برادری در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

برخی [[مفسران]] معتقدند، "[[اخوت]]" جعلی [[تشریعی]] میان [[مؤمنان]] است که دارای آثار [[شرعی]] و [[حقوقی]] است؛ مانند روابطی همچون ابوت و بُنوت و [[اخوّت]] و زوجیت و سایر [[روابط خانوادگی]] که در [[شرایع]] و [[قوانین]] مختلف بر آنها آثار خاصی مترتب می‌گردد؛ از قبیل [[ارث]]، [[نفقه]]، قیمومیت و... و [[اخوّت]] [[دینی]] نیز "اعتباری [[شرعی]]" است که بر آن آثار [[اجتماعی]] مختلفی بار می‌شود؛ از جمله [[محبت]] و [[دوستی]]، [[صلح]]، [[وحدت]] کلمه، عدم [[دشمنی]] و [[جنگ]]، عدم [[ظلم]] (اگرچه در [[ارث]] و [[ازدواج]] و... تأثیری ندارد)<ref>سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۱۸، ص۳۱۵-۳۱۷.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص۵۵-۵۶.</ref>

از [[اصول حاکم بر نظام اداری]] و پایه مناسبات اجتماعی در اسلام، [[حس]] [[اخوت]] است: {{متن قرآن|إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ}}<ref>«جز این نیست که مؤمنان برادرند» سوره حجرات، آیه ۱۰.</ref>، بر همین اساس در [[سیره پیامبر اکرم]]{{صل}} می‌فرمود: «من [[دوست]] ندارم مادام که در میان شما هستم از دیگران متمایز باشم» و علی{{ع}} [[مردم]] [[انبار]] را از احتراماتی که [[بندگی]] را جایگزین رابطه [[اخوت اسلامی]] می‌کند، [[نهی]] فرمود<ref>فقه سیاسی، ج۷، ص۴۹۳.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۱ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی]]، ص ۱۲۳.</ref>

#[[پرونده:1379779.jpg|22px]] [[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|'''فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم''']]