باران‌های پیاپی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
 
(۲۱ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{مهدویت/بالا}}
{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل  = | مداخل مرتبط = [[باران‌های پیاپی در مهدویت]] - [[باران‌های پیاپی در معارف دعا و زیارات]] - [[باران‌های پیاپی در معارف و سیره سجادی]]| پرسش مرتبط  = }}
{{مهدویت}}
== مقدمه ==
مطر در [[زبان عربی]] به معنای [[باران]] است. در [[قرآن کریم]] آمده است: {{متن قرآن|وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كَانَ بِكُمْ أَذًى مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضَى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ}}<ref>«و اگر از باران در سختی باشید با بیمار شوید، گناهی بر شما نیست که جنگ‌افزارها را با خود برندارید» سوره نساء، آیه ۱۰۲.</ref>.


==باران‌های پیاپی نشانه ظهور==
کلمه غیث (از [[غوث]] به معنای [[نصرت]] و کمک) نیز به معنای بارانی است که در هنگام نیاز و [[حاجت]] آید. قرآن کریم می‌فرماید: {{متن قرآن|وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ مَا قَنَطُوا}}<ref>«و اوست که باران را پس از آنکه (مردم) نومید شوند فرو می‌فرستد و بخشایش خویش را می‌گستراند و او سرور ستوده است» سوره شوری، آیه ۲۸.</ref>.
*[[نزول]] باران فراوان يكى از [[علائم ظهور]] شمرده شده است؛ در واقع در [[سال ظهور]]، باران‌‏هاى پياپى، زمين را آباد و سرسبز مى‏‌كند و وضع [[مردم]]، بهتر مى‏‌شود.<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref> زمان بارش این باران در بیستم ماه [[جمادی الاول]] است که این باران تا دهم [[ماه رجب]] ادامه می‌یابد.<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷</ref> که از زمان منزل گرفتن [[حضرت آدم]] در [[زمین]] بی‌سابقه است.<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷</ref> باید توجه داشت بارش باران در حالت عادی چیز عجیبی نیست جز اینکه مدت یا [[میزان]] آن بارش [[غریب]] باشد<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳</ref> زیرا، نشانه [[ظهور]] باید از امر مهمی خبر دهد که بنابر [[روایات]] موجود، تأکید بر این باران‌ها به صورت [[اعجازگونه]] آنها است.<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>
==روایات==
*دو [[روایت]] برای اثبات اینکه آیا [[باران‌های پیاپی]] از [[نشانه‌های ظهور]] [[امام مهدی]] {{ع}} است وجود دارد:<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>
#از [[امام صادق‌]] {{ع}} [[نقل]] شده فرمودند:<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار ج ۵۲، ص ۳۳۷؛ یزدی حائری،علی بن زین العابدین، الزام الناصب، ج ۲، ص ۱۵۹، تاریخ ما بعد الظهور، ص ۱۳۷: «إِذَا آنَ قِيَامُهُ مُطِرَ اَلنَّاسُ جُمَادَى اَلْآخِرَةَ وَ عَشْرَةَ أَيَّامٍ مِنْ رَجَبٍ مَطَراً لَمْ يَرَ اَلْخَلاَئِقُ مِثْلَهُ»</ref> «وقتی نزدیک [[قیام]] قائم‌ شود در ماه [[جمادی الثانی]] و ده روز از [[رجب]]، بر [[مردم]] بارانی می‌بارد که خلائق همانند آن را ندیده باشند».<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>
#[[امیر المؤمنین]] {{ع}}‌ فرمودند:<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۶۰ و ۷۷ و ۹۱: «الْعَجَبُ‏ كُلُ‏ الْعَجَبِ‏ بَيْنَ جُمَادَى وَ رَجَبٍ»</ref> «شدیداً از آنچه میان ماه [[جمادی]] و [[رجب]] واقع می‌شود در عجبم».<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>
*اگر چه در این [[روایات]] به مکان و کیفیت بارش این باران‌ها اشاره‌ای نشده است، اما مهم آن است که این باران به عنوان نشانه و علامتی برای نزدیک شدن [[زمان ظهور]] در نظرگرفته شده است.<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>


