چه زمانی ندای آسمانی تحقق پیدا می‌کند؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::#'''پیش از ظهور:''' مشهور این است که [[صیحه آسمانی]]، در مباره مبارک رمضان اتفاق خواهد افتاد. [[امام باقر]]{{ع}} می‌فرمایند:{{عربی|"إِنَّ اللَّهَ عَزِيزٌ حَكِيمٌ‏ ثُمَّ قَالَ الصَّيْحَةُ لَا تَكُونُ إِلَّا فِي شَهْرِ رَمَضَانَ لِأَنَّ شَهْرَ رَمَضَانَ شَهْرُ اللَّهِ وَ الصَّيْحَةُ فِيهِ هِيَ صَيْحَةُ جَبْرَئِيلَ {{ع}} إِلَى هَذَا الْخَلْقِ ثُمَّ قَالَ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ بِاسْمِ الْقَائِمِ {{ع}} فَيَسْمَعُ مَنْ بِالْمَشْرِقِ وَ مَنْ بِالْمَغْرِبِ..."}}<ref>... صیحه آسمانی حتما در ماه رمضان است، زیرا ماه رمضان ماه خداوند است و این صیحه هم صدای جبرئیل {{ع}} است که از طرف خداوند برای این مردم فرستاده می‌شود منادی از آسمان حضرت قائم {{ع}} را به اسم صدا می‌کند (محمد بن الحسن العسکری) پس هر کسی که در مشرق و مغرب زمین است این صدا را می‌شنود و به جهت ترسناک بودن این صدا، آن که در خواب است بیدار می‌شود و هر که ایستاده است می‌نشیند و آن که نشسته است برمی خیزد و سرپا می‌ایستد؛ محمد ابن ابراهیم نعمانی، الغیبة، ص ۳۵۴؛ مکیال المکارم، ج ۲، ص ۱۸۶.</ref>. خداوند رحمت کند کسی که آن صدا را بشنود و عبرت بگیرد و عملا این صدا را جواب بگوید (اطاعت کند که از [[امام مهدی|حضرت بقیة الله الاعظم]]{{ع}}) بر اینکه این صدا، صدای جبرئیل روح‌الامین است (پیام او خداوند برای جهانیان است). [[امام]]{{ع}} می‌فرماید: صدای آسمانی در شب بیست و سوم ماه رمضان خواهد بود برای شما تردیدی پیدا نشود، بشنوید و اطاعت کنید و در روز اخر ابلیس معلون فریاد می‌زند: ای مردم، آگاه باشید که فلانی مظلوم کشته شده است. برای اینکه مردم در شک بیفتند و گرفتار امتحان بشوند. چه بسا اشخاصی که در آن روز به خاطر شنیدن این صدا سرگردان و در آتش غضب خداوند سرنگون خواهند شد. پس وقتی که در ماه رمضان صدا را شنیدید (اینکه [[قائم آل محمد]] آمد) در آن شک نکنید و بدانید آن، صدای [[جبرئیل]] {{ع}} است و علامت حقانیت آن صدا این است که [[امام مهدی|حضرت قائم]]{{ع}} را به نام پدرش ذکر می‌کند (یعنی ان شاءالله می‌گوید: [[محمد بن الحسن العسکری]]{{عم}} آمد). این صدا چنان فراگیر است که حتی دختران پرده نشین نیز آن را نیز می‌شنوند و پدر و برادر خود را ترغیب می‌کنند که از منزل بیرون بروید و [[امام مهدی|امام عصر]] را یاری کنید [[امام باقر|امام پنجم]]{{ع}} می‌فرماید: دو صدا باید قبل از ظهور شنیده شود: یک صدا از آسمان که صدای جبرئیل است و صاحب این امر به نام پدرش معرفی می‌کند ([[محمد بن الحسن العسکری]]{{عم}})، صدای دوم صدای شیطان است که به نام فلانی است و می‌گوید او را مظلوم کشتند و می‌خواهد مردم را گمراه کند پس، از صدای اول متابعت کنید، اما بترسید از اینکه صدای دوم (صدای شیطان) شما را به گمراهی کشاند<ref>میکال المکارم، ج۲، ص ۱۸۶.</ref>.

