طمع در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

در [[فرهنگ قرآن]] [[طمع]] در [[امور مادّی]] به معنای حرص و تمایل شدید، از صفات مذموم و ضدارزشی به شمار رفته است: {{متن قرآن|وَمَهَّدتُّ لَهُ تَمْهِيدًا ثُمَّ يَطْمَعُ أَنْ أَزِيدَ}}<ref>«و راه (پیشرفت) او را نیک هموار کردم، باز آز دارد که بیفزایم» سوره مدثر، آیه ۱۴-۱۵.</ref>؛ امّا طمع در [[امور معنوی]] و امیدواری به [[مغفرت الهی]] صفتی [[نیک]] و [[ممدوح]] است: {{متن قرآن|وَنَطْمَعُ أَنْ يُدْخِلَنَا رَبُّنَا مَعَ الْقَوْمِ الصَّالِحِينَ}}<ref>«و چرا ما به خداوند و آنچه از حق به ما رسیده است ایمان نیاوریم در حالی که امید می‌بریم که پروردگارمان ما را در میان شایستگان در آورد» سوره مائده، آیه ۸۴.</ref>.

[[ناموس]] و [[سنت]] عمومی جاری در عالَم هستی، [[قانون]] جذب و دفع است؛ [[خوف و رجاء]] نیز از مصادیق همین قانون است {{متن قرآن|وَادْعُوهُ خَوْفًا وَطَمَعًا}}<ref>«و در زمین پس از سامان یافتن آن تباهی نورزید و او را  با بیم و امید بخوانید که بخشایش خداوند به نیکوکاران نزدیک است» سوره اعراف، آیه ۵۶. سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۸، ص۱۵۹-۱۶۰.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۴۰۴-۴۰۵.</ref>