==نقد و بررسی روایات==
[[امام سجاد]] {{ع}} در [[صحیفه سجادیه]] از [[خدای متعال]] باران فزاینده، و رویاننده گیاهان را [[طلب]] می‌فرماید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ اسْقِنَا الْغَيْثَ‏، وَ انْشُرْ عَلَيْنَا رَحْمَتَكَ‏...}}<ref>دعای ۱۹.</ref>؛ «ای [[خداوند]] باران بفرست و سیرابمان ساز و همراه با بارانی فزاینده و ریزنده، از ابری در آفاق رونده و گیاهان [[زیبا]] رویاننده، [[رحمت]] خود را بر ما ارزانی دار».
*براساس [[نقل]] بزرگانی همچون [[طبرسی]]<ref>طبرسی، فضل بن الحسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، ص ۴۳۲</ref> از [[امام صادق]] {{ع}} که حضرت [[روایت]] قبلی را فرمودند<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref> و همچنین [[نقل]] [[شیخ مفید]] که: خبرهایی دربارۀ [[نشانه‌های ظهور]] [[امام مهدی]] {{ع}} به دست ما رسیده است. سپس تعدادی از آنها را آورده تا آنجا که می‌گوید:<ref>مفید، محمد بن محمد، ارشاد، ج ۱، ۳۷۰</ref> "این امر به بیست و چهار [[باران پیاپی]] پایان می‌پذیرد و در نتیجه [[زمین]] پس از مرگش زنده می‌شود و [[برکات]] آن بر همه معلوم می‌گردد".<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref> و نیز [[شیخ طوسی]] به [[سند]] خود از [[سعید بن جبیر]] [[نقل]] کرده است:<ref>طوسی، محمد بن الحسن، الغیبة، ص ۲۶۹: «ثمّ يختم ذلك باربع و عشرين مطرة تتصل فتحيى بها الارض و تعرف بركاتها»</ref> "در آن سالی که [[مهدی]]{{ع}} [[ظهور]] نماید، بیست و چهار باران می‌بارد که آثار و برکاتش دیده خواهد شد".<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref> اين نشانه را گرچه این بزرگان در رديف نشانه‌‏هاى [[ظهور]] آورده‏‌اند، اما: اوّلاً، [[روایات]] [[طبرسی]] و مفید هر دو مرسل هستند و سخنی که [[شیخ طوسی]] از [[سعید بن جبیر]] [[نقل]] کرده، از [[امام]] [[معصوم]] نیست و صلاحیت اثبات تاریخی را ندارد. ثانياً ذيل روايت طبرسى، نشان مى‌‏دهد كه مربوط به برپايى قيامت و زنده شدن مردگان است و در این [[روایات]] [[سخن]] از باران‌های بسیار عظیم و سیل‌آسا نیست. همچنین در این [[روایات]] درباره مکان بارندگی‌ها سخنی به میان نیامده است.<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>


==نتیجه‌گیری==
آن [[حضرت]] در ادامه با برشمردن [[برکات]] بسیار باران چنین می‌فرماید: «ای خداوند بارانی برسان آن‌سان که آب‌ها از تپه‌ها روان داری و چاه‌ها از آب‌ها پر‌سازی و رودها به [[خروش]] آری و نباتات برویانی و در همه [[شهرها]] ارزانی پدید آری و [[چارپایان]] و [[مردمان]] به تن و توش آری و برای ما خوردنی‌های خوش و گوارا کامل گردانی و کِشته‌های ما برویانی و پستان‌های ستوران پر شیر‌سازی»<ref>نیایش نوزدهم.</ref>. امام سجاد {{ع}} از خدای متعال درخواست می‌کند که باران [[سوء]] و [[عذاب]] که موجب [[محنت]] و بلاست، نازل نفرماید: {{متن حدیث|فَلَا تُمْطِرْنَا بِهِمَا مَطَرَ السَّوْءِ، وَ لَا تُلْبِسْنَا بِهِمَا لِبَاسَ‏ الْبَلَاءِ}}<ref>دعای ۳۶.</ref>؛ «ای خداوند به آن دو ([[ابر]] و برق) باران عذاب برما مبار و [[جامه]] محنت و [[بلا]] بر ما مپوشان».
*در نتیجه اثبات چنين نشانه‌‏اى براى [[ظهور]] با استناد به اين‏‌گونه روايات، مشكل است. البتّه از مجموع اين روايات و سخنانى كه در اين باب گفته‌‏اند و نیز با توجّه به اينكه [[دوران ظهور]]، آغاز سامان يافتن امور و از بين رفتن مشكلات است، احتمال مى‌‏رود كه از نظر طبيعى شرايط مساعدى پيش بیاید تا [[سال ظهور]]، سالى پرباران و آبادان باشد.<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|بررسی نشانه‌های ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸</ref>
==پرسش مستقیم==
* [[ آیا باران‌های پیاپی از نشانه‌های ظهور امام مهدی است؟ (پرسش)]]


