مقام وراثت پیامبر به چه معناست؟ (پرسش): تفاوت میان نسخهها
مقام وراثت پیامبر به چه معناست؟ (پرسش) (نمایش مبدأ)
نسخهٔ ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۴۱
، ۶ ژانویهٔ ۲۰۲۲جایگزینی متن - '. ::::::' به '. '
جز (جایگزینی متن - '.</ref> ::::::' به '.</ref> ') |
جز (جایگزینی متن - '. ::::::' به '. ') |
||
| خط ۷۶: | خط ۷۶: | ||
«'''مقامات [[انبیا]] {{عم}} و تقرب به [[اهلبیت]] {{عم}}:''' [[ائمه]] {{عم}}، هم خود خیرند و هم حامل، عامل و آمر خیر هستند. ذات و اصل و نهاد خیر در وجود اهلبيت {{عم}} است که امام هادی {{ع}} در فراز دیگری از زیارت جامعه فرمودند: {{عربی|إِنْ ذُكِرَ اَلْخَيْرُ كُنْتُمْ أَوَّلَهُ وَ أَصْلَهُ وَ فَرْعَهُ وَ مَعْدِنَهُ وَ مَأْوَاهُ وَ مُنْتَهَاهُ}} آثار تشعشع خیری که ایشان داشتهاند، انبيا {{عم}} را به مقاماتی رسانده است. یک ولیّ خدا هرقدر تقرب بیشتری به [[اهل بیت]] {{عم}} داشته باشد، از مقامات بالاتری برخوردار میشود. اولوالعزم در یک معنی به پیامبرانی گفته میشود که در تقرب به معصومین {{عم}} عزم راسختری داشته و قدمهای بلندتری برداشتهاند. ائمه {{عم}} از سویی بذر خیر را در انبيا {{عم}} و اولیا به ودیعه نهادهاند و از سوی دیگر، تجلی و تبلور نهایی خیری که در وجود انبيا {{عم}} بوده است، در زمان ائمه {{عم}} عینیت و ظهور یافته است. اگر انبیا برای رسیدن به هدفی تلاش کردند؛ پرچم آن هدف به دست اهلبیت {{عم}} و حالا در دست حضرت حجت عجل الله فرجه است که وارث همه انبیا و اولیا هستند. | «'''مقامات [[انبیا]] {{عم}} و تقرب به [[اهلبیت]] {{عم}}:''' [[ائمه]] {{عم}}، هم خود خیرند و هم حامل، عامل و آمر خیر هستند. ذات و اصل و نهاد خیر در وجود اهلبيت {{عم}} است که امام هادی {{ع}} در فراز دیگری از زیارت جامعه فرمودند: {{عربی|إِنْ ذُكِرَ اَلْخَيْرُ كُنْتُمْ أَوَّلَهُ وَ أَصْلَهُ وَ فَرْعَهُ وَ مَعْدِنَهُ وَ مَأْوَاهُ وَ مُنْتَهَاهُ}} آثار تشعشع خیری که ایشان داشتهاند، انبيا {{عم}} را به مقاماتی رسانده است. یک ولیّ خدا هرقدر تقرب بیشتری به [[اهل بیت]] {{عم}} داشته باشد، از مقامات بالاتری برخوردار میشود. اولوالعزم در یک معنی به پیامبرانی گفته میشود که در تقرب به معصومین {{عم}} عزم راسختری داشته و قدمهای بلندتری برداشتهاند. ائمه {{عم}} از سویی بذر خیر را در انبيا {{عم}} و اولیا به ودیعه نهادهاند و از سوی دیگر، تجلی و تبلور نهایی خیری که در وجود انبيا {{عم}} بوده است، در زمان ائمه {{عم}} عینیت و ظهور یافته است. اگر انبیا برای رسیدن به هدفی تلاش کردند؛ پرچم آن هدف به دست اهلبیت {{عم}} و حالا در دست حضرت حجت عجل الله فرجه است که وارث همه انبیا و اولیا هستند. | ||
