تکیه: تفاوت میان نسخه‌ها

رفته رفته تکیه به محلّی برای [[عزاداری]] تبدیل شد. از زمان [[ناصر الدین شاه]] به بعد، تکیه‌های به‌طور رسمی محلّ اجرای نمایش‌های مذهبی شد... در بیشتر تکیه ها-به اقتضای فصل-چادرهایی بزرگ بر میافراشتند که در واقع سقف این گونه تکیه‌ها به شمار میرفت. پارچه‌هایی سیاه که اشعاری در سوگ [[خاندان امام حسین]]{{ع}} بر آن نقش بسته است و علامت و شکل مخصوص تکیه نیز در جایی از آن قرار میگرفت. هر تکیه، علامتی ویژه و [[علمی]] ممتاز از بقیه تکیه‌ها برای خود داشت. بیشتر تکیه‌ها بر گذرگاه‌ها و راه‌های رفت و آمد [[مردم]] ساخته میشدند و دو مدخل داشتند که قافله‌ها و شبیه گردانان و دسته‌های [[عزاداری]] از آن عبور میکردند... در هر تکیه به یادبود [[تشنگی]] [[شهیدان کربلا]] سقّا خانه‌ای بنا میشد. بعدها در کنار تکیه‌ها، محلّ‌هایی به نام حسینیّه و [[زینبیّه]] بنا شد و یا تکایا به نام “حسینیّه” [[تغییر]] نام یافتند”<ref>مجله «کیهان فرهنگی»، سال ۱۰ شماره ۳، ص۲۹ و ۳۰.</ref>. گاهی به [[همّت]] [[اهل]] یک [[شهر]]، در [[شهرهای زیارتی]] از قبیل “مشهد”، “کربلا”، “نجف”، و... حسینیّه‌هایی ساخته می‌شود که اغلب مورد استفاده زوّار آن [[شهر]] قرار میگیرد.

به نظر برخی، پدید آمدن “تکیه”، در مقابل مراکز [[دینی]] وابسته به خلافت‌های غیر [[شیعی]] بوده تا پایگاهی برای هواداران [[نهضت حسینی]] و دور از [[سلطه]] [[حکّام]] باشد: “تکیه و حسینیّه، مرکز تشکیلات ضدّ [[حکومتی]] ایجاد میکرد... [[شیعه]]، تکیه و حسینیّه میسازد تا به جنگجویانش پناهگاهی ببخشد... به [[خمس]] و حسینیّه رو می‌کند، تا به [[مبارزه]] همه جانبه‌اش از [[علی]]{{ع}} تاکنون امکان و [[قدرت]] بخشد. چنین است که ساختن “حسینیّه”، ضربه‌ای است بر پیکر [[حکومت]]....”<ref>یاد و یادآوران، دکتر علی شریعتی(چاپ حسینیه ارشاد)، ص۳۹ و ۴۰.</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص ۱۲۷.</ref>.

== منابع ==