::::#'''هنگام ظهور:''' از برخی روایات استفاده می‌شود که: [[ندای آسمانی]] هم زمان با ظهور [[امام زمان]] {{ع}} رخ خواهد داد. [[پیامبر خاتم|پیامبر اعظم ]]{{صل}} فرموده‌اند: {{عربی|"إِذَا كَانَ عِنْدَ خُرُوجِ الْقَائِمِ يُنَادِي مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ أَيُّهَا النَّاسُ قُطِعَ عَنْكُمْ مُدَّةُ الْجَبَّارِينَ وَ وُلِّيَ الْأَمْرَ خَيْرُ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ فَالْحَقُوا بِمَكَّةَ"}}<ref>هنگامی که نزدیک خروج قائم شد، ندا دهنده‌ای از آسمان آواز می‌دهد: ای مردم، زمان ستم‌گران به سر رسیده و ولی امر بهترین امت محمد است، پس به مکه برسید؛ بحارالانوار، ج ۵۲، ص ۳۰۴- مفید، الاختصاص، ص ۲۰۸.</ref>؛[[امام باقر]]{{ع}} می‌فرمایند: {{عربی|"وَ جَاءَتْ صَيْحَةٌ مِنَ السَّمَاءِ بِأَنَّ الْحَقَّ فِيهِ وَ فِي شِيعَتِهِ فَعِنْدَ ذَلِكَ خُرُوجُ قَائِمِنَا"}}<ref>صیحه‌ای از آسمان بیاید و بگوید: حق با او و شیعیان اوست، در این هنگام است که قائم ما خروج می‌کند؛ صدوق، کمال‌ الدین و تمام النعمة، ج ۱، ص ۳۳۰، ح ۱۶.</ref>؛ [[پیامبر خاتم|رسول اکرم]]{{صل}} فرمودند: {{عربی|"يَخْرُجُ الْمَهْدِيُّ وَ عَلَى رَأْسِهِ غَمَامَةٌ فِيهَا مُنَادٍ يُنَادِي هَذَا الْمَهْدِيُّ خَلِيفَةُ اللَّهِ فَاتَّبِعُوهُ"}}<ref>مهدی {{ع}} ظاهر می‌شود در حالی که قطعه‌ ابری بر سر آن حضرت قرار گرفته است. در آن حال، منادی فریاد می‌زند: ای جهانیان! این است مهدی آل محمد و جانشین خداوند در روی زمین، از او متابعت کنید؛ الامام المهدی {{ع}} من المهد إلی الظهور، ص ۳۶۵.</ref> در این روایات، نوعی هم زمانی بین ندای آسمانی و خروج حضرت به چشم می‌خورد.  

::::#'''پس از ظهور:''' چون مضمون [[ندای آسمانی]]، اولاً نوعی بیان ظهور و حقانیت [[حضرت مهدی]] {{ع}} و ثانیاً بیان تقابل بین جبهه کفر و [[ایمان]]، حق و باطل است. بی‌تردید این رخداد پس از ظهور خواهد بود. [[امام رضا]]{{ع}} می‌فرمایند:{{عربی|"يُنَادِي أَلَا إِنَّ اللَّهَ قَدْ بَعَثَ فُلَاناً عَلَى هَلَاكِ الظَّالِمِينَ فَعِنْدَ ذَلِكَ يَأْتِي الْمُؤْمِنِينَ الْفَرَجُ"}}<ref>ندا دهنده‌ای آواز می‌دهد: که خداوند به منظور برانداختن ستمگران، فلانی را برانگیخت. در این هنگام گشایشی برای مومنان دست میدهد و خداوند سینه‌های آنان را شفا می‌بخشد و عقده‌های دلشان برطرف می‌گردد؛

::::#[[امام باقر]] {{ع}} می‌فرماید: "[[صیحه آسمانی|بانگ آسمانی]] در ماه رمضان، در شب جمعه و در شب بیست و سوم خواهد بود، هرگز در آن تردید نکنید، به آن گوش فرا دهید و از آن پیروی کنید"<ref>{{عربی|" يَكُونُ الصَّوْتُ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ فِي لَيْلَةِ جُمُعَةٍ لَيْلَةِ ثَلَاثٍ وَ عِشْرِينَ فَلَا تَشُكُّوا فِي ذَلِكَ وَ اسْمَعُوا وَ أَطِيعُوا "}}؛ نعمانی، الغیبه، ص ۲۵۴، ب ۱۴، ح ۱۳؛ شیخ حر، اثبات الهداة، ج ۳، ص ۷۳۵.</ref>.