'''هدف انبیا:''' [[انبيا]] {{عم}} در پی تربیت انسان و جامعهای بودهاند که تراز توحيد و مذهب باشند، قسط و عدل را رعایت کنند، در عالیترین سطوح معرفتی قرار بگیرند و از اعمال و اخلاق صالح برخوردار باشند. {{متن قرآن|لَقَدْ أَرْسَلْنَا رُسُلَنَا بِالْبَيِّنَاتِ وَأَنزَلْنَا مَعَهُمُ الْكِتَابَ وَالْمِيزَانَ لِيَقُومَ النَّاسُ بِالْقِسْطِ...}}<ref>همانا پیامبرانمان را با بینات فرستادیم و همراه ایشان کتاب و میزان نازل کردیم تا مردم قسط بپا دارند.سوره حدید، آیه ۲۵</ref> این اهداف مهم انبیا {{عم}} که حتی در زمان [[پیامبر خاتم|نبی خاتم]] {{صل}} و اوصیای ایشان محقق نشد، در زمان ظهور [[امام مهدی|حضرت حجت]] {{ع}} تحقق مییابد. | |||
'''میراث انبیا در دستان حجت:''' روایات متعددی داریم که زره و پرچم پیغمبر [[صل]]، پیراهن یوسف، تورات موسی، انجیل عیسی، زبور داوود، خاتم سليمان و صُحُف ابراهيم {{ع}} در دست [[اهل بیت]] {{عم}} است. این میراث دست به دست و نسل به نسل منتقل شده و به دست [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} رسیده است و ما همچنان در انتظاریم که این میراث روزی متجلی شود. ایشان هنگام ظهور نشان میدهند که چگونه انبيا {{عم}} یک کلام واحد، یک پیام و پرچم داشتهاند. خداوند اراده کرده است که ایشان را وارث زمین و وارث عالم کند. {{متن قرآن|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِن بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}}<ref>سوره انبیا، آیه ۱۰۵</ref>؛ {{متن قرآن|وَنُرِيدُ أَن نَّمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ}}<ref>سوره قصص، آیه ۵</ref> میراث همه انبيا {{عم}}، امروز در دست [[امام مهدی|حضرت ولیعصر]] {{ع}} است؛ چنانکه در زمانهای گذشته، در دست اولیای دیگر بوده است. یکی از مضامین آیه شریفه نور همین است. | |||
'''نورٌ على نور:''' {{متن قرآن|اللَّهُ نُورُ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ مَثَلُ نُورِهِ كَمِشْكَاةٍ فِيهَا مِصْبَاحٌ الْمِصْبَاحُ فِي زُجَاجَةٍ الزُّجَاجَةُ كَأَنَّهَا كَوْكَبٌ دُرِّيٌّ يُوقَدُ مِن شَجَرَةٍ مُّبَارَكَةٍ زَيْتُونَةٍ لّا شَرْقِيَّةٍ وَلا غَرْبِيَّةٍ يَكَادُ زَيْتُهَا يُضِيءُ وَلَوْ لَمْ تَمْسَسْهُ نَارٌ نُّورٌ عَلَى نُورٍ يَهْدِي اللَّهُ لِنُورِهِ مَن يَشَاء وَيَضْرِبُ اللَّهُ الأَمْثَالَ لِلنَّاسِ وَاللَّهُ بِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ}}<ref>سوره نور، آیه ۳۵</ref>. همراه هر امام، نور ایشان هم میآید، اما با رفتن ظاهری امام، نور آن حضرت از بین نمیرود و نور امام قبلی به نور امام بعد افزوده میشود: نورٌ على نور. این نورها بدون تماس زمانی، مکانی و جسمی میتوانند شعلهها را در قلبها برافروزند و شمعهای خاموش وجود انسانها را روشن کنند. حضرت امیر {{ع}} فرمودند: {{عربی|حُبُّ اَللَّهِ نَارٌ لاَ يَمُرُّ عَلَى شَيْءٍ إِلاَّ احْتَرَقَ}}<ref>مصباح الشریعه، ص ۱۹۲</ref> حتی اگر هیچ اتصال حضوری نباشد، اما این نور آنچنان دل را میسوزاند و لهیب آتش را برمیافروزد که هیچ چیز دیگری بر این دل کارگر نمیافتد. بنابراین، [[ائمه]] {{عم}}، هم از جهت حرکت در جهت اهداف انبیا {{عم}} که توضیح آن بیان شد و هم از جهت آشتی دادن مردم با خدا، ورثه [[انبیا]] {{عم}} هستند» <ref>[[سید مجتبی حسینی|حسینی، سید مجتبی]]، [[مقامات اولیاء ج۱ (کتاب)|مقامات اولیاء]]؛ ج۱ ص: ۷۹ تا ۸۱.</ref>. | |||
}} | }} | ||