احمد بن حمزة بن بزیع: تفاوت میان نسخهها
جز
وظیفهٔ شمارهٔ ۲
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۱) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۲) |
||
| خط ۱۰: | خط ۱۰: | ||
[[احمد]] در [[زمان]] [[منصور عباسی]] [[زندگی]] میکرد و تا قبل از ۱۸۰ق زنده بود<ref>تنقیح المقال، ج۶، ص۹۰.</ref>. پدرش [[حمزه]] را از [[اصحاب امام رضا]]{{ع}} دانستهاند<ref>رجال الطوسی، ص۳۵۶؛ کتاب الرجال، ابنداود، ص۸۵.</ref> و با تعابیری چون [[صالح]] و [[ثقه]] تعریف کردهاند<ref>خلاصة الأقوال، ص۱۲۱.</ref>، اما این تعابیر را به واسطه عطفی که درباره [[محمد بن اسماعیل]] شده، به [[اشتباه]] به وی نیز نسبت دادهاند، و این صفات از آن محمد بن اسماعیل است<ref>معجم رجال الحدیث، ج۷، ص۲۷۹.</ref>؛ زیرا [[شیخ طوسی]] به [[صراحت]] وی را [[واقفی]] [[مذهب]] میداند، چون وی از رؤسای [[واقفیه]] و یکی از اولین کسانی بود که به دلیل [[طمع]] و [[تصرف]] در اموالی که در [[اختیار]] آنان بود، قائل به توقف [[امامت امام کاظم]]{{ع}} شدند. [[امام رضا]]{{ع}} وی را [[شقی]] خواند و از عمل وی اظهار [[تعجب]] فرمود و به صراحت اعلام کرد که وی بر [[کفر]] میمیرد<ref>جامع الرواة، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. وی [[امامت امام رضا]]{{ع}} را [[انکار]] کرد<ref>معجم رجال الحدیث، ج۱۲، ص۱۳۱.</ref>، اما گفتهاند که [[توبه]] کرد و در حال توبه مرد و به همین [[جهت]] امام رضا{{ع}} بر او رحم کرد. با این حال، روایاتی از امام رضا{{ع}} در ذم وی نقل شده است<ref>مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۲۷۱.</ref>. | [[احمد]] در [[زمان]] [[منصور عباسی]] [[زندگی]] میکرد و تا قبل از ۱۸۰ق زنده بود<ref>تنقیح المقال، ج۶، ص۹۰.</ref>. پدرش [[حمزه]] را از [[اصحاب امام رضا]]{{ع}} دانستهاند<ref>رجال الطوسی، ص۳۵۶؛ کتاب الرجال، ابنداود، ص۸۵.</ref> و با تعابیری چون [[صالح]] و [[ثقه]] تعریف کردهاند<ref>خلاصة الأقوال، ص۱۲۱.</ref>، اما این تعابیر را به واسطه عطفی که درباره [[محمد بن اسماعیل]] شده، به [[اشتباه]] به وی نیز نسبت دادهاند، و این صفات از آن محمد بن اسماعیل است<ref>معجم رجال الحدیث، ج۷، ص۲۷۹.</ref>؛ زیرا [[شیخ طوسی]] به [[صراحت]] وی را [[واقفی]] [[مذهب]] میداند، چون وی از رؤسای [[واقفیه]] و یکی از اولین کسانی بود که به دلیل [[طمع]] و [[تصرف]] در اموالی که در [[اختیار]] آنان بود، قائل به توقف [[امامت امام کاظم]]{{ع}} شدند. [[امام رضا]]{{ع}} وی را [[شقی]] خواند و از عمل وی اظهار [[تعجب]] فرمود و به صراحت اعلام کرد که وی بر [[کفر]] میمیرد<ref>جامع الرواة، ج۱، ص۲۸۰.</ref>. وی [[امامت امام رضا]]{{ع}} را [[انکار]] کرد<ref>معجم رجال الحدیث، ج۱۲، ص۱۳۱.</ref>، اما گفتهاند که [[توبه]] کرد و در حال توبه مرد و به همین [[جهت]] امام رضا{{ع}} بر او رحم کرد. با این حال، روایاتی از امام رضا{{ع}} در ذم وی نقل شده است<ref>مستدرکات علم رجال الحدیث، ج۲، ص۲۷۱.</ref>. | ||