::::#در برخی از روایات عامه به شب جمعه و ماه رمضان تصریح شده، به شب بیست و سوم اشاره نشده، مانند: "چون بانگ در ماه رمضان و شب جمعه رخ دهد، به آن گوش بسپارید و از آن اطاعت کنید"<ref>{{عربی|"إِذَا كَانَ الصَّوْتُ فِي شَهْرِ رَمَضَانَ فِي لَيْلَةِ جُمُعَةٍ، فَاسْمَعُوا وَ أَطِيعُوا "}}؛ متقی هندی، البرهان، ص ۷۴، ب ۱، ح ۷؛ سلمی، عقد الدرر، ص ۱۰۵؛ مقدسی، فرائد فوائد الفکر، ص ۲۵۸.</ref>؛

::::#در برخی دیگر از روایات عامه به سند خود از [[پیامبر خاتم|رسول اکرم]] {{صل}} روایت کرده‌اند که در مقام تشریح صیحه رمضان فرمود: "صیحه ماه رمضان در نیمه آن در شب جمعه می‌باشد، پس صدای شکستنی خواهد بود که خفتگان را بیدار کند، ایستاده‌ها را از پای در آورد، بانوان را از سراپرده‌ها بیرون کند، و آن در شب جمعه، در یک سال پر زلزله خواهد بود"<ref>{{عربی|"هَذِهِ فی النصْفِ مِنْ رَمَضَانَ، لَیلَهَ جُمُعَهٍ، فَتَکُونُ هَدهٌ تُوقِظُ النائِمَ وَ تُقْعِدُ الْقَائِمَ وَ تُخْرِجُ الْعَوَاتِقَ مَنْ خُدُورِهِن؛ فی لیلَهِ جُمُعَهٍ فی سَنَهٍ کَثیرَهِ الزلاَزِلِ"}}؛ نعیم بن حماد، الفتن، ص ۱۸۵، ح ۶۴۱.</ref>؛

::::#همه آنها از طریق عامه رسیده‌اند و از طریق [[اهل بیت]] نرسیده‌اند.

::::#آنها مربوط به ندا نمی‌باشند، بلکه مربوط به یک صدای دلخراش هستند که موجب هلاک شدن، کر و کور شدن می‌باشند، چنانکه در متن آنها تصریح شده است.

::::#در برخی از آنها به تعبیر {{عربی|"هَدهٌ"}} آمده، مثل روایت [[هیثمی]] و [[حاکم نیشابوری]]، و {{عربی|"هَدهٌ"}} به معنای صدای فرو ریختن دیوار، کوه و امثال آنها می‌باشد<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱۵، ص ۴۹.</ref>.

::::#و در برخی از آنها تعبیر {{عربی|"هَزهٌ"}} آمده، مثل روایت دیلمی<ref>دیلمی، الفردوس بمأثور الخطاب، ج ۵، ص ۴۵۵، ح ۸۷۲۹.</ref>، و آن به معنای حرکت، لرزه و زلزله می‌باشد<ref>ابن منظور، لسان العرب، ج ۱۵، ص ۸۶.</ref>.

::::#پس اگر در برخی از آنها "صوت" تعبیر شده، مانند روایت ثعلبی<ref>ثعلبی، الکشف و البیان، ج ۷، ص ۱۵۷؛ قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج ۱۳، ص ۸۹.</ref>، صوت به معنای صدا می‌باشد و قابل جمع با صدای فرو ریختن دیوار، کوه، زلزله، رانش زمین و امثال آن می‌باشد.