تبری در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

| عنوان مدخل  = تبری

| مداخل مرتبط = [[تبری در لغت]] - [[تبری در قرآن]] - [[تبری در فقه اسلامی]] - [[تبری در فقه سیاسی]] - [[تبری در کلام اسلامی]] - [[تبری در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[تبری در معارف و سیره حسینی]] - [[تبری از دیدگاه اهل سنت]]

== مقدمه ==

[[تبرّی]] اصطلاحی [[کلامی]] در برابر [[تولّی]] از آموزه‏‌های [[اسلام]] به‌ویژه نزد [[شیعه]] امامیّه است. تبرّی از ریشه «بَرَءَ» است. تبرّی ریشه در [[قرآن کریم]] دارد و «[[برائت]]» نام یک [[سوره]] [[قرآن]] است که با برائت [[خدا]] و پیامبرش از [[مشرکان]] آغاز می‏‌گردد. در [[روایات]] نیز بر اهمیّت مسئله تبرّی، فراوان تأکید شده است. در [[حدیثی]] از [[پیامبر اکرم]] {{صل}}، تبرّی از مهم‏ترین و استوراترین رشته‌‏های [[ایمان]] ذکر شده است<ref>وسائل الشیعة، ج۱۶، ص۱۷۷.</ref> و در روایتی از [[امام صادق]] {{ع}} به [[وجوب]] برائت از مخالفان [[دین خدا]] و دوستانِ دشمنانِ خدا تصریح شده است<ref>الإعتقادات فی دین الإمامیة، ص۸۶.</ref> در روایتی دیگر از ایشان، [[حقیقت ایمان]]، تبرّی همراه با تولّی ـ که مفهوم متضاد و مخالف آن است ـ دانسته شده است<ref>بحار الأنوار، ج۶۶، ص۲۴۱.</ref>.

دشمنان خدا عبارت‌اند از مشرکان، [[کافران]] و کسانی که منکر [[امامت]] و [[ولایت]] [[امامان معصوم]] {{عم}} هستند.

تبرّی از دشمنان خدا، [[واجب]] است<ref>بدایع الکلام، ص۲۶۴؛ مرآة العقول، ج۸، ص۲۵۹؛ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص۱۷۶؛ التعلیقة علی ‏المکاسب، ج۱، ص۲۳۲.</ref>، بلکه از مهم‏ترین ارکان دین به شمار می‏‌آید<ref>مرآة العقول، ج۱۲، ص۱۱۴.</ref> و تحقّق بخش ایمان (به معنای خاص آن) است<ref>البیان، ص۲۴۱.</ref>. تبرّی از اموری است که به محتضر و میّت، تلقین می‏‌شود<ref>کشف‏ الغطاء، ج۲، ص۲۵۱ و ۲۸۹.</ref> از [[اعمال]] شب و [[روز جمعه]] تبرّی از [[گمراهان]] و دشمنان [[اهل بیت]] {{عم}} است<ref>الکافی فی الفقه، ص۱۵۳.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، ص ۳۳۷.</ref>

[[رده:تبری]]