نامۀ ۵ نهج البلاغه: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۴

== مقدمه ==

اشعث بن قیس، کارگزار عثمان در آذربایجان بود. عثمان بهره‌ای بی‌حساب و کتاب وی برای او از بیت المال در نظر گرفته بود. پس از این‌که امام به خلافت رسید، بنا به مصالحی او را در امارت آذربایجان ابقا کرد و در نامه‌ای به او فرصتی داد تا گذشته خویش را جبران کند. امام در بخشی از این نامه کارگزاری را امانتی در دست حاکم برمی‌شمرد که باید حساب و کتاب آن را به مافوقش بسپارد. پس نباید در این خصوص خودسرانه تصمیم بگیرد و باید تابع دستور خلیفه باشد. زمان صدور نامه سال ۳۶ هجری است^[۱].

افزون بر رضی، نصر بن مزاحم (م: ۲۱۲) در وقعة الصفین، دینوری در الامامة و السیاسة و برخی دیگر نیز این نامه را گزارش کرده‌اند^[۲].

فرازی از نامه

این فرمان‌داری مایه روزی و خورد و برد تو نیست، بلکه امانتی است به گردنت که باید خوب از آن مواظبت کنی، چه، نسبت به آن نزد ما فوق خودت مسئول هستی و مسئولیت را نشاید که از وی خودخواهی و بی‌اعتنایی با پا بزنی. تو حق نداری که در بازه رعیت شیوه استبداد پیش بگیری و برخلاف آیین‌نامه به کارهای خطیر بپردازی و برای آن‌ها از کسی چیزی بپذیزی. مالی که از مال خدای عزوجل در دسترس تو است و تو خزانه‌دار آنی، هم‌چنان در نگه‌داری‌اش بکوش تا آن را به من بدهی و رسید بستانی. در پایان امیدوارم موردی پیش نیاید که در نظر تو فرمانروای بدی از آب درآیم^[۳].

منابع

دین‌پرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه ج۲

پانویس

↑ دین‌پرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 759.
↑ دین‌پرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 759.
↑ دین‌پرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 759.

[1] دین‌پرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 759.

[2] دین‌پرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 759.

[3] دین‌پرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۲، ص 759.

[۱]

[۲]

[۳]

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
 {{نهج البلاغه/بالا}}== مقدمه ==
-[[اشعث بن قیس]]، [[کارگزار]] [[عثمان]] در [[آذربایجان]] بود. [[عثمان]] بهره‌ای بی‌حساب و کتاب وی برای او از [[بیت المال]] در نظر گرفته بود. پس از این‌که [[امام]] به [[خلافت]] رسید، بنا به مصالحی او را در [[امارت]] [[آذربایجان]] ابقا کرد و در نامه‌ای به او فرصتی داد تا گذشته خویش را جبران کند. [[امام]] در بخشی از این [[نامه]] کارگزاری را امانتی در دست [[حاکم]] برمی‌شمرد که باید حساب و کتاب آن را به مافوقش بسپارد. پس نباید در این خصوص خودسرانه تصمیم بگیرد و باید تابع [[دستور]] [[خلیفه]] باشد. زمان صدور [[نامه]] سال ۳۶ هجری است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 759.</ref>.
+[[اشعث بن قیس]]، [[کارگزار]] [[عثمان]] در [[آذربایجان]] بود. [[عثمان]] بهره‌ای بی‌حساب و کتاب وی برای او از [[بیت المال]] در نظر گرفته بود. پس از این‌که [[امام]] به [[خلافت]] رسید، بنا به مصالحی او را در [[امارت]] [[آذربایجان]] ابقا کرد و در نامه‌ای به او فرصتی داد تا گذشته خویش را جبران کند. [[امام]] در بخشی از این [[نامه]] کارگزاری را امانتی در دست [[حاکم]] برمی‌شمرد که باید حساب و کتاب آن را به مافوقش بسپارد. پس نباید در این خصوص خودسرانه تصمیم بگیرد و باید تابع [[دستور]] [[خلیفه]] باشد. زمان صدور [[نامه]] سال ۳۶ هجری است<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 759.</ref>.
-افزون بر رضی، نصر بن مزاحم (م: ۲۱۲) در وقعة الصفین، دینوری در الامامة و السیاسة و برخی دیگر نیز این [[نامه]] را گزارش کرده‌اند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 759.</ref>.
+افزون بر رضی، نصر بن مزاحم (م: ۲۱۲) در وقعة الصفین، دینوری در الامامة و السیاسة و برخی دیگر نیز این [[نامه]] را گزارش کرده‌اند<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 759.</ref>.
 == فرازی از [[نامه]] ==
-این فرمان‌داری مایه روزی و خورد و برد تو نیست، بلکه امانتی است به گردنت که باید خوب از آن مواظبت کنی، چه، نسبت به آن نزد ما فوق خودت [[مسئول]] هستی و [[مسئولیت]] را نشاید که از وی [[خودخواهی]] و بی‌اعتنایی با پا بزنی. تو [[حق]] نداری که در بازه رعیت شیوه [[استبداد]] پیش بگیری و برخلاف آیین‌نامه به کارهای خطیر بپردازی و برای آن‌ها از کسی چیزی بپذیزی. [[مالی]] که از [[مال]] [[خدای عزوجل]] در دسترس تو است و تو خزانه‌دار آنی، هم‌چنان در نگه‌داری‌اش بکوش تا آن را به من بدهی و رسید بستانی. در پایان امیدوارم موردی پیش نیاید که در نظر تو فرمانروای [[بدی]] از [[آب]] درآیم<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 759.</ref>.
+این فرمان‌داری مایه روزی و خورد و برد تو نیست، بلکه امانتی است به گردنت که باید خوب از آن مواظبت کنی، چه، نسبت به آن نزد ما فوق خودت [[مسئول]] هستی و [[مسئولیت]] را نشاید که از وی [[خودخواهی]] و بی‌اعتنایی با پا بزنی. تو [[حق]] نداری که در بازه رعیت شیوه [[استبداد]] پیش بگیری و برخلاف آیین‌نامه به کارهای خطیر بپردازی و برای آن‌ها از کسی چیزی بپذیزی. [[مالی]] که از [[مال]] [[خدای عزوجل]] در دسترس تو است و تو خزانه‌دار آنی، هم‌چنان در نگه‌داری‌اش بکوش تا آن را به من بدهی و رسید بستانی. در پایان امیدوارم موردی پیش نیاید که در نظر تو فرمانروای [[بدی]] از [[آب]] درآیم<ref>[[سید حسین دین‌پرور|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص 759.</ref>.
 == منابع ==