تفسیر کلبی: تفاوت میان نسخه‌ها

{{مدخل مرتبط

| موضوع مرتبط = محمد بن سائب کلبی

[[آقا بزرگ تهرانی]] این [[تفسیر]] را ذکر کرده و گفته است: [[تفسیری]] بزرگ است<ref>ر. ک: الذریعة، ج۴، ص۳۱۱ رقم ۱۳۱۸، وی از این تفسیر با عنوان «تفسیر ابن السائب» نیز یاد کرده است (ر. ک: الذریعة، ج۴، ص۲۴۳، ذیل رقم ۱۱۸۲).</ref> و از [[ابن عدی]] نقل کرده که گفته است: هیچ‌کس تفسیری طولانی‌تر و پرمایه‌تر از تفسیر کلبی تألیف نکرده است<ref>ر. ک: الذریعة، ج۴، ص۲۴۴ و ۳۱۱.</ref>.

[[ابن ندیم]] هم در شمار کتاب‌هایی که در [[تفسیر قرآن]] تألیف شده، از این تفسیر با عنوان {{عربی|"كتاب تفسير الكلبي محمد بن سائب"}} یاد کرده است؛ همچنین در [[اخبار]] محمد بن السائب این تفسیر را با عنوان کتاب [[تفسیر القرآن]] از تألیفات وی معرفی کرده است<ref>ر. ک: ابن ندیم، الفهرست، ص۳۶، ۱۰۸.</ref>. [[سید محسن امین]] نیز ضمن ذکر محمد بن سائب در شمار [[مفسّران]] [[شیعه]] با عبارت {{عربی|"له كتاب التفسير مشهور و ينقل عنه المفسّرون كثيراً"}} از این تفسیر خبر داده و گفته است: [[ابن قتیبه]] در [[معارف]] آن را ذکر کرده است<ref>ر. ک: امین، اعیان الشیعة، ج۱، ص۱۲۵.</ref>. [[داوودی]] نیز با عبارت {{عربی|"له تفسير مشهور"}} از این تفسیر خبر داده و تفسیر دیگری را با عنوان {{عربی|"تفسير الاي الذي نزل في اقوام باعيانهم"}} برای وی ذکر کرده است<ref>داوودی، طبقات المفسرین، ج۲، ص۱۴۴، رقم ۴۹۱.</ref>.

[[سید بن طاووس]] خبر داده که جزء ۱۱ تا ۱۹ آن تفسیر در یک جلد در نزد وی می‌باشد و نُه مطلب از نُه جزء آن (از هر جزء یک مطلب) آورده و پس از آن گفته است: جلد دیگر آن از آغاز [[سوره محمد]] {{صل}} تا آخر [[قرآن]] است و مطلبی را از تفسیر [[سوره نون]] از آن نقل کرده است <ref>ر. ک: سید بن طاووس، سعد السعود للنفوس، ص۳۳۷-۲۴۵، رقم‌های ۱۹۰-۱۹۹.</ref>، و بعد از ذکر سه کتاب تفسیری و نقل مطالبی از آنها، دوباره به تفسیر کلبی برمی‌گردد و می‌گوید: جلد دیگر آن شامل هفت جزء (جزء ۱۸-۲۴) است و از اجزای ۱۸، ۲۱، ۲۲، ۲۳ و ۲۴ از هر جزء یک مطلب نقل می‌کند <ref>ر. ک: سید بن طاووس، سعد السعود للنفوس، ص۳۴۸-۳۵۲ رقم‌های، ۲۰۴-۲۰۸.</ref>. [[ابن ندیم]] خبر داده که وی [[احکام]] القرآنی داشته که آن را از [[ابن عباس]] [[روایت]] کرده است<ref> ابن ندیم، الفهرست، ص۴۱.</ref>.<ref>[[علی اکبر بابایی|بابایی، علی اکبر]]، [[تاریخ تفسیر قرآن (کتاب)|تاریخ تفسیر قرآن]]، ص ۳۷۷.</ref>