ارجاف در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = ارجاف| عنوان مدخل = ارجاف| مداخل مرتبط = ارجاف در فقه اسلامی - ارجاف در فقه سیاسی | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == ارجاف در لغت به معنای ایجاد نگرانی شدید است و مراد از آن در فقه به پیروی از قرآن کریم، {{متن قرآن|ل...» ایجاد کرد)
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
 
 
خط ۲: خط ۲:


== مقدمه ==
== مقدمه ==
[[ارجاف]] در لغت به معنای ایجاد [[نگرانی]] شدید است و مراد از آن در [[فقه]] به [[پیروی]] از [[قرآن کریم]]، {{متن قرآن|لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَالْمُرْجِفُونَ فِي الْمَدِينَةِ لَنُغْرِيَنَّكَ بِهِمْ ثُمَّ لَا يُجَاوِرُونَكَ فِيهَا إِلَّا قَلِيلًا}}<ref>«اگر منافقان و بیماردلان و شایعه‌افکنان  مدینه دست (از کارهایشان) برندارند، تو را بر آنان برمی‌انگیزیم سپس در آن شهر جز زمانی اندک در کنار تو نخواهند بود» سوره احزاب، آیه ۶۰.</ref>، {{متن قرآن|مَلْعُونِينَ أَيْنَمَا ثُقِفُوا أُخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتِيلًا}}<ref>«در حالی که لعنت‌شدگانند؛ هر جا یافته شوند باید بی‌درنگ گرفتار و کشته شوند» سوره احزاب، آیه ۶۱.</ref> پخش [[اخبار دروغ]] [[سیاسی]] یا نظامی به منظور [[تضعیف]] روحیّه [[مسلمانان]] است، مانند آنکه کسی به [[دروغ]] از [[اجتماع]] [[کفّار]] برای [[جنگ]] با مسلمانان خبر دهد. از این عنوان در باب [[جهاد]] سخن رفته است.
«[[ارجاف]]» در لغت به معنای ایجاد [[نگرانی]] شدید است و مراد از آن در [[فقه]] به [[پیروی]] از [[قرآن کریم]]، {{متن قرآن|لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَالْمُرْجِفُونَ فِي الْمَدِينَةِ لَنُغْرِيَنَّكَ بِهِمْ ثُمَّ لَا يُجَاوِرُونَكَ فِيهَا إِلَّا قَلِيلًا}}<ref>«اگر منافقان و بیماردلان و شایعه‌افکنان  مدینه دست (از کارهایشان) برندارند، تو را بر آنان برمی‌انگیزیم سپس در آن شهر جز زمانی اندک در کنار تو نخواهند بود» سوره احزاب، آیه ۶۰.</ref>، {{متن قرآن|مَلْعُونِينَ أَيْنَمَا ثُقِفُوا أُخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتِيلًا}}<ref>«در حالی که لعنت‌شدگانند؛ هر جا یافته شوند باید بی‌درنگ گرفتار و کشته شوند» سوره احزاب، آیه ۶۱.</ref> پخش [[اخبار دروغ]] [[سیاسی]] یا نظامی به منظور [[تضعیف]] روحیّه [[مسلمانان]] است، مانند آنکه کسی به [[دروغ]] از [[اجتماع]] [[کفّار]] برای [[جنگ]] با مسلمانان خبر دهد. از این عنوان در باب [[جهاد]] سخن رفته است.


به تصریح قرآن کریم، ارجاف [[حرام]] است و [[حاکم اسلامی]] می‌تواند دروغ پرداز را از [[همراهی]] با [[سپاه اسلام]] در جنگ باز دارد،<ref>المبسوط، ج ۲، ص۷.</ref> و در صورت شرکت، از [[غنائم]] سهمی نمی‌برد<ref>منتهی المطلب (ق)، ج ۲، ص۹۴۸.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، صفحه ۳۷۹ - ۳۸۰.</ref>
به تصریح قرآن کریم، ارجاف [[حرام]] است و [[حاکم اسلامی]] می‌تواند دروغ پرداز را از [[همراهی]] با [[سپاه اسلام]] در جنگ باز دارد،<ref>المبسوط، ج ۲، ص۷.</ref> و در صورت شرکت، از [[غنائم]] سهمی نمی‌برد<ref>منتهی المطلب (ق)، ج ۲، ص۹۴۸.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، صفحه ۳۷۹ - ۳۸۰.</ref>

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۰۵

مقدمه

«ارجاف» در لغت به معنای ایجاد نگرانی شدید است و مراد از آن در فقه به پیروی از قرآن کریم، ﴿لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ الْمُنَافِقُونَ وَالَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ وَالْمُرْجِفُونَ فِي الْمَدِينَةِ لَنُغْرِيَنَّكَ بِهِمْ ثُمَّ لَا يُجَاوِرُونَكَ فِيهَا إِلَّا قَلِيلًا[۱]، ﴿مَلْعُونِينَ أَيْنَمَا ثُقِفُوا أُخِذُوا وَقُتِّلُوا تَقْتِيلًا[۲] پخش اخبار دروغ سیاسی یا نظامی به منظور تضعیف روحیّه مسلمانان است، مانند آنکه کسی به دروغ از اجتماع کفّار برای جنگ با مسلمانان خبر دهد. از این عنوان در باب جهاد سخن رفته است.

به تصریح قرآن کریم، ارجاف حرام است و حاکم اسلامی می‌تواند دروغ پرداز را از همراهی با سپاه اسلام در جنگ باز دارد،[۳] و در صورت شرکت، از غنائم سهمی نمی‌برد[۴].[۵]

منابع

پانویس

  1. «اگر منافقان و بیماردلان و شایعه‌افکنان مدینه دست (از کارهایشان) برندارند، تو را بر آنان برمی‌انگیزیم سپس در آن شهر جز زمانی اندک در کنار تو نخواهند بود» سوره احزاب، آیه ۶۰.
  2. «در حالی که لعنت‌شدگانند؛ هر جا یافته شوند باید بی‌درنگ گرفتار و کشته شوند» سوره احزاب، آیه ۶۱.
  3. المبسوط، ج ۲، ص۷.
  4. منتهی المطلب (ق)، ج ۲، ص۹۴۸.
  5. هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲، صفحه ۳۷۹ - ۳۸۰.