تبری در فقه اسلامی

این مدخل زیرشاخهٔ بحث تبری است. تبری از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود: تبری در لغت - تبری در قرآن - تبری در فقه اسلامی - تبری در فقه سیاسی - تبری در کلام اسلامی - تبری در جامعه‌شناسی اسلامی - پرسش مرتبط ندارد

مقدمه

تبرّی اصطلاحی کلامی در برابر تولّی از آموزه‏‌های اسلام به‌ویژه نزد شیعه امامیّه است. تبرّی از ریشه «بَرَءَ» است. تبرّی ریشه در قرآن کریم دارد و «برائت» نام یک سوره قرآن است که با برائت خدا و پیامبرش از مشرکان آغاز می‏‌گردد. در روایات نیز بر اهمیّت مسئله تبرّی، فراوان تأکید شده است. در حدیثی از پیامبر اکرم (ص)، تبرّی از مهم‏ترین و استوراترین رشته‌‏های ایمان ذکر شده است. و در روایتی از امام صادق (ع) به وجوب برائت از مخالفان دین خدا و دوستانِ دشمنانِ خدا تصریح شده است. در روایتی دیگر از ایشان، حقیقت ایمان، تبرّی همراه با تولّی ـ که مفهوم متضاد و مخالف آن است ـ دانسته شده است.

دشمنان خدا عبارتند از مشرکان، کافران و کسانی که منکر امامت و ولایت امامان معصوم (ع) هستند.

تبرّی از دشمنان خدا، واجب است؛ بلکه از مهم‏ترین ارکان دین به شمار می‏‌آید و تحقّق بخش ایمان (به معنای خاص آن) است . تبرّی از اموری است که به محتضر و میّت، تلقین می‏‌شود. از اعمال شب و روز جمعه تبرّی از گمراهان و دشمنان اهل بیت (ع) است.

منابع

1. هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت