مشروعیت الهی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
(صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = مشروعیت | عنوان مدخل = مشروعیت الهی | مداخل مرتبط = مشروعیت الهی در حدیث - مشروعیت الهی در کلام اسلامی | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== مشروعیت الهی دلالت بر اتصال حاکمیت سیاسی به اراده و امر خداوند متعال دا...» ایجاد کرد)
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
 
 
(۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۴ کاربر نشان داده نشد)
خط ۱: خط ۱:
{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = مشروعیت
| موضوع مرتبط = مشروعیت
| عنوان مدخل  = مشروعیت الهی
| عنوان مدخل  = مشروعیت الهی
| مداخل مرتبط = [[مشروعیت الهی در حدیث]] - [[مشروعیت الهی در کلام اسلامی]]
| مداخل مرتبط = [[مشروعیت الهی در فقه سیاسی]]
| پرسش مرتبط  =  
| پرسش مرتبط  =  
}}
}}
== مقدمه ==
مشروعیت الهی دلالت بر اتصال [[حاکمیت سیاسی]] به [[اراده]] و امر [[خداوند متعال]] دارد. این اتصال می‌تواند به صورت‌های مختلفی تعریف و عملیاتی شود. برای مثال می‌توان به «[[نظریه نصب الهی]]» اشاره داشت که قائل به [[تعیین حاکم]] از سوی [[شارع]] است. «نصب» به دو شکل عام و یا خاص قابل تصور است. در نصب خاص هم ویژگی‌ها و هم مصداق [[حاکم]] توسط شارع مشخص شده و صرفاً همان مصداق تعیین شده برای [[اعمال قدرت]] [[سیاسی]]، [[مشروعیت]] ([[تأیید]] [[شرعی]]) دارد. حال آنکه در [[نصب عام]]، فقط ویژگی‌ها مشخص شده و مصداق را [[شارع]] مشخص نکرده است<ref>نک: امام خمینی، ولایت فقیه و جهاد اکبر، ص۵۳-۵۴.</ref>. این [[انتخاب]] نیز به نوبه خود، می‌تواند به صورت مستقیم و یا غیرمستقیم باشد. اما باید توجه داشت در هر حال باید [[اذن الهی]] (از طریق تحصیل شرایط مصوب برای [[حاکم]] از سوی شارع) قبلاً [[اثبات]] شده باشد.


==مقدمه==
در [[تفکر شیعی]]، [[امام]] [[منصوص]] و [[منصوب]] [[لازم‌الاتباع]] است؛ یعنی امامی که [[ولایت]] وی به [[نص]] محرز شود، [[اطاعت]] از او در [[مکتب اهل بیت]] {{عم}}[[واجب]] است و [[مردم]] باید با او [[بیعت]] کنند. این آموزه از اصول و محکمات [[تشیع]] است<ref>مهدوی کنی، محمدرضا، عقل و دین: بیست گفتار در شناخت ابعاد معنوی حیات عقلانی انسان، ص۱۷۴.</ref>.<ref>[[اصغر افتخاری|افتخاری، اصغر]]، [[دانشنامه اندیشه سیاسی آیت‌الله مهدوی کنی (کتاب)|دانشنامه اندیشه سیاسی آیت‌الله مهدوی کنی]] ص ۹۱.</ref>
مشروعیت الهی دلالت بر اتصال [[حاکمیت سیاسی]] به [[اراده]] و امر [[خداوند متعال]] دارد. این اتصال می‌تواند به صورت‌های مختلفی تعریف و عملیاتی شود. برای مثال می‌توان به [[نظریه]]«[[نصب]]» اشاره داشت که قائل به [[تعیین حاکم]] از سوی [[شارع]] است. «نصب» به دو شکل عام و یا خاص قابل [[تصور]] است. در [[نصب خاص]] هم ویژگی‌ها و هم مصداق [[حاکم]] توسط شارع مشخص شده و صرفاً همان مصداق تعیین شده برای [[اعمال قدرت]] [[سیاسی]]، [[مشروعیت]] ([[تأیید]] [[شرعی]]) دارد. حال آنکه در [[نصب عام]]، فقط ویژگی‌ها مشخص شده و مصداق را [[شارع]] مشخص نکرده است<ref>نک: امام خمینی، ولایت فقیه و جهاد اکبر، ص۵۳-۵۴.</ref>. این [[انتخاب]] نیز به نوبه خود، می‌تواند به صورت مستقیم و یا غیرمستقیم باشد. اما باید توجه داشت در هر حال باید [[اذن الهی]] (از طریق تحصیل شرایط مصوب برای [[حاکم]] از سوی شارع) قبلاً [[اثبات]] شده باشد.
 