{{پرسمان نشانه‌های ظهور امام مهدی}}
آن حضرت در [[نیایش سوم]] که دربردارنده [[درود]] بر [[حاملان عرش]] و [[ملائکه مقرب الهی]] است، از [[ملائکه]] [[خازن]] [[باران]] و روان‌کنندگان ابرها و [[فرشتگان]] مشایعت‌کننده دانه‌های برف و تگرگ یاد کرده و از [[خدای متعال]] درخواست می‌نماید که بر آنها [[درود]] فرستد: «خداوندا درود فرست... بر خازنان باران و روان‌کنندگان ابرها و... و بر آن فرشتگانی که دانه‌های برف و تگرگ را از پی می‌آیند و با هر قطره باران که فرو می‌شود فرود می‌آیند.».. <ref>نیایش سوم.</ref>.
== جستارهای وابسته ==
{{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}


==منابع==
[[امام]] [[خداوند]] را از این که چه بسیار ابرهای [[بلا]] را از او دور ساخته و چه بسیار باران‌های [[نعمت]] را که بر او فرو فرستاده است [[سپاسگزاری]] می‌کند و می‌فرماید: «ای خداوند! چه بسیار از ابرهای بلا که بر سر من [[خیمه]] زده بود و تو آنها را پراکنده ساختی و چه بسیار ابرهای آبستن از نعمت خود را بر سر من فرستادی تا بر من ببارند»<ref>نیایش چهل‌و‌نهم.</ref>.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۷۵، چاپ دوم؛ قاموس قرآن، علی‌اکبر قرشی، دارالکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۷۱، چاپ ششم؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref><ref>[[امیر شیرزاد|شیرزاد، امیر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «باران»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۷.</ref>
* [[پرونده:1368172.jpg|22px]] [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|'''تاریخ پس از ظهور''']]
* [[پرونده:13681122.jpg|22px]] [[محمد رحمتی‌ شهرضا|رحمتی‌ شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|'''هزار و یک نکته پیرامون امام زمان''']]
* [[پرونده:13681130.jpg|22px]] [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانه‌های ظهور (مقاله)|'''بررسی نشانه‌های ظهور''']]
* [[پرونده:13681089.jpg|22px]] [[سید مجتبی السادة|السادة، سید مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|'''شش ماه پایانی''']]
* [[پرونده:13681121.jpg|22px]] [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|'''علائم ظهور''']]
* [[پرونده:134491.jpg|22px]] [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)|'''فرهنگ‌نامه مهدویت''']]
* [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']]


==پانویس==
== منابع ==
{{یادآوری پانویس}}
{{منابع}}
{{پانویس2}}
# [[پرونده:1100609.jpg|22px]] [[امیر شیرزاد|شیرزاد، امیر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|'''مقاله «باران»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]
{{پایان منابع}}


{{امام مهدی}}
== پانویس ==
 
{{پانویس}}
[[رده:امام مهدی]]
[[رده:باران‌های پیاپی]]
[[رده:اتمام لینک داخلی]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۳ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۸

مقدمه

مطر در زبان عربی به معنای باران است. در قرآن کریم آمده است: ﴿وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كَانَ بِكُمْ أَذًى مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضَى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ[۱].

