کاربر:Ali/صفحه تمرین۱: تفاوت میان نسخهها
(جایگزینی صفحه با '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = صحابه | عنوان مدخل = ... | مداخل مرتبط = ... در تاریخ اسلامی | پرسش مرتبط = }} == آشنایی اجمالی == <ref>خانجانی، قاسم، مقاله «...»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۹۱.</ref> == جستارهای وابسته == {{مدخل وابس...') برچسب: جایگزین شد |
بدون خلاصۀ ویرایش برچسب: پیوندهای ابهامزدایی |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{مدخل مرتبط | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = | | موضوع مرتبط = | ||
| عنوان مدخل = | | عنوان مدخل = حطان تمیمی یربوعی | ||
| مداخل مرتبط = [[ | | مداخل مرتبط = [[حطان تمیمی یربوعی در تاریخ اسلامی]] | ||
| پرسش مرتبط = | | پرسش مرتبط = | ||
}} | }} | ||
== آشنایی اجمالی == | == آشنایی اجمالی == | ||
<ref>[[قاسم خانجانی|خانجانی، قاسم]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|مقاله | نام پدر و [[نسب]] او مشخص نیست، اما منسوب به [[یربوع]]، شاخه ای از [[بنی تمیم]] است<ref>کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۴۱.</ref> بیشتر [[صحابه نویسان]] از او یادی نکردهاند، اما [[ابن فتحون]]<ref>م۵۲۰، صاحب استدراک بر کتاب استیعاب.</ref> نام او را به عنوان [[صحابی]] آورده است<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۸۵.</ref>. [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۸۵.</ref> نیز تحت تأثیر ابن فتحون، در بخش اول [[الاصابه]] ([[صحابه]]) عنوانی به وی اختصاص داده است. استناد ابن حجر برای صحابی دانستن وی داستانی است که نشانگر حضور حطان در صحنه [[قتل]] [[عمر بن خطاب]] است. [[عمرو بن میمون اودی]] که [[شاهد]] این حادثه بوده میگوید: هنگامی که عمر ضربت خورد، مردی از [[مهاجران]] که [[حطان تمیمی یربوعی]] نام داشت، [[جامه]] خود(برنس) را بر سر [[ابولؤلؤ]] انداخت. ابولؤلؤ نیز چون خود را گرفتار دید، خودکشی کرد. | ||
این داستان را منابع دیگری نیز نقل کردهاند. برخی گزارشها هیچ یادی از کسی که ابولؤلؤ را به دام انداخت نکرده اند<ref>بنگرید: بلاذری، أنساب الاشراف، ج۱۰، ص۴۱۴؛ ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۳۲۹.</ref>. برخی دیگر از گزارشها نیز افراد دیگری مانند [[هاشم بن عتبه]] و یا [[عبدالله بن عوف]] را نام برده اند<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۸۵.</ref>. در این داستان حتی اگر حطان نیز موجب [[دستگیری]] ابولؤلؤ شده باشد دلیلی بر صحابی بودن وی نیست.<ref>[[قاسم خانجانی|خانجانی، قاسم]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|مقاله «حطان تمیمی یربوعی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۳، ص۹۱.</ref> | |||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
{{مدخل وابسته}} | {{مدخل وابسته}} | ||
* [[ | * [[بنیتمیم]] (قبیله) | ||
* [[ | * [[یربوع]] (قبیله) | ||
{{پایان مدخل وابسته}} | {{پایان مدخل وابسته}} | ||
== منابع == | == منابع == | ||
{{منابع}} | {{منابع}} | ||
# [[پرونده:IM009659.jpg|22px]] [[قاسم خانجانی|خانجانی، قاسم]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|'''مقاله | # [[پرونده:IM009659.jpg|22px]] [[قاسم خانجانی|خانجانی، قاسم]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|'''مقاله «حطان تمیمی یربوعی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳''']] | ||
{{پایان منابع}} | {{پایان منابع}} | ||
| خط ۲۵: | خط ۲۵: | ||
[[رده:اعلام]] | [[رده:اعلام]] | ||
نسخهٔ ۲۱ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۰۳
حطان تمیمی یربوعی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: حطان تمیمی یربوعی در تاریخ اسلامی - پرسش مرتبط نداردآشنایی اجمالی
نام پدر و نسب او مشخص نیست، اما منسوب به یربوع، شاخه ای از بنی تمیم است[۱] بیشتر صحابه نویسان از او یادی نکردهاند، اما ابن فتحون[۲] نام او را به عنوان صحابی آورده است[۳]. ابن حجر[۴] نیز تحت تأثیر ابن فتحون، در بخش اول الاصابه (صحابه) عنوانی به وی اختصاص داده است. استناد ابن حجر برای صحابی دانستن وی داستانی است که نشانگر حضور حطان در صحنه قتل عمر بن خطاب است. عمرو بن میمون اودی که شاهد این حادثه بوده میگوید: هنگامی که عمر ضربت خورد، مردی از مهاجران که حطان تمیمی یربوعی نام داشت، جامه خود(برنس) را بر سر ابولؤلؤ انداخت. ابولؤلؤ نیز چون خود را گرفتار دید، خودکشی کرد.
این داستان را منابع دیگری نیز نقل کردهاند. برخی گزارشها هیچ یادی از کسی که ابولؤلؤ را به دام انداخت نکرده اند[۵]. برخی دیگر از گزارشها نیز افراد دیگری مانند هاشم بن عتبه و یا عبدالله بن عوف را نام برده اند[۶]. در این داستان حتی اگر حطان نیز موجب دستگیری ابولؤلؤ شده باشد دلیلی بر صحابی بودن وی نیست.[۷]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ کحاله، معجم قبائل العرب، ج۲، ص۵۴۱.
- ↑ م۵۲۰، صاحب استدراک بر کتاب استیعاب.
- ↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۸۵.
- ↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۸۵.
- ↑ بنگرید: بلاذری، أنساب الاشراف، ج۱۰، ص۴۱۴؛ ابن جوزی، المنتظم، ج۴، ص۳۲۹.
- ↑ ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۸۵.
- ↑ خانجانی، قاسم، مقاله «حطان تمیمی یربوعی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۹۱.