مقام امانت الهی به چه معناست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخهها
مقام امانت الهی به چه معناست؟ (پرسش) (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۹
، ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۲جایگزینی متن - '</ref>. {{پایان جمع شدن}}' به '</ref>. }}'
جز (جایگزینی متن - 'سید احمد خاتمی الله ' به 'آیت الله ') |
جز (جایگزینی متن - '</ref>. {{پایان جمع شدن}}' به '</ref>. }}') برچسبها: ویرایش همراه ویرایش از وبگاه همراه |
||
| خط ۴۷: | خط ۴۷: | ||
::::#. مراد این است که: شما [[امامان معصوم]]{{عم}} امانتی هستید که در کنار کتاب خدا حفظ شدهاند و تا دامنه قیامت در کنار قرآن خواهید بود. | ::::#. مراد این است که: شما [[امامان معصوم]]{{عم}} امانتی هستید که در کنار کتاب خدا حفظ شدهاند و تا دامنه قیامت در کنار قرآن خواهید بود. | ||
::::#. آنکه [[اهل بیت]]{{عم}} امانتداران شایسته امانت امامتاند که آن را در هر شرایطی حفظ کردند و از آسیب، در امان نگهداشتند؛ هر امامی با تمام توان خویش کیان [[امامت]] را حفظ کرده آن را به [[امام]] بعدی خود سپرده است. در روایتی که در ذیل آیه ۵۸ از سوره نساء از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} رسیده حضرت فرمود: "خداوند، [[امام]] را امر کرده که آنچه را نزد اوست، به امام بعد از خودش داده و به [[ائمه]]{{عم}} امر کرده که به عدالت حکم کنند و به مردم امر کرده تا از آنان اطاعت کنند"<ref>{{عربی|" أَمَرَ اللَّهُ الْإِمَامَ أَنْ يَدْفَعَ مَا عِنْدَهُ إِلَى الْإِمَامِ الَّذِي بَعْدَهُ وَ أَمَرَ الْأَئِمَّةَ أَنْ يَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ وَ أَمَرَ النَّاسَ أَنْ يُطِيعُوهُم "}}؛ بحارالأنوار، ج۲۳، ص۲۷۸.</ref>. آنان در سختترین شرایط با مایه گذاشتن از جان و تمامی سرمایههای در اختیار خود، به پاسداری از "[[ولایت]]" (که روح و جان اسلام است) پرداختهاند. سلام بر [[امامان معصوم]]{{عم}} که امانت "[[امامت]] و [[ولایت]] را پاسداری و حفظ کردند»<ref>[[سید احمد خاتمی|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۵۴۳تا ۵۴۵.</ref>. | ::::#. آنکه [[اهل بیت]]{{عم}} امانتداران شایسته امانت امامتاند که آن را در هر شرایطی حفظ کردند و از آسیب، در امان نگهداشتند؛ هر امامی با تمام توان خویش کیان [[امامت]] را حفظ کرده آن را به [[امام]] بعدی خود سپرده است. در روایتی که در ذیل آیه ۵۸ از سوره نساء از حضرت [[امام صادق]]{{ع}} رسیده حضرت فرمود: "خداوند، [[امام]] را امر کرده که آنچه را نزد اوست، به امام بعد از خودش داده و به [[ائمه]]{{عم}} امر کرده که به عدالت حکم کنند و به مردم امر کرده تا از آنان اطاعت کنند"<ref>{{عربی|" أَمَرَ اللَّهُ الْإِمَامَ أَنْ يَدْفَعَ مَا عِنْدَهُ إِلَى الْإِمَامِ الَّذِي بَعْدَهُ وَ أَمَرَ الْأَئِمَّةَ أَنْ يَحْكُمُوا بِالْعَدْلِ وَ أَمَرَ النَّاسَ أَنْ يُطِيعُوهُم "}}؛ بحارالأنوار، ج۲۳، ص۲۷۸.</ref>. آنان در سختترین شرایط با مایه گذاشتن از جان و تمامی سرمایههای در اختیار خود، به پاسداری از "[[ولایت]]" (که روح و جان اسلام است) پرداختهاند. سلام بر [[امامان معصوم]]{{عم}} که امانت "[[امامت]] و [[ولایت]] را پاسداری و حفظ کردند»<ref>[[سید احمد خاتمی|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)|در آستان امامان معصوم]]؛ ج۲، ص۵۴۳تا ۵۴۵.</ref>. | ||
}} | |||
{{پاسخ پرسش | {{پاسخ پرسش | ||
| خط ۵۷: | خط ۵۷: | ||
