های [[پیامبر]]{{صل}} درمی یابیم که هیچ کدام از بیعت‌های مطرح در [[قرآن]] در بردارنده معنای سیاسی بیعت، چنان که بعد از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} بود، نیستند، ولی با دقت در [[آیه]] بیعت النساء و جمله {{متن قرآن|وَلَا يَعْصِينَكَ فِي مَعْرُوفٍ}}<ref>«و در هیچ کار شایسته‌ای سر از فرمان تو نپیچند» سوره ممتحنه، آیه ۱۲.</ref> می‌توان آن را نوعی بیعت سیاسی (و نه انشایی) دانست؛ زیرا [[سرپیچی]] نکردن از دستورهای پیامبر{{صل}} چیزی جز [[پیروی]] [[دستورها]] و خودداری از [[نواهی]] آن حضرت نیست. این بیعت را می‌توان به معنای سیاسی "[[اطاعت از حاکم]]" که در دوران بعد [[مردم]] با آن مواجه بودند دانست<ref>ظافر قاسمی، نظام الحکم فی الشریعة و التاریخ (بیروت: دارالنفائس، ۱۴۱۱ق)، ص۲۵۸.</ref>.