نامۀ ۵ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
==فرازی از [[نامه]]== | ==فرازی از [[نامه]]== | ||
این فرمانداری مایه روزی و خورد و برد تو نیست، بلکه امانتی است به گردنت که باید خوب از آن مواظبت کنی، چه، نسبت به آن نزد ما فوق خودت [[مسئول]] هستی و [[مسئولیت]] را نشاید که از وی [[خودخواهی]] و بیاعتنایی با پا بزنی. تو [[حق]] نداری که در بازه رعیت شیوه [[استبداد]] پیش بگیری و برخلاف آییننامه به کارهای خطیر بپردازی و برای آنها از کسی چیزی بپذیزی. [[مالی]] که از [[مال]] [[خدای عزوجل]] در دسترس تو است و تو خزانهدار آنی، همچنان در نگهداریاش بکوش تا آن را به من بدهی و رسید بستانی. در پایان امیدوارم موردی پیش نیاید که در نظر تو فرمانروای [[بدی]] از [[آب]] درآیم<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 759.</ref>. | این فرمانداری مایه روزی و خورد و برد تو نیست، بلکه امانتی است به گردنت که باید خوب از آن مواظبت کنی، چه، نسبت به آن نزد ما فوق خودت [[مسئول]] هستی و [[مسئولیت]] را نشاید که از وی [[خودخواهی]] و بیاعتنایی با پا بزنی. تو [[حق]] نداری که در بازه رعیت شیوه [[استبداد]] پیش بگیری و برخلاف آییننامه به کارهای خطیر بپردازی و برای آنها از کسی چیزی بپذیزی. [[مالی]] که از [[مال]] [[خدای عزوجل]] در دسترس تو است و تو خزانهدار آنی، همچنان در نگهداریاش بکوش تا آن را به من بدهی و رسید بستانی. در پایان امیدوارم موردی پیش نیاید که در نظر تو فرمانروای [[بدی]] از [[آب]] درآیم<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 759.</ref>. | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
#[[پرونده:13681049.jpg|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']] | # [[پرونده:13681049.jpg|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۲''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
| خط ۱۹: | خط ۱۷: | ||
{{پانویس}} | {{پانویس}} | ||
[[رده:امام علی]] | [[رده:امام علی]] | ||
[[رده:مدخل نهج البلاغه]] | [[رده:مدخل نهج البلاغه]] | ||
نسخهٔ ۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۴۶
این مدخل وابسته به نهج البلاغه و تحت نگارش، توسعه یا بازبینی قرار دارد. |
مقدمه
اشعث بن قیس، کارگزار عثمان در آذربایجان بود. عثمان بهرهای بیحساب و کتاب وی برای او از بیت المال در نظر گرفته بود. پس از اینکه امام به خلافت رسید، بنا به مصالحی او را در امارت آذربایجان ابقا کرد و در نامهای به او فرصتی داد تا گذشته خویش را جبران کند. امام در بخشی از این نامه کارگزاری را امانتی در دست حاکم برمیشمرد که باید حساب و کتاب آن را به مافوقش بسپارد. پس نباید در این خصوص خودسرانه تصمیم بگیرد و باید تابع دستور خلیفه باشد. زمان صدور نامه سال ۳۶ هجری است[۱].
افزون بر رضی، نصر بن مزاحم (م: ۲۱۲) در وقعة الصفین، دینوری در الامامة و السیاسة و برخی دیگر نیز این نامه را گزارش کردهاند[۲].
فرازی از نامه
این فرمانداری مایه روزی و خورد و برد تو نیست، بلکه امانتی است به گردنت که باید خوب از آن مواظبت کنی، چه، نسبت به آن نزد ما فوق خودت مسئول هستی و مسئولیت را نشاید که از وی خودخواهی و بیاعتنایی با پا بزنی. تو حق نداری که در بازه رعیت شیوه استبداد پیش بگیری و برخلاف آییننامه به کارهای خطیر بپردازی و برای آنها از کسی چیزی بپذیزی. مالی که از مال خدای عزوجل در دسترس تو است و تو خزانهدار آنی، همچنان در نگهداریاش بکوش تا آن را به من بدهی و رسید بستانی. در پایان امیدوارم موردی پیش نیاید که در نظر تو فرمانروای بدی از آب درآیم[۳].
منابع
پانویس
- ↑ دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 759.
- ↑ دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 759.
- ↑ دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 759.