[[امام صادق|حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: خداوند ارواح [[ائمه]] {{عم}} را بر آسمانها و زمین و کوهها عرضه داشت و نور آنان همۀ آنها را زیر پر گرفت و در حقّشان فرمود آنچه فرمود، و ولایت حضراتشان را به صورت امانت بر تمامی خلق عرضه نمود و پیوسته پیامبران آن را حفظ نموده و به اوصیا و مخلصین از امّت خود خبر میدادند و همگی ابا و امتناع از حمل آن داشتند، تا سرانجام آن انسانی که اساس همۀ ظلمها تا قیامت بود، آن را حمل نمود، و این است قول خدای تعالی: {{متن قرآن|إِنَّا عَرَضْنَا الأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الإِنسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولا}}<ref>«ما امانت الهى و بار تكليف را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرديم پس از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسناك شدند و[لى] انسان آن را برداشت راستى او ستمگرى نادان بود»؛ سوره احزاب، آیه ۷۲.</ref>» <ref>ر. ک. [[سید مجتبی بحرینی|بحرینی، سید مجتبی]]، [[جامعه در حرم (کتاب)|جامعه در حرم]]؛ ص:۴۶۴.</ref>. | [[امام صادق|حضرت صادق]] {{ع}} فرمود: خداوند ارواح [[ائمه]] {{عم}} را بر آسمانها و زمین و کوهها عرضه داشت و نور آنان همۀ آنها را زیر پر گرفت و در حقّشان فرمود آنچه فرمود، و ولایت حضراتشان را به صورت امانت بر تمامی خلق عرضه نمود و پیوسته پیامبران آن را حفظ نموده و به اوصیا و مخلصین از امّت خود خبر میدادند و همگی ابا و امتناع از حمل آن داشتند، تا سرانجام آن انسانی که اساس همۀ ظلمها تا قیامت بود، آن را حمل نمود، و این است قول خدای تعالی: {{متن قرآن|إِنَّا عَرَضْنَا الأَمَانَةَ عَلَى السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ وَالْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَأَشْفَقْنَ مِنْهَا وَحَمَلَهَا الإِنسَانُ إِنَّهُ كَانَ ظَلُومًا جَهُولا}}<ref>«ما امانت الهى و بار تكليف را بر آسمانها و زمين و كوهها عرضه كرديم پس از برداشتن آن سر باز زدند و از آن هراسناك شدند و[لى] انسان آن را برداشت راستى او ستمگرى نادان بود»؛ سوره احزاب، آیه ۷۲.</ref>» <ref>ر. ک. [[سید مجتبی بحرینی|بحرینی، سید مجتبی]]، [[جامعه در حرم (کتاب)|جامعه در حرم]]؛ ص:۴۶۴.</ref>. | ||
}} | |||
{{پاسخ پرسش | {{پاسخ پرسش | ||
| خط ۶۸: | خط ۶۸: | ||
::::::'''امانت همان ولایت است:''' وقتی از [[امام رضا]] {{ع}} سؤال کردند که آن امانت چیست. فرمودند: {{عربی|اَلْأَمَانَةُ الْوَلاَيَةُ مَنِ ادَّعَاهَا بِغَيْرِ حَقٍّ فَقَدْ كَفَرَ}}<ref>عيون اخبار الرضا، ج ۱، ص ۳۰۶</ref> امانتی که در این آیه ذکر شده، ولایت است و هر فردی که آن را به غیر حق ادعا کند کافر است. پس مسئله بسیار بزرگ است. گاهی کسی علم ندارد، اما ادعا میکند که در فلان جا تدریس میکند. او دروغگو است، اما کافر نیست. چیزی که ادعای دروغ آن، کفر است، ادعای رابطه خاصی است که تنها بعضی از انسانها با خدا دارند و در متن و درون آن، توحید نهفته است. ولایت، قدرت تصرف و اختیاری است که خداوند در اختیار انسان گذاشته است. انسانهایی که صاحب ولایت هستند، صاحب تأثير و اثرند و امر و نهی آنها امر و نهی خدا محسوب میشود. جداسازی امر تکوین و تشریع، موضوع زائدی است که عالمان برای فهم بهتر مطلب ایجاد کردهاند. در مورد خدا واقعاً تکوین و تشريع وجود ندارد. یک امر بیشتر نیست: {{متن قرآن|وَمَا أَمْرُنَا إِلاَّ وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ}}<ref>سوره قمر، آیه ۵۰</ref> امر این افراد تکوینی است