کلمه غیث (از غوث به معنای نصرت و کمک) نیز به معنای بارانی است که در هنگام نیاز و حاجت آید. قرآن کریم می‌فرماید: ﴿وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ مَا قَنَطُوا[۲].

امام سجاد (ع) در صحیفه سجادیه از خدای متعال باران فزاینده، و رویاننده گیاهان را طلب می‌فرماید: «اللَّهُمَّ اسْقِنَا الْغَيْثَ‏، وَ انْشُرْ عَلَيْنَا رَحْمَتَكَ‏...»[۳]؛ «ای خداوند باران بفرست و سیرابمان ساز و همراه با بارانی فزاینده و ریزنده، از ابری در آفاق رونده و گیاهان زیبا رویاننده، رحمت خود را بر ما ارزانی دار».

آن حضرت در ادامه با برشمردن برکات بسیار باران چنین می‌فرماید: «ای خداوند بارانی برسان آن‌سان که آب‌ها از تپه‌ها روان داری و چاه‌ها از آب‌ها پر‌سازی و رودها به خروش آری و نباتات برویانی و در همه شهرها ارزانی پدید آری و چارپایان و مردمان به تن و توش آری و برای ما خوردنی‌های خوش و گوارا کامل گردانی و کِشته‌های ما برویانی و پستان‌های ستوران پر شیر‌سازی»[۴]. امام سجاد (ع) از خدای متعال درخواست می‌کند که باران سوء و عذاب که موجب محنت و بلاست، نازل نفرماید: «فَلَا تُمْطِرْنَا بِهِمَا مَطَرَ السَّوْءِ، وَ لَا تُلْبِسْنَا بِهِمَا لِبَاسَ‏ الْبَلَاءِ»[۵]؛ «ای خداوند به آن دو (ابر و برق) باران عذاب برما مبار و جامه محنت و بلا بر ما مپوشان».

آن حضرت در نیایش سوم که دربردارنده درود بر حاملان عرش و ملائکه مقرب الهی است، از ملائکه خازن باران و روان‌کنندگان ابرها و فرشتگان مشایعت‌کننده دانه‌های برف و تگرگ یاد کرده و از خدای متعال درخواست می‌نماید که بر آنها درود فرستد: «خداوندا درود فرست... بر خازنان باران و روان‌کنندگان ابرها و... و بر آن فرشتگانی که دانه‌های برف و تگرگ را از پی می‌آیند و با هر قطره باران که فرو می‌شود فرود می‌آیند.».. [۶].

امام خداوند را از این که چه بسیار ابرهای بلا را از او دور ساخته و چه بسیار باران‌های نعمت را که بر او فرو فرستاده است سپاسگزاری می‌کند و می‌فرماید: «ای خداوند! چه بسیار از ابرهای بلا که بر سر من خیمه زده بود و تو آنها را پراکنده ساختی و چه بسیار ابرهای آبستن از نعمت خود را بر سر من فرستادی تا بر من ببارند»[۷].[۸][۹]

منابع

پانویس

  1. «و اگر از باران در سختی باشید با بیمار شوید، گناهی بر شما نیست که جنگ‌افزارها را با خود برندارید» سوره نساء، آیه ۱۰۲.
  2. «و اوست که باران را پس از آنکه (مردم) نومید شوند فرو می‌فرستد و بخشایش خویش را می‌گستراند و او سرور ستوده است» سوره شوری، آیه ۲۸.
  3. دعای ۱۹.
  4. نیایش نوزدهم.
  5. دعای ۳۶.
  6. نیایش سوم.
  7. نیایش چهل‌و‌نهم.
  8. صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۷۵، چاپ دوم؛ قاموس قرآن، علی‌اکبر قرشی، دارالکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۷۱، چاپ ششم؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.
  9. شیرزاد، امیر، مقاله «باران»، دانشنامه صحیفه سجادیه، ص ۱۰۷.