مخفی بودن ولادت امام مهدی: تفاوت میان نسخه‌ها

| پرسش مرتبط  = امام مهدی (پرسش)

[[حکومت عباسی]] برای یافتن [[حضرت مهدی]] {{ع}} تلاش بسیاری کرد و به همین خاطر، [[حاکمان]] آن [[زمان]]، [[زندگی]] [[امام حسن عسکری]] {{ع}} را به‌طور دقیق تحت کنترل خود داشتند و لذا [[تولد]] حضرت مهدی {{ع}} به صورت مخفی صورت گرفت. [[شیخ مفید]] در آغاز شرح‌حال [[امام زمان]] {{ع}} می‌نویسد: "ولادت آن [[حضرت]] به دلیل [[مشکلات]] آن زمان و جستجوی شدید [[حکومت]] و [[کوشش]] آنان برای یافتن آن حضرت، مخفی ماند"<ref>ارشاد مفید، ص۳۴۵.</ref>. وقتی که "[[معتمد]]" شنید، حضرت امام حسن عسکری {{ع}} [[بیمار]] است، [[پنج تن]] از خدمتگزاران خویش که "تحریر" [[خادم]] مخصوص [[خلیفه]] هم، در میان آنان بود و چند پزشک و [[قاضی]] القضات را نزد امام حسن عسکری {{ع}} فرستاد و به وزیرش دستور داد که ده تن از [[اصحاب]] مطمئن خود را احضار کند و به [[منزل]] حضرت بفرستد تا شبانه‌روز در آنجا بمانند. همه این اشخاص آنجا بودند تا آن حضرت [[وفات]] نمود و [[شهر]] [[سامرا]] یکپارچه [[عزادار]] شد. [[سلطان]]، مأموری را به [[خانه]] حضرت فرستاد، [[مأمور]] اتاق‌ها را بررسی کرد و هرچه در آنجا بود، مهر و موم نمود و در جستجوی فرزند او برآمد. [[کنیزان]] آن حضرت را [[بازرسی]] کردند و یکی از کنیزها که احتمال [[آبستنی]] داشت را در اتاقی نگه داشتند و بر او [[نگهبان]] گماردند. پس از [[دفن]] آن حضرت، سلطان و [[مردم]] به جستجوی فرزندش برخاستند. [[خانه‌ها]] را بسیار [[تفتیش]] نمودند و بعد از [[یأس]] از آبستن بودن آن [[کنیز]]، اموالش را بین مادرش و برادرش جعفر تقسیم کردند<ref>اصول کافی، ج ۲، ص۴۳۰.</ref>.

همچنین هنگامی که برخی از [[شیعیان]] [[قم]]، برای دادن [[وجوهات]] خویش، به سامرا آمده بودند، آنان خبر وفات امام حسن عسکری {{ع}} را شنیدند، بعضی‌ها آنها را به نزد جعفر [[راهنمایی]] کردند. شیعیان نیز پس از [[آزمایش]]، از تحویل [[اموال]] به جعفر خودداری کردند و به پیکی که امام زمان {{ع}} فرستاده بود، [[وجوهات]] را تحویل دادند. پس از آن، خبر این امر را به [[معتمد عباسی]] داده و او نیز دستور داد تا به جست‌وجوی [[مجدد]] [[خانه امام]] {{ع}} و حتی [[خانه]] [[همسایگان]] بپردازند. در آن هنگام کنیزی به نام "[[صیقل]]" را که گویا به خاطر حفظ‍‌ [[جان]] [[امام زمان]] {{ع}} ادعای بارداری کرده بود، دستگیر کردند و به مدت دو سال نگاه داشتند، تا آن‌که به باردار نبودن وی مطمئن شده و او را رها ساختند<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج ۲، ص۴۷۶.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۶۲۷.</ref>