مقام شهادت به چه معناست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخه‌ها

::::::'''شهود این دنیا:''' [[اهل بیت]]{{عم}} دوری و نزدیکی ندارند و شاهد بودن [[ائمه]]{{عم}} به معنای حضور داشتن در صحنه است. این شهود، شهود افعال و شهود قلبی را شامل می‌شود. فرمودند: ما افراد را به حقیقت ایمان و نفاقشان می‌بینیم. خدا می‌فرماید: {{متن قرآن|وَقُلِ اعْمَلُواْ فَسَيَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَرَسُولُهُ وَالْمُؤْمِنُونَ}}<ref>«و بگو (آنچه در سر دارید) انجام دهید، به زودی خداوند و پیامبرش و مؤمنان کار شما را خواهند دید»؛ سوره توبه، آیه ۱۰۵.</ref> همین حالا هم پیغمبر {{صل}} می‌بینند. در روایت آمده است که به امام عرض شد: هر پنجشنبه اعمال مؤمنین به پیغمبر عرضه می‌شود؟ فرمودند: اعمال هر روز صبح عرضه می‌شود و ایشان هر روز صبح اعمال را می‌بینند. روایت است که نوح {{ع}} در پیشگاه خدا حاضر می‌شود. خدا می‌فرماید: وظایف خود را به انجام رساندی؟ می‌گوید: آری. خداوند می‌فرماید: شاهدت کیست؟ نوح می‌گوید: شاهدم رسول‌الله{{صل}} است. خدا از پیامبر {{صل}} می‌خواهد که شهادت دهند. پیامبر {{صل}} جعفر و حمزه را برای شهادت می‌فرستند. آیه: {{متن قرآن|وَشَاهِدٍ وَمَشْهُودٍ}}<ref>«شاهد و مشهود»؛ سوره بروج، آیه ۳.</ref> دلالت بر شهادت پیامبر {{صل}} و علی {{ع}} دارد. شاهد پیغمبر {{صل}} و مَشْهُود [[امام علی|امیرالمؤمنین]] {{ع}} است. این تعبیر که ائمه {{عم}} شهود دارند، به این معنی است که در تمام ارکان خلقت حضور دارند. شخصی به نیت دیدار [[امام صادق]] {{ع}} به مدینه رفت و اتفاقاً گناهی از او سر زده بود. وقتی به خدمت ایشان رسید. امام فرمودند: {{عربی|"يَا أَبَا كَهْمَشٍ، تُبْ إِلَى اللَّهِ مِمَّا صَنَعْتَ الْبَارِحَة"}}<ref>عيون المعجزات، ص ۸۷</ref> از کاری که دیروز کردی توبه کن. یکی از اصحاب به خدمت [[امام صادق]]{{ع}} آمد و متوجه شد که حضرت طور دیگری با او رفتار می‌کنند. علت را جویا شد. امام {{ع}} فرمودند: چرا طهارت نداری؟ شهود امام از این روایات کاملاً آشکار می‌شود. روز قیامت حجتی بر کسی نیست، چون شاهدان با حضور دیده‌اند. فقط ائمه{{عم}} شاهد نیستند. کسانی هم که دست در دست ائمه {{عم}} دارند و از منبع وجود آنان بهره‌مندند قادر به دریافت هستند. ائمه {{عم}} منحصر به فردند، اما به بسیاری از مؤمنین، مقام شهادت را افاضه می‌کنند.

::::::عشق به حسین {{ع}}: قلب‌هایی هست که به نام مبارک حسین {{ع}} حساسیت دارد. {{عربی|"مَنْ أَرَادَ اللَّهُ بِهِ الْخَيْرَ قَذَفَ فِي قَلْبِهِ حُبَّ الْحُسَيْنِ"}}<ref>«اگر خدا بخواهد به کسی خیر برساند، محبت امام حسین {{ع}} را در دلش می‌اندازد»؛ کامل الزیارات، ص ۱۴۲</ref> محبت او در دل‌ها آتش می‌اندازد. قلبی که منور به نور و گرمای [[امام حسین]] {{ع}} است در آتش نمی‌سوزد، چرا که خود، در آتش گرم‌تری سوخته است. این قلب برای حیات توحیدی آماده‌تر است. همه عالم شعاع‌های واحد با یک منبع نور متمرکز را در مبدأ دیده‌اند و از این شعاع‌ها به یگانگی خدا پی برده‌اند. لذا فرمودند: {{عربی|"فَبِهِمْ مَلَأَت سَمَاءَكَ وَ أَرْضَكَ حَتَّى ظَهَرَ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ"}}<ref>«با اهل‌بیت {{عم}} فضای عالم را پر کردی تا مشخص شود که خدایی جز تو نیست»؛ اقبال الاعمال، ج ۲، ص ۶۴۶</ref> دلالت بر این دارد که با حضور و وجود این نورها در ارکان آسمان و زمین، مشخص می‌شود که خدایی جز الله نیست. پس ارکان توحید و شهدا بر خلق، ویژگی مشترکی دارند و آن حضور و تسلط بر قلب است»<ref>ر.ک: [[سید مجتبی حسینی|حسینی، سید مجتبی]]، [[مقامات اولیاء ج۲ (کتاب)|مقامات اولیا]]؛ ج۲، ص۷۰.</ref>