[[امام]] راجع به او فرمود: هر کس [[حق]] مرا انکار کند، مانند آن است که حق پدرانم را انکار کرده است<ref>خلاصة الأقوال، ص۱۲۱؛ اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۸۷۲؛ نقد الرجال، ج۲، ص۱۶۲؛ أعیان الشیعة، ج۶، ص۲۳۷.</ref>. به همین سبب، صاحب معالم وی را فردی مجهول خوانده و [[روایات]] وارد شده از وی را به دلیل [[فساد]] [[عقیده]] او مردود میدانسته است<ref>منتقی الجمان، ج۱، ص۱۸.</ref> | [[امام]] راجع به او فرمود: هر کس [[حق]] مرا انکار کند، مانند آن است که حق پدرانم را انکار کرده است<ref>خلاصة الأقوال، ص۱۲۱؛ اختیار معرفة الرجال، ج۲، ص۸۷۲؛ نقد الرجال، ج۲، ص۱۶۲؛ أعیان الشیعة، ج۶، ص۲۳۷.</ref>. به همین سبب، صاحب معالم وی را فردی مجهول خوانده و [[روایات]] وارد شده از وی را به دلیل [[فساد]] [[عقیده]] او مردود میدانسته است<ref>منتقی الجمان، ج۱، ص۱۸.</ref><ref>منابع: اختیار معرفة الرجال، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تصحیح و تعلیق: میر داماد استرآبادی، تحقیق: سید مهدی رجایی، قم، مؤسسة آل البیت علیه لإحیاء التراث، اول، ۱۳۶۳ش؛ أعیان الشیعة، سید محسن بن عبد الکریم امین عاملی (۱۳۷۱ق)، تحقیق: سید حسن امین، بیروت، دار التعارف، ۱۴۰۳ق؛ تعلیقة علی منهج المقال، محمدباقر بن محمد اکمل معروف به وحید بهبهانی (۱۲۰۵ق)، بی جا، بینا، بی تا، تنقیح المقال فی علم الرجال، عبدالله بن محمدحسن مامقانی (۱۳۵۱ق)، تحقیق: محیی الدین مامقانی، قم، مؤسسة آل البیت الإحیاء التراث، اول، ۱۴۲۳ق، جامع الرواة و إزاحة الاشتباهات عن الطرق و الأسناد، محمد بن علی اردبیلی (۱۱۰۱ق)، قم، کتابخانه آیت الله مرعشی نجفی، ۱۴۰۳ق؛ خلاصة الأقوال فی معرفة الرجال، حسن بن یوسف معروف به علامه حلی (۷۲۶ق)، تحقیق: جواد قیومی اصفهانی، قم، مؤسسة نشر الفقاهة، اول، ۱۴۱۷ق؛ رجال الطوسی، محمد بن حسن معروف به شیخ طوسی (۴۶۰ق)، تحقیق: جواد قیومی اصفهانی، قم، مؤسسة النشر الاسلامی، اول، ۱۴۱۵ق؛ رجال النجاشی، احمد بن علی معروف به نجاشی (۴۵۰ق)، تحقیق: سید موسی شبیری زنجانی، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، پنجم، ۱۴۱۶ق؛ قاموس الرجال، محمدتقی بن کاظم معروف به علامه تستری (۱۴۱۵ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة النشر الاسلامی، قم، دوم، ۱۴۱۰ق، کتاب الرجال، حسن بن علی معروف به ابن داود حلی (۷۴۰ق)، تحقیق: سید محمدصادق بحر العلوم، قم، منشورات الرضی، ۱۳۹۲ق؛ مستدرکات علم رجال الحدیث، علی بن محمد نمازی شاهرودی (۱۴۰۵ق)، تهران، شفق - حیدری، اول، ۱۴۱۲ق؛ معجم رجال الحدیث و تفصیل طبقات الرواة، سید ابو القاسم بن علی اکبر موسوی خویی (۱۴۱۳ق)، قم، مرکز نشر الثقافة الإسلامیة، پنجم، ۱۴۱۳ق؛ منتقی الجمان فی الأحادیث الصحاح و الحسان، حسن بن زین الدین معروف به صاحب معالم (۱۰۱۱ق)، تصحیح و تعلیق:علی اکبر غفاری، قم، مؤسسة النشر الإسلامی، اول، ۱۴۰۶ق؛ نقد الرجال، سیدمصطفی بن حسین حسینی تفرشی (۱۰۱۵ق)، تحقیق و نشر: مؤسسة آل البیت علیا لإحیاء التراث، قم، اول، ۱۴۱۸ق.</ref><ref>[[گلشاد حیدری|حیدری، گلشاد]]، [[احمد بن حمزة بن بزیع - حیدری (مقاله)|مقاله «احمد بن حمزة بن بزیع»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۱ (کتاب)|دانشنامه امام رضا]] ص ۶۷۸.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||