|
|
| (۲۰ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشد) |
| خط ۱: |
خط ۱: |
| {{مهدویت/بالا}} | | {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[بارانهای پیاپی در مهدویت]] - [[بارانهای پیاپی در معارف دعا و زیارات]] - [[بارانهای پیاپی در معارف و سیره سجادی]]| پرسش مرتبط = }} |
| {{مهدویت}} | | == مقدمه == |
| | مطر در [[زبان عربی]] به معنای [[باران]] است. در [[قرآن کریم]] آمده است: {{متن قرآن|وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كَانَ بِكُمْ أَذًى مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضَى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ}}<ref>«و اگر از باران در سختی باشید با بیمار شوید، گناهی بر شما نیست که جنگافزارها را با خود برندارید» سوره نساء، آیه ۱۰۲.</ref>. |
|
| |
|
| در برخی [[روایات]] از [[بارانهای پیاپی]] به عنوان نشانه ([[علائم غیر حتمی|غیر حتمی]]) [[ظهور]] نام برده شده است. زمان این بارشها بین [[جمادی الثانی]] و [[رجب]] بیان شده اما به مکان آن اشارهای نشده است. عدهای از [[صاحب نظران]] آن را پذیرفته و در مقابل عده دیگری میگویند احتمال دارد که از نظر طبیعی شرایط مساعدی پیش بیاید تا [[سال ظهور]] سال پرباران باشد.
| | کلمه غیث (از [[غوث]] به معنای [[نصرت]] و کمک) نیز به معنای بارانی است که در هنگام نیاز و [[حاجت]] آید. قرآن کریم میفرماید: {{متن قرآن|وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ مَا قَنَطُوا}}<ref>«و اوست که باران را پس از آنکه (مردم) نومید شوند فرو میفرستد و بخشایش خویش را میگستراند و او سرور ستوده است» سوره شوری، آیه ۲۸.</ref>. |
| ==بارانهای پیاپی نشانه ظهور==
| |
| *[[نزول]] باران فراوان يكى از [[علائم ظهور]] شمرده شده است؛ در واقع در [[سال ظهور]]، بارانهاى پياپى، زمين را آباد و سرسبز مىكند و وضع [[مردم]]، بهتر مىشود.<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|بررسی نشانههای ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص ۱۱۳ـ ۱۱۴.</ref> زمان بارش این باران در بیستم ماه [[جمادی الاول]] است که این باران تا دهم [[ماه رجب]] ادامه مییابد.<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|بررسی نشانههای ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷</ref> که از زمان منزل گرفتن [[حضرت آدم]] در [[زمین]] بیسابقه است.<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|بررسی نشانههای ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷</ref> باید توجه داشت بارش باران در حالت عادی چیز عجیبی نیست جز اینکه مدت یا [[میزان]] آن بارش [[غریب]] باشد<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳</ref> زیرا، نشانه [[ظهور]] باید از امر مهمی خبر دهد که بنابر [[روایات]] موجود، تأکید بر این بارانها به صورت [[اعجازگونه]] آنها است.<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>
| |
|
| |
|
| ==روایات==
| | [[امام سجاد]] {{ع}} در [[صحیفه سجادیه]] از [[خدای متعال]] باران فزاینده، و رویاننده گیاهان را [[طلب]] میفرماید: {{متن حدیث|اللَّهُمَّ اسْقِنَا الْغَيْثَ، وَ انْشُرْ عَلَيْنَا رَحْمَتَكَ...}}<ref>دعای ۱۹.</ref>؛ «ای [[خداوند]] باران بفرست و سیرابمان ساز و همراه با بارانی فزاینده و ریزنده، از ابری در آفاق رونده و گیاهان [[زیبا]] رویاننده، [[رحمت]] خود را بر ما ارزانی دار». |
