اقتصاد معیشتی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط| موضوع مرتبط = اقتصاد| عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} | |||
[[امام]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] تصویر حکیمانهای از معاش و معشیت به روی [[انسان]] میگشاید که در نهایت به پدیداری زندگی در حد قوام و کفاف میانجامد. [[مال]] و [[مصرف]] در این [[مکتب]] بهگونهای طرحریزی شده است که در تقابل با رذیلت [[آز]] و طمع قرار دارد. در [[فرهنگ]] [[نهج البلاغه]]، اصالت با [[اخلاق]] و [[کرامت]] انسانی منظور میشود و رفتارهای [[اقتصادی]] و معیشتی بر مبنای همین اصل تنظیم شدهاند<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 114.</ref>. | [[امام]] {{ع}} در [[نهج البلاغه]] تصویر حکیمانهای از معاش و معشیت به روی [[انسان]] میگشاید که در نهایت به پدیداری زندگی در حد قوام و کفاف میانجامد. [[مال]] و [[مصرف]] در این [[مکتب]] بهگونهای طرحریزی شده است که در تقابل با رذیلت [[آز]] و طمع قرار دارد. در [[فرهنگ]] [[نهج البلاغه]]، اصالت با [[اخلاق]] و [[کرامت]] انسانی منظور میشود و رفتارهای [[اقتصادی]] و معیشتی بر مبنای همین اصل تنظیم شدهاند<ref>[[سید حسین دینپرور|دینپرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 114.</ref>. | ||
نسخهٔ ۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۷
امام (ع) در نهج البلاغه تصویر حکیمانهای از معاش و معشیت به روی انسان میگشاید که در نهایت به پدیداری زندگی در حد قوام و کفاف میانجامد. مال و مصرف در این مکتب بهگونهای طرحریزی شده است که در تقابل با رذیلت آز و طمع قرار دارد. در فرهنگ نهج البلاغه، اصالت با اخلاق و کرامت انسانی منظور میشود و رفتارهای اقتصادی و معیشتی بر مبنای همین اصل تنظیم شدهاند[۱].
تنظیم زندگی بر اساس کفاف: تأمین معیشت مقتصدانه و در حد کفاف از اصول و برنامهریزی مکتب دین در زمینه اقتصاد است. یکی از مواردی که انسانها درگیرودار زندگی با آن مواجهاند، امور اقتصادی و معاش است. قرآن کریم در تذکاری، استفاده از هر چیز حلال و پاکیزه را بر انسان مباح میشمارد، اما رعایت تقوا را نیز توصیه میکند[۲]. رعایت تقوا در چهار شرط قابل تعریف است:
- رفع نیازمندیهای اساسی زندگی؛
- پرهیز از زیادهروی و فزونخواهی؛
- پرهیز از اسراف، مصرفگرایی و تجمل گرایی؛
- انفاق.
در نگاه دینی، اموال، امانت الهی نزد مردمان است و برای آن حدّ و مرزی در نظر گرفته شده است. مالکیّت اگر از موضع قوامی و قیامی خود خارج شود، عامل فروپاشی اجتماع و بر هم خوردن تعادل آن میشود و در غیر این صورت، به شرط بسندگی به کفاف، پشتوانه افراد و اجتماع است[۳].
پانویس
- ↑ دینپرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۱، ص 114.
- ↑ ﴿وَكُلُواْ مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ حَلالاً طَيِّبًا وَاتَّقُواْ اللَّهَ الَّذِيَ أَنتُم بِهِ مُؤْمِنُونَ﴾؛ سوره مائده، آیه ۸۸
- ↑ دینپرور، سید حسین، دانشنامه نهج البلاغه، ج۱، ص 114.