عبرتهای عاشورا: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{ویرایش غیرنهایی}} {{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233)...» ایجاد کرد) |
(←مقدمه) |
||
| (۱۵ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۵ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = عاشورا | |||
| عنوان مدخل = | |||
| مداخل مرتبط = | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
[[حادثه عاشورا]]، علاوه بر «[[پیام]]» که باید آن را شنید و به کار بست، دارای «[[عبرت]]» هم هست که با [[شناخت]] آن، باید از بروز آنگونه حوادث و | [[حادثه عاشورا]]، علاوه بر «[[پیام]]» که باید آن را شنید و به کار بست، دارای «[[عبرت]]» هم هست که با [[شناخت]] آن، باید از بروز آنگونه حوادث و مظلومیت [[حق]] و طرفداران [[دین]] جلوگیری کرد. آنچه زمینهساز پیدایش آن قتل عام فجیع شد، کوتاهی [[مردم]] از [[نصرت]] حق، [[بیوفایی]] نسبت به [[پیمان]]، عهد شکنی از روی [[ترس]] و [[دنیاطلبی]]، ترک صحنه [[جدال]] [[حق و باطل]]، ترک [[وظیفه]] [[نهی از منکر]]، [[فریب خوردن]] از [[تبلیغات]] [[باطل]]، [[جهل]] عمومی [[جامعه]]، مرعوب شدن در برابر [[سلطه]] [[باطل]]، بیتفاوتی، [[سکوت]] و [[سازش]] و ترک وظیفه از سوی چهرههای شاخص جامعه و عناصر تأثیر گذار، [[تبعیت]] نکردن از امام حق، [[ضعیف]] شدنِ فرهنگِ [[شهادتطلبی]] و [[فدا]] کردن [[جان]] در راه [[ایمان]] و [[حق]]، [[وابستگی]] و [[دلبستگی به دنیا]]، نشناختن موقعیت عمل، دیر جنبیدن برای اقدام بموقع بود. این نکات به عنوان برخی از عبرتهایی است که میتوان از حادثه عاشورا گرفت و اگر این عوامل شناخته شود و به [[آگاهی]] عمومی و [[فرهنگ]] مردمی تبدیل گردد، کربلاهای مظلومیت تکرار نخواهد شد. | ||
[[مقام معظم رهبری]] آیةاللَّه خامنه ای اولین بار صراحتاً این اصطلاح را وارد فرهنگ جامعه ساخت و با طرح آن [[افکار]] دلسوزان [[اسلام]] و [[انقلاب]] و [[عاشورا]] را به خطرهای بیتفاوتی جامعه معطوف داشت. فرمود: «جا دارد اگر [[ملّت]] اسلام [[فکر]] کند که چرا پنجاه سال بعد از [[وفات پیغمبر]]، کار [[کشور اسلامی]] به جایی رسیده باشد که همین مردم [[مسلمان]] از وزیرشان، امیرشان، سردارشان، عالمشان، [[قاضی]] شان، [[قاری]] شان گرفته، در [[کوفه]] و [[کربلا]] جمع بشوند و جگر گوشه همین [[پیغمبر]] را با آن وضع فجیع به خاک و [[خون]] بکشند؟ [[آدم]] باید به فکر فرو برود که چرا اینطوری شد؟... اگر [[خواص]] در هنگام خودش کاری را که تشخیص دادند عمل کردند، [[تاریخ]] [[نجات]] پیدا میکند و حسین بن علیها دیگر به کربلاها کشانده نمیشوند. اگر خواص بد فهمیدند، دیر فهمیدند، فهمیدند و با هم [[اختلاف]] کردند،... معلوم است که در [[تاریخ]] کربلاها در تاریخ تکرار خواهد شد<ref>سخنرانی در جمعه فرماندهان و بسیجیان لشکر محمد رسول اللَّه عاشورای ۱۳۷۲ش (روزنامه جمهوری اسلامی ۲۶/۲/۷۶).</ref>.<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|فرهنگ عاشورا]]، ص۳۲۸.</ref> | |||
==منابع== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
# [[پرونده:13681024.jpg|22px]] [[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ عاشورا (کتاب)|'''فرهنگ عاشورا''']] | |||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{ | {{پانویس}} | ||
[[رده: | [[رده:عاشورا]] | ||
[[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | [[رده:مدخل فرهنگ عاشورا]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۸:۱۱
مقدمه
حادثه عاشورا، علاوه بر «پیام» که باید آن را شنید و به کار بست، دارای «عبرت» هم هست که با شناخت آن، باید از بروز آنگونه حوادث و مظلومیت حق و طرفداران دین جلوگیری کرد. آنچه زمینهساز پیدایش آن قتل عام فجیع شد، کوتاهی مردم از نصرت حق، بیوفایی نسبت به پیمان، عهد شکنی از روی ترس و دنیاطلبی، ترک صحنه جدال حق و باطل، ترک وظیفه نهی از منکر، فریب خوردن از تبلیغات باطل، جهل عمومی جامعه، مرعوب شدن در برابر سلطه باطل، بیتفاوتی، سکوت و سازش و ترک وظیفه از سوی چهرههای شاخص جامعه و عناصر تأثیر گذار، تبعیت نکردن از امام حق، ضعیف شدنِ فرهنگِ شهادتطلبی و فدا کردن جان در راه ایمان و حق، وابستگی و دلبستگی به دنیا، نشناختن موقعیت عمل، دیر جنبیدن برای اقدام بموقع بود. این نکات به عنوان برخی از عبرتهایی است که میتوان از حادثه عاشورا گرفت و اگر این عوامل شناخته شود و به آگاهی عمومی و فرهنگ مردمی تبدیل گردد، کربلاهای مظلومیت تکرار نخواهد شد.
مقام معظم رهبری آیةاللَّه خامنه ای اولین بار صراحتاً این اصطلاح را وارد فرهنگ جامعه ساخت و با طرح آن افکار دلسوزان اسلام و انقلاب و عاشورا را به خطرهای بیتفاوتی جامعه معطوف داشت. فرمود: «جا دارد اگر ملّت اسلام فکر کند که چرا پنجاه سال بعد از وفات پیغمبر، کار کشور اسلامی به جایی رسیده باشد که همین مردم مسلمان از وزیرشان، امیرشان، سردارشان، عالمشان، قاضی شان، قاری شان گرفته، در کوفه و کربلا جمع بشوند و جگر گوشه همین پیغمبر را با آن وضع فجیع به خاک و خون بکشند؟ آدم باید به فکر فرو برود که چرا اینطوری شد؟... اگر خواص در هنگام خودش کاری را که تشخیص دادند عمل کردند، تاریخ نجات پیدا میکند و حسین بن علیها دیگر به کربلاها کشانده نمیشوند. اگر خواص بد فهمیدند، دیر فهمیدند، فهمیدند و با هم اختلاف کردند،... معلوم است که در تاریخ کربلاها در تاریخ تکرار خواهد شد[۱].[۲]
منابع
پانویس
- ↑ سخنرانی در جمعه فرماندهان و بسیجیان لشکر محمد رسول اللَّه عاشورای ۱۳۷۲ش (روزنامه جمهوری اسلامی ۲۶/۲/۷۶).
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ عاشورا، ص۳۲۸.