و از درون آن تشريع هم فهمیده میشود. بین تکوین و تشریع، مرزی وجود ندارد. این ولایت آن امانتی است که قرنها محفوظ مانده است. این فراز از زیارت جامعه کبیره میگوید که ممکن است حوادثی که در طول تاریخ بشریت اتفاق افتاده، گردی روی آن امانت نشانده باشد، اما امانت همچنان محفوظ است و حافظ و ضامن آن، معصومین {{عم}} هستند. اگر یک قطعه طلا در گِل یا خاک بیفتد، ممکن است از نظر ظاهری آلوده شده باشد، اما بعد از شستوشو دوباره همان طلاست. آن امانت، برتر و فراتر از این است که حوادث کوچک دنیا بتواند دگرگونش کند. امانت محفوظ، آن امانتی است که خداوند در آدم {{ع}} گذاشت و از صلب به رحم منتقل شد تا به زمان [[پیامبر]] {{صل}} و [[ائمه]] {{عم}} رسید. هماکنون این امانت نزد [[امام مهدی|امام زمان]] {{ع}}، محفوظ است. این امانت محفوظ همیشه میتواند با انسان ارتباط برقرار کند. همیشه هست و باید باشد و مردم به آن احتیاج دارند؛ بنابراین انسان در ارتباط با امانت ولایت الهی، هرگز محدود نیست» <ref>[[سید مجتبی حسینی|حسینی، سید مجتبی]]، [[مقامات اولیاء ج۲ (کتاب)|مقامات اولیاء]]؛ ج۲ ص: ۲۷۴.</ref>. | ::::::'''امانت همان ولایت است:''' وقتی از [[امام رضا]] {{ع}} سؤال کردند که آن امانت چیست. فرمودند: {{عربی|اَلْأَمَانَةُ الْوَلاَيَةُ مَنِ ادَّعَاهَا بِغَيْرِ حَقٍّ فَقَدْ كَفَرَ}}<ref>عيون اخبار الرضا، ج ۱، ص ۳۰۶</ref> امانتی که در این آیه ذکر شده، ولایت است و هر فردی که آن را به غیر حق ادعا کند کافر است. پس مسئله بسیار بزرگ است. گاهی کسی علم ندارد، اما ادعا میکند که در فلان جا تدریس میکند. او دروغگو است، اما کافر نیست. چیزی که ادعای دروغ آن، کفر است، ادعای رابطه خاصی است که تنها بعضی از انسانها با خدا دارند و در متن و درون آن، توحید نهفته است. ولایت، قدرت تصرف و اختیاری است که خداوند در اختیار انسان گذاشته است. انسانهایی که صاحب ولایت هستند، صاحب تأثير و اثرند و امر و نهی آنها امر و نهی خدا محسوب میشود. جداسازی امر تکوین و تشریع، موضوع زائدی است که عالمان برای فهم بهتر مطلب ایجاد کردهاند. در مورد خدا واقعاً تکوین و تشريع وجود ندارد. یک امر بیشتر نیست: {{متن قرآن|وَمَا أَمْرُنَا إِلاَّ وَاحِدَةٌ كَلَمْحٍ بِالْبَصَرِ}}<ref>سوره قمر، آیه ۵۰</ref> امر این افراد تکوینی است و از درون آن تشريع هم فهمیده میشود. بین تکوین و تشریع، مرزی وجود ندارد. این ولایت آن امانتی است که قرنها محفوظ مانده است. این فراز از زیارت جامعه کبیره میگوید که ممکن است حوادثی که در طول تاریخ بشریت اتفاق افتاده، گردی روی آن امانت نشانده باشد، اما امانت همچنان محفوظ است و حافظ و ضامن آن، معصومین {{عم}} هستند. اگر یک قطعه طلا در گِل یا خاک بیفتد، ممکن است از نظر ظاهری آلوده شده باشد، اما بعد از شستوشو دوباره همان طلاست. آن امانت، برتر و فراتر از این است که حوادث کوچک دنیا بتواند دگرگونش کند. امانت محفوظ، آن امانتی است که خداوند در آدم {{ع}} گذاشت و از صلب به رحم منتقل شد تا به زمان [[پیامبر]] {{صل}} و [[ائمه]] {{عم}} رسید. هماکنون این امانت نزد [[امام مهدی|امام زمان]] {{ع}}، محفوظ است. این امانت محفوظ همیشه میتواند با انسان ارتباط برقرار کند. همیشه هست و باید باشد و مردم به آن احتیاج دارند؛ بنابراین انسان در ارتباط با امانت ولایت الهی، هرگز محدود نیست» <ref>[[سید مجتبی حسینی|حسینی، سید مجتبی]]، [[مقامات اولیاء ج۲ (کتاب)|مقامات اولیاء]]؛ ج۲ ص: ۲۷۴.</ref>. | ||
}} | |||
== پرسشهای وابسته == | == پرسشهای وابسته == | ||