سازش در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

==مقدمه==

مداهنه در لغت، [[سهل‌انگاری]]، [[سازش‌کاری]] و [[دورویی]]<ref>فرهنگ معین، ج۳، ص۳۹۶۰.</ref> و در اصطلاح، [[خیانت]] و [[چاپلوسی]] کردن است؛ به گونه‌ای که به خاطر رعایت بعضی از [[مصالح]]، عمل طرف مقابل، نادیده گرفته می‌شود. مداهنه در [[قرآن]]، نوعی سازش‌کاری است که از روش‌های بازیگران [[سیاسی]] به شمار می‌آید. آنها در مقابل امتیازاتی که می‌گیرند، امتیازاتی را هم به طرف مقابل می‌دهند و برای [[منافع]] شخصی خود، از اهداف، اصول و [[ارزش‌ها]] صرف نظر می‌کنند<ref>{{متن قرآن|وَدُّوا لَوْ تُدْهِنُ فَيُدْهِنُونَ}} «دوست دارند نرمی پیشه کنی تا نرمی پیش گیرند» سوره قلم، آیه ۹؛ {{متن قرآن|وَأَنِ احْكُمْ بَيْنَهُمْ بِمَا أَنْزَلَ اللَّهُ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْ وَاحْذَرْهُمْ أَنْ يَفْتِنُوكَ عَنْ بَعْضِ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ إِلَيْكَ فَإِنْ تَوَلَّوْا فَاعْلَمْ أَنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ أَنْ يُصِيبَهُمْ بِبَعْضِ ذُنُوبِهِمْ وَإِنَّ كَثِيرًا مِنَ النَّاسِ لَفَاسِقُونَ}} «و در میان آنان بنابر آنچه خداوند فرو فرستاده است داوری کن و از خواسته‌های آنان پیروی مکن و از آنان بپرهیز مبادا تو را در برخی از آنچه خداوند به سوی تو فرو فرستاده است به فتنه اندازند و اگر رو برتابند بدان که خداوند جز این نمی‌خواهد که آنان را به برخی از گناهانشان گرفتار سازد و بی‌گمان بسیاری از مردم نافرمانند» سوره مائده، آیه ۴۹.</ref>. از این‌رو، [[اسلام]] مداهنه را در مراودات سیاسی و [[اجتماعی]]، نپذیرفته است<ref>التفسیر الکبیر، ج۳۰، ص۸۵؛ تفسیر قرطبی، ج۱۸، ص۲۳۰؛ تفسیر مراغی، ج۲۹، ص۳۱؛ المیزان، ج۱۹، ص۳۷۱.</ref><ref>[[اباصلت فروتن|فروتن، اباصلت]]، [[علی اصغر مرادی|مرادی، علی اصغر]]، [[واژه‌نامه فقه سیاسی (کتاب)|واژه‌نامه فقه سیاسی]]، ص ۱۶۳.</ref>.

== منابع ==