| *دو [[روایت]] برای اثبات اینکه آیا [[بارانهای پیاپی]] از [[نشانههای ظهور]] [[امام مهدی]] {{ع}} است وجود دارد:<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>
| |
| #از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده فرمودند:<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار ج ۵۲، ص ۳۳۷؛ یزدی حائری،علی بن زین العابدین، الزام الناصب، ج ۲، ص ۱۵۹، تاریخ ما بعد الظهور، ص ۱۳۷: {{متن حدیث|"إِذَا آنَ قِيَامُهُ مُطِرَ اَلنَّاسُ جُمَادَى اَلْآخِرَةَ وَ عَشْرَةَ أَيَّامٍ مِنْ رَجَبٍ مَطَراً لَمْ يَرَ اَلْخَلاَئِقُ مِثْلَهُ"}}</ref> «وقتی نزدیک [[قیام]] قائم شود در ماه [[جمادی الثانی]] و ده روز از [[رجب]]، بر [[مردم]] بارانی میبارد که خلائق همانند آن را ندیده باشند».<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|بررسی نشانههای ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص ۱۱۳ ـ ۱۱۴.</ref>
| |
| #[[امیر المؤمنین]] {{ع}} فرمودند:<ref>مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج ۵۳، ص ۶۰ و ۷۷ و ۹۱: {{متن حدیث|"الْعَجَبُ كُلُ الْعَجَبِ بَيْنَ جُمَادَى وَ رَجَبٍ"}}</ref> «شدیداً از آنچه میان ماه [[جمادی]] و [[رجب]] واقع میشود در عجبم».<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>
| |
| #[[امام صادق]]{{ع}} میفرماید<ref>{{متن حدیث|"إِنْ قُدَّامَ الْقَائِمِ {{ع}} لَسَنَةً غَیْدَاقَةً یَفْسُدُ فِیهَا الثَّمَرُ فِی النَّخْلِ فَلَا تَشُکُّوا فِی ذَلِکَ"}}، شیخ طوسی، کتاب الغیبة، ص۴۴۹؛ اربلی، کشف الغمة، ج ۲، ص ۴۶۱.</ref>: «در آستانه [[قیام قائم]]{{ع}} سالی پر [[باران]] خواهد بود که در اثر آن، خرما بر روی نخل میپوسد. در این، تردیدی به خود راه ندهید».<ref>ر.ک: [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|فرهنگنامه مهدویت]]، ص ۱۱۳ ـ ۱۱۴.</ref>
| |
| *اگر چه در این [[روایات]] به مکان و کیفیت بارش این بارانها اشارهای نشده است، اما مهم آن است که این باران به عنوان نشانه و علامتی برای نزدیک شدن [[زمان ظهور]] در نظرگرفته شده است.<ref>ر.ک. [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>
| |
|
| |
|
| ==نقد و بررسی روایات==
| | آن [[حضرت]] در ادامه با برشمردن [[برکات]] بسیار باران چنین میفرماید: «ای خداوند بارانی برسان آنسان که آبها از تپهها روان داری و چاهها از آبها پرسازی و رودها به [[خروش]] آری و نباتات برویانی و در همه [[شهرها]] ارزانی پدید آری و [[چارپایان]] و [[مردمان]] به تن و توش آری و برای ما خوردنیهای خوش و گوارا کامل گردانی و کِشتههای ما برویانی و پستانهای ستوران پر شیرسازی»<ref>نیایش نوزدهم.</ref>. امام سجاد {{ع}} از خدای متعال درخواست میکند که باران [[سوء]] و [[عذاب]] که موجب [[محنت]] و بلاست، نازل نفرماید: {{متن حدیث|فَلَا تُمْطِرْنَا بِهِمَا مَطَرَ السَّوْءِ، وَ لَا تُلْبِسْنَا بِهِمَا لِبَاسَ الْبَلَاءِ}}<ref>دعای ۳۶.</ref>؛ «ای خداوند به آن دو ([[ابر]] و برق) باران عذاب برما مبار و [[جامه]] محنت و [[بلا]] بر ما مپوشان». |
