بدو در فقه سیاسی

این مدخل زیرشاخهٔ بحث بدو است. بدو از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود: بدو در قرآن - بدو در حدیث - بدو در فقه سیاسی - پرسش‌های مرتبط

مقدمه

• بَدوْ: ظاهر بودن و ظهور، بادیه و بدوی به معنای بیابان و بیابانی در مقابل شهری و شهرنشینی.
• ﴿يَوَدُّوا لَوْ أَنَّهُمْ بَادُونَ فِي الْأَعْرَابِ يَسْأَلُونَ عَنْ أَنْبَائِكُمْ﴾.
• بیابان‌نشینی اشاره به طریقه ای خاص از فرهنگ و سلوک دارد که از اقتصادی کاملاً آزاد برخوردار است و به مکان خاصی تعلق ندارد. معاش بادیه نشینان بر شکار و دامداری و تا حدودی کشاورزی متکی است (در حد رفع نیازهای فردی). در چنین روشی از زندگی معمولاً قدرت به صورت متمرکز جلوه ای نداشته، روابط اجتماعی بسیار محدود و معمولاً ریش‌ سفیدان و بزرگان قبیله، سیاست‌ها و تصمیمات مهم را رقم می‌زنند و هر گروه یا خانواده ای بر اساس پیمان‌های بین قبایل یا اقوام تحت حمایت قبایل قدرتمندتر قرار دارند.

منابع

• نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم