سوگنامه‌های حضرت فاطمه: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

پدرت و دوستی‌اش را به یاد آوردم، گویا من [[وکیل]] بازنگری رنج‌هایم.

بالاخره میان دو [[دوست]]، جدایی خواهد افتاد، کم است دو چیزی که جدایی میان آنها نباشد.

از دست دادن فاطمه{{س}} بعد از محمد{{صل}}، نشانه آن است که هیچ [[دوستیابی]] [[پایدار]] نخواهد بود و پایانش جدایی است<ref>مناقب آل ابی طالب، ج۳، ص۳۶۴.</ref>.

آیا برای [[زندگی]] طولانی راهی هست؟ کجا چنین راهی پیدا می‌شود در حالی که [[مرگ]] از کسی روی‌گردان نیست.

می‌بینم که بر من دردها و رنج‌های روزگار فراوان است و صاحب درد و [[رنج]] تا [[زمان مرگ]]، از آن [[رهایی]] نخواهد یافت.

برای رسیدن به دوستانم، مشتاقم، آیا راهی هست برای رسیدنم به آنچه [[اشتیاق]] آن دارم؟

چگونه! در حالی که هر لحظه بر من بلایی فرو می‌آید زیبائی‌ام پیش از همه جدا و نابود شد.

در مثل‌ها آمده است، هنگام جدایی، نوای کوچ می‌نوازم.

پس از [[فراق]] احمد{{صل}}، [[فاطمه]]{{س}} نیز از دست رفت و این، دلیل آن است که هیچ [[دوستی]]، پاینده نیست.

چگونه پس از ایشان در این [[دنیا]] [[زندگی]] کنم؟ به [[جان]] تو! این چیزی است که راهی سوی آن یافت نمی‌شود.

اگر [[جوان مردی]] بخواهد که دوستش نمیرد، باز راهی جز [[مرگ]]، برای او نیست.

برای همین، پهلوهایم در بستر، آرام نمی‌گیرد و دلم از [[آتش]] جدایی، می‌سوزد<ref>دیوان امیرالمؤمنین‌{{ع}}، ص۴۱۴.</ref>.

مرا چه شده که هنگام عبور از گورستان به [[قبر]] حبیبم [[سلام]] می‌کنم و جوابی نمی‌آید؟

در این هنگام سروش [[غیبی]]، چنین پاسخ داد:

[[حبیب]] می‌گوید: چگونه جوابتان را بدهم، حال آنکه گرفتار سنگ و خاک [[گور]] شده‌ام؟

خداحافظ شما، برای همیشه که رشته‌های پیوند و [[الفت]] میان ما، گسسته شده است<ref>فرائد السمطین، ج۲، ص۸۸.</ref>.

عقده‌های گلوگیر، راه نفسم را بسته‌اند، ای کاش! هر دو، نفس و عقده‌ها با هم از تنم، بیرون می‌شد.

پس از تو در زندگی، هیچ خبری نیست و از [[ترس]] زندگی طولانی، بر خود اشکبارم<ref>مقتل الحسین، ج۱، ص۸۴.</ref>.

ای که همیشه، هر مسئله [[دشواری]]، کوچک یا بزرگ، از او می‌پرسند.

پرده از آن بر مدار، چه بسا زیر آن، مرداری باشد یا بسا پوشیده‌ای که همانند طبل از زیر حوله‌ای هویدا شود.

پاسخ آماده است، ولی من از [[ترس]]، پنهانش می‌کنم، اگر [[آمادگی مردم]] نبود، [[خلیفه]] سیاستش را [[لغو]] می‌کرد.

همیشه شمشیرهای دشمنانش به قصد کشتن، بر ما فرود آمد، رازهایی درباره [[اهل بیت]][[ محمد]]{{صل}} که بسیار تازگی دارد فاش می‌کردم تا از آنچه، «مالک» و «[[ابوحنیفه]]» [[روایت]] کرده‌اند، شما را [[بی‌نیاز]] کند.

زیرا به سبب [[حمایت]] «[[شیخین]]» از [[هجوم]] به [[خانه]] بلند مرتبه اوست.

[[آه]]! دختر محمد{{صل}} با [[غصه]] و [[اندوه]] از [[دنیا]] رفت<ref>کشف الغمه، ج۱، ص۵۰۵.</ref>.

او را کتک زدند و حقش را خوردند و بعد از آن، طعم زخم را به وی چشاندند.

آن دو، هیزم جلوی در [[خانه فاطمه]]{{س}} ریختند و [[آتش]] افروختند و به هر که در خانه بود، [[ناسزا]] می‌گفتند.

نمی‌گویم آن دو [[مکر]] کردند و یا [[کینه]] ورزیدند، بلکه می‌گویم [[کفر]] ورزیدند و [[کافر]] شدن به مراتب آسان‌تر از [[سوزاندن]] [[کودکان]] است.

هر چه از [[ستم]] و [[فتنه]] پیش آید، همه بر گردن آن دو است و روز رستاخیز مانند گردن‌بند آتشین به گردنشان خواهد افتاد<ref>صراط المستقیم، ج۳، ص۱۳.</ref>.<ref>[[محمد هادی یوسفی غروی|یوسفی غروی، محمد هادی]]، [[فرهنگ شهادت معصومین ج۱ (کتاب)|فرهنگ شهادت معصومین]]، ج۱ ص ۵۱۵.</ref>