| *براساس [[نقل]] بزرگانی همچون [[طبرسی]]<ref>طبرسی، فضل بن الحسن، إعلام الوری بأعلام الهدی، ص ۴۳۲</ref> از [[امام صادق]] {{ع}} که حضرت [[روایت]] قبلی را فرمودند<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|بررسی نشانههای ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref> و همچنین [[نقل]] [[شیخ مفید]] که: خبرهایی دربارۀ [[نشانههای ظهور]] [[امام مهدی]] {{ع}} به دست ما رسیده است. سپس تعدادی از آنها را آورده تا آنجا که میگوید:<ref>مفید، محمد بن محمد، ارشاد، ج ۱، ۳۷۰</ref> "این امر به بیست و چهار [[باران پیاپی]] پایان میپذیرد و در نتیجه [[زمین]] پس از مرگش زنده میشود و [[برکات]] آن بر همه معلوم میگردد".<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|بررسی نشانههای ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref> و نیز [[شیخ طوسی]] به [[سند]] خود از [[سعید بن جبیر]] [[نقل]] کرده است:<ref>طوسی، محمد بن الحسن، الغیبة، ص ۲۶۹: «ثمّ يختم ذلك باربع و عشرين مطرة تتصل فتحيى بها الارض و تعرف بركاتها»</ref> "در آن سالی که [[مهدی]]{{ع}} [[ظهور]] نماید، بیست و چهار باران میبارد که آثار و برکاتش دیده خواهد شد".<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|بررسی نشانههای ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref> اين نشانه را گرچه این بزرگان در رديف نشانههاى [[ظهور]] آوردهاند، اما: اوّلاً، [[روایات]] [[طبرسی]] و مفید هر دو مرسل هستند<ref>حدیثی است که یا سند ندارد یا در سند آن، نام همه راویان ذکر نشده باشد.</ref> و سخنی که [[شیخ طوسی]] از [[سعید بن جبیر]] [[نقل]] کرده، از [[امام]] [[معصوم]] نیست و صلاحیت اثبات تاریخی را ندارد. ثانياً ذيل روايت طبرسى ـ {{متن حدیث|"فَيُنْبِتُ اللَّهُ بِهِ لُحُومَ الْمُؤْمِنِينَ"}} ـ نشان مىدهد كه مربوط به برپايى قيامت و زنده شدن مردگان است و در این [[روایات]] [[سخن]] از بارانهای بسیار عظیم و سیلآسا نیست، زیرا این مقدار [[باران]] در چنین زمانی (۲۴ [[باران]] در یک یا دو [[ماه]]) در سرزمینهایی نیز که بارش متوسطی دارند اتفاق میافتد چه رسد به سرزمینهای پرباران. با این اوصاف نمیتوان این بارانها را نشانهای برای [[ظهور]] دانست زیرا "نشانه [[ظهور]]" باید از امری مهم و قابل توجه خبر دهد؛ حال آن که این بارانها، چنین نیست. همچنین در این [[روایات]] درباره مکان بارندگیها سخنی به میان نیامده است.<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|بررسی نشانههای ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[مجتبی السادة|السادة، مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|شش ماه پایانی]]، ص ۷۱ ـ ۷۳</ref>
| |
|
| |
|
| ==نتیجهگیری==
| | آن حضرت در [[نیایش سوم]] که دربردارنده [[درود]] بر [[حاملان عرش]] و [[ملائکه مقرب الهی]] است، از [[ملائکه]] [[خازن]] [[باران]] و روانکنندگان ابرها و [[فرشتگان]] مشایعتکننده دانههای برف و تگرگ یاد کرده و از [[خدای متعال]] درخواست مینماید که بر آنها [[درود]] فرستد: «خداوندا درود فرست... بر خازنان باران و روانکنندگان ابرها و... و بر آن فرشتگانی که دانههای برف و تگرگ را از پی میآیند و با هر قطره باران که فرو میشود فرود میآیند.».. <ref>نیایش سوم.</ref>. |
| *در نتیجه اثبات چنين نشانهاى براى [[ظهور]] با استناد به اينگونه روايات، مشكل است. البتّه از مجموع اين روايات و سخنانى كه در اين باب گفتهاند و نیز با توجّه به اينكه [[دوران ظهور]]، آغاز سامان يافتن امور و از بين رفتن مشكلات است، احتمال مىرود كه از نظر طبيعى شرايط مساعدى پيش بیاید تا [[سال ظهور]]، سالى پرباران و آبادان باشد.<ref>ر.ک. [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|تاریخ پس از ظهور]]، ص ۱۲۲، ۱۲۳؛ [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|علائم ظهور]]، ص ۵۷، ۵۸؛ [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|بررسی نشانههای ظهور]]، [[چشم به راه مهدی (کتاب)|چشم به راه مهدی]]، ص ۳۰۶ ـ ۳۰۷؛ [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|هزار و یک نکته پیرامون امام زمان]]، ص ۴۵۷، ۴۵۸</ref>
