تفسیر مراغی (کتاب): تفاوت میان نسخه‌ها

«تفسیر مراغی» به [[زبان عربی]]، تألیف [[احمد مصطفی مراغی]] [[شافعی]] [[مذهب]] است که از جمله [[مفسرین]] معروف [[مصری]] است که [[تاریخ]] تولدش نامعلوم اما تاریخ وفاتش را سال ۱۳۷۱ق ضبط نموده‌اند. او از مدرسان [[شریعت اسلامی]] [[دانشگاه الازهر]] [[مصر]] و خارطوم سودان و [[برادر]] شیخ [[محمد مصطفی مراغی]] شیخ الازهر است. از جمله آثارش: «الحسبة فی الاسلام»، «الوجیز فی اصول الفقه»، «[[علوم]] البلاغیه» و مهم‌تر از همه [[تفسیر]] [[ارزشمند]] او به نام «تفسیر المراغی» است<ref>الاعلام، ج۱، ص۲۵۸.</ref>.

با توجه به این که او یکی از [[شاگردان]] [[شیخ محمد عبده]] بوده، سبک و [[سیاق]] [[تفسیری]] او نیز، به شیوه تفسیر «المنار» و در مواردی همچون «الجواهر» طنطاوی است. تفسیر او از جمله [[تفاسیر]] جامع و [[منظم]] و تا حدودی عصری محسوب می‌شود. [[شیوه تفسیری]] او چنین است: نخست تحت عنوان «الایضاح» با استفاده از روش [[تفسیر قرآن]] با [[قرآن]]، به تبیین [[آیه]] می‌پردازد و نکات مهم تفسیری را به صورت فشرده با بیانی گویا و ساده عرضه می‌دارد و سپس با عنوان «المعنی الجملی» به نقل [[روایات نبوی]] می‌پردازد و [[ارتباط]] آیه و [[روایت]] را به خوبی روشن می‌سازد و آنگاه تحت عنوان «تفسیر [[المفردات]]»، معانی لغات، مفاهیم، اشتقاق آنها و نکات لازم نحوی و بلاغی را، به‌گونه‌ای روشن توضیح می‌دهد و در پایان هر [[سوره]]، رئوس کلی مطالب سوره را به‌گونه‌ای کوتاه بیان می‌کند. در این تفسیر از ذکر قصه‌های [[خرافی]] و افسانه‌ای و [[اسرائیلیات]] خبری نیست و در مواردی هم، مانند طنطاوی برای [[فهم]] صحیح [[آیات]]، رویکرد [[علمی]] را در تفسیرش نمایان می‌سازد ولی تفسیر او از حالت [[علم‌زدگی]] [[تجربی]] کاملاً به دور است.