خوش‌گمانی به خدا: تفاوت میان نسخه‌ها

حسن ظن به [[خدا]] از ضرورت‌های [[زندگی مادی]] و [[معنوی]] انسان است و هم از این‌رو بسیار به آن سفارش شده است.

[[امام باقر]]{{ع}} می‌فرماید: «ما در [[کتاب علی]]{{ع}} می‌خوانیم که [[رسول خدا]]{{صل}} روزی در [[منبر]] می‌فرمود: قسم به آنکه جز او معبودی نیست، هرگز به مؤمنی خیر [[دنیا]] و [[آخرت]] داده نمی‌شود مگر به سبب حسن ظن و [[امید]] به خدا و [[خوش‌خلقی]] و خودداری از [[غیبت]] [[اهل]] [[ایمان]]. [[سوگند]] به خدای یکتای یگانه، خدا هیچ مؤمنی را پس از توبه و [[استغفار]] [[عذاب]] نمی‌کند مگر به خاطر [[بدگمانی به خدا]]، [[ناامیدی]] از خدا، [[بدخلقی]] و غیبت اهل ایمان، قسم به خدای یکتای یگانه، هر مؤمنی به خدا [[گمان]] [[نیکو]] برد، خدا مطابق گمانش با او [[رفتار]] می‌کند؛ چون خدا [[کریم]] است، همه [[خیرات]] هم به دست اوست، اگر بنده‌اش به او گمان [[نیک]] برد، [[حیا]] می‌کند، بر خلاف گمان و امیدش با او رفتار کند؛ پس به خدا گمان نیکو [[برید]] و به او [[امیدوار]] باشید»<ref>محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۲، ص۷۲.</ref>.<ref>[[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱۴ (کتاب)|اخلاق الاهی]]، ج۱۴، ص ۲۳۳.</ref>.

== منابع ==