| |
| ==پرسش مستقیم==
| |
| * [[ آیا بارانهای پیاپی از نشانههای ظهور امام مهدی است؟ (پرسش)]]
| |
|
| |
|
| {{پرسمان نشانههای ظهور امام مهدی}}
| | [[امام]] [[خداوند]] را از این که چه بسیار ابرهای [[بلا]] را از او دور ساخته و چه بسیار بارانهای [[نعمت]] را که بر او فرو فرستاده است [[سپاسگزاری]] میکند و میفرماید: «ای خداوند! چه بسیار از ابرهای بلا که بر سر من [[خیمه]] زده بود و تو آنها را پراکنده ساختی و چه بسیار ابرهای آبستن از نعمت خود را بر سر من فرستادی تا بر من ببارند»<ref>نیایش چهلونهم.</ref>.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۷۵، چاپ دوم؛ قاموس قرآن، علیاکبر قرشی، دارالکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۷۱، چاپ ششم؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.</ref><ref>[[امیر شیرزاد|شیرزاد، امیر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|مقاله «باران»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۷.</ref> |
| == جستارهای وابسته ==
| |
| {{:فرهنگنامه مهدویت (نمایه)}}
| |
|
| |
|
| ==منابع== | | == منابع == |
| {{فهرست اثر}} | | {{منابع}} |
| {{ستون-شروع|2}}
| | # [[پرونده:1100609.jpg|22px]] [[امیر شیرزاد|شیرزاد، امیر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)|'''مقاله «باران»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']] |
| * [[پرونده:1368172.jpg|22px]] [[سید محمد صدر|صدر، سید محمد]]، [[تاریخ پس از ظهور (کتاب)|'''تاریخ پس از ظهور''']]
| | {{پایان منابع}} |
| * [[پرونده:13681122.jpg|22px]] [[محمد رحمتی شهرضا|رحمتی شهرضا، محمد]]، [[هزار و یک نکته پیرامون امام زمان (کتاب)|'''هزار و یک نکته پیرامون امام زمان''']]
| |
| * [[پرونده:13681130.jpg|22px]] [[اسماعیل اسماعیلی|اسماعیلی، اسماعیل]]، [[بررسی نشانههای ظهور (مقاله)|'''بررسی نشانههای ظهور''']]
| |
| * [[پرونده:13681089.jpg|22px]] [[سید مجتبی السادة|السادة، سید مجتبی]]، [[شش ماه پایانی (کتاب)|'''شش ماه پایانی''']]
| |
| * [[پرونده:13681121.jpg|22px]] [[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[علائم ظهور (کتاب)|'''علائم ظهور''']]
| |
| * [[پرونده:134491.jpg|22px]] [[خدامراد سلیمیان|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگنامه مهدویت (کتاب)|'''فرهنگنامه مهدویت''']]
| |
| * [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']]
| |
| {{پایان}} | |
| {{پایان}}
| |
| ==پانویس==
| |
| {{یادآوری پانویس}}
| |
| {{پانویس2}}
| |
|
| |
|
| {{امام مهدی}} | | == پانویس == |
| | | {{پانویس}} |
| [[رده:امام مهدی]]
| |
| [[رده:بارانهای پیاپی]]
| |
| [[رده:اتمام لینک داخلی]]
| |
مقدمه
مطر در زبان عربی به معنای باران است. در قرآن کریم آمده است: ﴿وَلَا جُنَاحَ عَلَيْكُمْ إِنْ كَانَ بِكُمْ أَذًى مِنْ مَطَرٍ أَوْ كُنْتُمْ مَرْضَى أَنْ تَضَعُوا أَسْلِحَتَكُمْ﴾[۱].
