حصین بن مخارق کوفی: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - 'پرونده:9030760879.jpg|22px]] 22px جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی') |
جز (جایگزینی متن - ' هـ ' به 'ه ') |
||
| خط ۸: | خط ۸: | ||
«الندیم» او را [[شیعه]]،<ref> الفهرست (الندیم) ۲۴۳.</ref> و [[شیخ طوسی]] [[واقفی]] میداند.<ref>رجال الطوسی ۳۴۱.</ref> [[علامه]] به نقل از [[ابن غضائری]]، وی را محدثی [[ضعیف]] دانسته و به نقل از [[ابن عقده]] مینویسد که ابوجناده [[جعل حدیث]] میکرد وگر چه از [[زیدیه]] بود، ولی [[احادیث]] او در بین احادیث ما وارد شده است.<ref>خلاصة الاقوال ۲۱۹.</ref> | «الندیم» او را [[شیعه]]،<ref> الفهرست (الندیم) ۲۴۳.</ref> و [[شیخ طوسی]] [[واقفی]] میداند.<ref>رجال الطوسی ۳۴۱.</ref> [[علامه]] به نقل از [[ابن غضائری]]، وی را محدثی [[ضعیف]] دانسته و به نقل از [[ابن عقده]] مینویسد که ابوجناده [[جعل حدیث]] میکرد وگر چه از [[زیدیه]] بود، ولی [[احادیث]] او در بین احادیث ما وارد شده است.<ref>خلاصة الاقوال ۲۱۹.</ref> | ||
رجالشناسان [[اهل سنت]] نیز او را واضع [[حدیث]]<ref>میزان الاعتدال ۱ / ۵۵۴.</ref> و غیر معتبر<ref>لسان المیزان ۲ / ۳۱۹.</ref> دانستهاند، ولی [[طبرانی]] از وی به روایتگری [[ثقه]] و مورد [[اعتماد]] یاد کرده است.<ref>طبقات المفسرین (داوودی) ۱ / ۱۶۴.</ref> ایشان علاوه بر [[نقل حدیث]]، در [[علم تفسیر]] و قرائت نیز دستی داشت<ref>معجم المفسرین ۱ / ۱۶۳.</ref> و از مؤلفان [[زمان]] خود به شمار میرفت. دو اثر کتاب «جامع العلم»<ref>الفهرست (الندیم) ۲۴۳.</ref> و «التفسیر والقرائات» که کتابی بزرگ بوده و آن را [[حسین بن سعید بن عثمان قرشی]] روایت کرده، تألیف اوست.<ref>رجال النجاشی ۱ / ۳۴۲.</ref> حسین در حدود | رجالشناسان [[اهل سنت]] نیز او را واضع [[حدیث]]<ref>میزان الاعتدال ۱ / ۵۵۴.</ref> و غیر معتبر<ref>لسان المیزان ۲ / ۳۱۹.</ref> دانستهاند، ولی [[طبرانی]] از وی به روایتگری [[ثقه]] و مورد [[اعتماد]] یاد کرده است.<ref>طبقات المفسرین (داوودی) ۱ / ۱۶۴.</ref> ایشان علاوه بر [[نقل حدیث]]، در [[علم تفسیر]] و قرائت نیز دستی داشت<ref>معجم المفسرین ۱ / ۱۶۳.</ref> و از مؤلفان [[زمان]] خود به شمار میرفت. دو اثر کتاب «جامع العلم»<ref>الفهرست (الندیم) ۲۴۳.</ref> و «التفسیر والقرائات» که کتابی بزرگ بوده و آن را [[حسین بن سعید بن عثمان قرشی]] روایت کرده، تألیف اوست.<ref>رجال النجاشی ۱ / ۳۴۲.</ref> حسین در حدود ۲۰۰ه درگذشته است<ref>معجم المفسرین ۱ / ۱۶۳.</ref>.<ref> [[فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱ (کتاب)|فرهنگنامه مؤلفان اسلامی]]، ج۱ ص۲۸۵-۲۸۶.</ref>. | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ ۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۰۳
حصین بن مخارق کوفی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: حصین بن مخارق کوفی در تاریخ اسلامی - پرسش مرتبط نداردمقدمه
«ابوجناده» حصین بن مخارق بن عبدالرحمان بن ورقاء بن حبشی بن جناده سلولی کوفی نام وی در بعضی منابع «حسین» آمده است.[۱] سلولی منسوب به سلول، دختر ذهل بود و بدین جهت به فرزندان او و جندل، سلولی گویند.[۲]
ابوجناده از نوادگان حبشی بن جناده، صحابی پیامبر اکرم (ص)[۳] و خود اهل کوفه بود[۴] و از اصحاب امام صادق و امام کاظم (ع) به شمار میآمد.[۵] از امام صادق[۶] و امام کاظم (ع)[۷] و اعمش[۸] روایت کرده و احمد برقی راوی اوست.[۹]
«الندیم» او را شیعه،[۱۰] و شیخ طوسی واقفی میداند.[۱۱] علامه به نقل از ابن غضائری، وی را محدثی ضعیف دانسته و به نقل از ابن عقده مینویسد که ابوجناده جعل حدیث میکرد وگر چه از زیدیه بود، ولی احادیث او در بین احادیث ما وارد شده است.[۱۲]
رجالشناسان اهل سنت نیز او را واضع حدیث[۱۳] و غیر معتبر[۱۴] دانستهاند، ولی طبرانی از وی به روایتگری ثقه و مورد اعتماد یاد کرده است.[۱۵] ایشان علاوه بر نقل حدیث، در علم تفسیر و قرائت نیز دستی داشت[۱۶] و از مؤلفان زمان خود به شمار میرفت. دو اثر کتاب «جامع العلم»[۱۷] و «التفسیر والقرائات» که کتابی بزرگ بوده و آن را حسین بن سعید بن عثمان قرشی روایت کرده، تألیف اوست.[۱۸] حسین در حدود ۲۰۰ه درگذشته است[۱۹].[۲۰].
جستارهای وابسته
منابع
جمعی از پژوهشگران، فرهنگنامه مؤلفان اسلامی ج۱
پانویس
- ↑ الفهرست (طوسی) ۵۷ معجم رجال الحدیث ۶/۱۲۵.
- ↑ اعیان الشیعه ۶ / ۱۹۹.
- ↑ رجال النجاشی ۱ / ۳۴۲.
- ↑ معجم المفسرین ۱ / ۱۶۳.
- ↑ رجال الطوسی ۳۴۸.
- ↑ احسن التراجم ۱ / ۱۸۸.
- ↑ الکافی ۸ / ۱۸۴.
- ↑ المجروحین ۳ / ۵۵.
- ↑ الکافی ۸ / ۱۸۴.
- ↑ الفهرست (الندیم) ۲۴۳.
- ↑ رجال الطوسی ۳۴۱.
- ↑ خلاصة الاقوال ۲۱۹.
- ↑ میزان الاعتدال ۱ / ۵۵۴.
- ↑ لسان المیزان ۲ / ۳۱۹.
- ↑ طبقات المفسرین (داوودی) ۱ / ۱۶۴.
- ↑ معجم المفسرین ۱ / ۱۶۳.
- ↑ الفهرست (الندیم) ۲۴۳.
- ↑ رجال النجاشی ۱ / ۳۴۲.
- ↑ معجم المفسرین ۱ / ۱۶۳.
- ↑ فرهنگنامه مؤلفان اسلامی، ج۱ ص۲۸۵-۲۸۶.