امام کاظم علیه‌السلام: تفاوت میان نسخه‌ها

==[[فضائل]] و [[مناقب]]==

امام کاظم{{ع}} ـ همانند پدرانش ـ در [[فضیلت‌های اخلاقی]] و [[فضیلت‌های عملی]]، [[آموزگار]] و نمونه دیگران بود. [[منش امام کاظم|منش]] و [[سلوک امام کاظم|سلوک]] او همگان را متأثر می‌ساخت. بنابر [[روایات]]، زمانی که او را در [[زندان]] حبس کردند، زندان‌بانان را منقلب ساخت؛ تا جایی که برخی از آنان، به او [[ایمان]] آوردند<ref>مناقب آل ابی طالب‌، ج۴، ص۳۲۲.</ref>. درباره [[دانش امام کاظم|دانش آن حضرت]] [[روایت]] کرده‌اند از همان [[کودکی امام کاظم|کودکی]] [[شگفتی]] [[مردم]] را بر می‌انگیخت<ref>اصول کافی‌، ج۲، ص۴۱۸.</ref>. او در [[عبادت امام کاظم|عبادت]] و [[زهد امام کاظم|زهد]] از همه مردم عصر خویش [[برتر]] بود<ref>ارشاد، مفید، ج۲، ص۱۷.</ref> و بدین صورت به ایشان [[لقب]] "[[العبدالصالح]]" داده بودند و [[اهل مدینه]] "[[زین‌المجتهدین]]"‌اش می‌خواندند<ref>حضرت موسی کاظم‌، ص۱۹.</ref>. از صفات والای [[اخلاقی]] [[امام کاظم]]{{ع}}، [[احسان]] و [[نیکی]] به مردم بود. [[نیازمندان]] [[حاجت]] خود را از ایشان می‌خواستند و "باب‌الحوائج" می‌دانستند. [[القاب امام کاظم|لقب مشهور امام]]{{ع}} "کاظم" است؛ به معنای کسی که هنگام [[خشم]]، [[خویشتنداری]] می‌کند و خشم خود را فرو می‌برد و به آسانی از دیگران در می‌گذرد<ref>ینابیع المودة، ج۳، ص۱۱۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ شیعه (کتاب)|فرهنگ شیعه]]، ص۱۱۲؛ [[رضا محمدی|محمدی، رضا]]، [[امام‌شناسی ۵ (کتاب)|امام‌شناسی]]، ص:۱۰۵.</ref>

==[[معاجز]] و [[کرامات]]==