کلمه غیث (از غوث به معنای نصرت و کمک) نیز به معنای بارانی است که در هنگام نیاز و حاجت آید. قرآن کریم میفرماید: ﴿وَهُوَ الَّذِي يُنَزِّلُ الْغَيْثَ مِنْ بَعْدِ مَا قَنَطُوا﴾[۲].
امام سجاد (ع) در صحیفه سجادیه از خدای متعال باران فزاینده، و رویاننده گیاهان را طلب میفرماید: «اللَّهُمَّ اسْقِنَا الْغَيْثَ، وَ انْشُرْ عَلَيْنَا رَحْمَتَكَ...»[۳]؛ «ای خداوند باران بفرست و سیرابمان ساز و همراه با بارانی فزاینده و ریزنده، از ابری در آفاق رونده و گیاهان زیبا رویاننده، رحمت خود را بر ما ارزانی دار».
آن حضرت در ادامه با برشمردن برکات بسیار باران چنین میفرماید: «ای خداوند بارانی برسان آنسان که آبها از تپهها روان داری و چاهها از آبها پرسازی و رودها به خروش آری و نباتات برویانی و در همه شهرها ارزانی پدید آری و چارپایان و مردمان به تن و توش آری و برای ما خوردنیهای خوش و گوارا کامل گردانی و کِشتههای ما برویانی و پستانهای ستوران پر شیرسازی»[۴]. امام سجاد (ع) از خدای متعال درخواست میکند که باران سوء و عذاب که موجب محنت و بلاست، نازل نفرماید: «فَلَا تُمْطِرْنَا بِهِمَا مَطَرَ السَّوْءِ، وَ لَا تُلْبِسْنَا بِهِمَا لِبَاسَ الْبَلَاءِ»[۵]؛ «ای خداوند به آن دو (ابر و برق) باران عذاب برما مبار و جامه محنت و بلا بر ما مپوشان».
آن حضرت در نیایش سوم که دربردارنده درود بر حاملان عرش و ملائکه مقرب الهی است، از ملائکه خازن باران و روانکنندگان ابرها و فرشتگان مشایعتکننده دانههای برف و تگرگ یاد کرده و از خدای متعال درخواست مینماید که بر آنها درود فرستد: «خداوندا درود فرست... بر خازنان باران و روانکنندگان ابرها و... و بر آن فرشتگانی که دانههای برف و تگرگ را از پی میآیند و با هر قطره باران که فرو میشود فرود میآیند.».. [۶].
امام خداوند را از این که چه بسیار ابرهای بلا را از او دور ساخته و چه بسیار بارانهای نعمت را که بر او فرو فرستاده است سپاسگزاری میکند و میفرماید: «ای خداوند! چه بسیار از ابرهای بلا که بر سر من خیمه زده بود و تو آنها را پراکنده ساختی و چه بسیار ابرهای آبستن از نعمت خود را بر سر من فرستادی تا بر من ببارند»[۷].[۸][۹]
منابع
پانویس
- ↑ «و اگر از باران در سختی باشید با بیمار شوید، گناهی بر شما نیست که جنگافزارها را با خود برندارید» سوره نساء، آیه ۱۰۲.
- ↑ «و اوست که باران را پس از آنکه (مردم) نومید شوند فرو میفرستد و بخشایش خویش را میگستراند و او سرور ستوده است» سوره شوری، آیه ۲۸.
- ↑ دعای ۱۹.
- ↑ نیایش نوزدهم.
- ↑ دعای ۳۶.
- ↑ نیایش سوم.
- ↑ نیایش چهلونهم.
- ↑ صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۷۵، چاپ دوم؛ قاموس قرآن، علیاکبر قرشی، دارالکتب الاسلامیه، تهران، ۱۳۷۱، چاپ ششم؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی.
- ↑ شیرزاد، امیر، مقاله «باران»، دانشنامه صحیفه سجادیه، ص ۱۰۷.
بارانهای پیاپی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: بارانهای پیاپی در مهدویت - بارانهای پیاپی در معارف دعا و زیارات - بارانهای پیاپی در معارف و سیره سجادی - پرسش مرتبط ندارد