«در [[تفکر شیعی]]... [[امام]] [[منصوص]] و [[منصوب]] لازم‌الاتباع است. یعنی امامی که [[ولایت]] وی به [[نص]] [[محرز]] شود، [[اطاعت]] از وی در [[تفکر]] [[شیعه]] [[واجب]] است و [[مردم]] باید با او [[بیعت]] کنند. این هم از اصول و [[محکمات]] [[تشیع]] است. حال، آیا مشروعیتی که آقایان در [[علم]] [[سیاست]] گفته‌اند و در [[دموکراسی]] غربی مطرح است، واقعاً این‌گونه است؟!»<ref>مهدوی کنی، محمدرضا، عقل و دین: بیست گفتار در شناخت ابعاد معنوی حیات عقلانی انسان، ص۱۷۴.</ref>.<ref>[[اصغر افتخاری|افتخاری، اصغر]]، [[دانشنامه اندیشه سیاسی (کتاب)|دانشنامه اندیشه سیاسی]] ص ۹۱.</ref>


== منابع ==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
#[[پرونده:IM010209|22px]] [[اصغر افتخاری|افتخاری، اصغر]]، [[دانشنامه اندیشه سیاسی (کتاب)|'''دانشنامه اندیشه سیاسی''']]
# [[پرونده:IM010209.jpg|22px]] [[اصغر افتخاری|افتخاری، اصغر]]، [[دانشنامه اندیشه سیاسی آیت‌الله مهدوی کنی (کتاب)|'''دانشنامه اندیشه سیاسی آیت‌الله مهدوی کنی''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}


خط ۲۰: خط ۱۸:
{{پانویس}}
{{پانویس}}


[[رده:آبرو]]
[[رده:مشروعیت]]
[[رده:مدخل]]

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۹ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۰۷

مقدمه

مشروعیت الهی دلالت بر اتصال حاکمیت سیاسی به اراده و امر خداوند متعال دارد. این اتصال می‌تواند به صورت‌های مختلفی تعریف و عملیاتی شود. برای مثال می‌توان به «نظریه نصب الهی» اشاره داشت که قائل به تعیین حاکم از سوی شارع است. «نصب» به دو شکل عام و یا خاص قابل تصور است. در نصب خاص هم ویژگی‌ها و هم مصداق حاکم توسط شارع مشخص شده و صرفاً همان مصداق تعیین شده برای اعمال قدرت سیاسی، مشروعیت (تأیید شرعی) دارد. حال آنکه در نصب عام، فقط ویژگی‌ها مشخص شده و مصداق را شارع مشخص نکرده است[۱]. این انتخاب نیز به نوبه خود، می‌تواند به صورت مستقیم و یا غیرمستقیم باشد. اما باید توجه داشت در هر حال باید اذن الهی (از طریق تحصیل شرایط مصوب برای حاکم از سوی شارع) قبلاً اثبات شده باشد.

در تفکر شیعی، امام منصوص و منصوب لازم‌الاتباع است؛ یعنی امامی که ولایت وی به نص محرز شود، اطاعت از او در مکتب اهل بیت (ع)واجب است و مردم باید با او بیعت کنند. این آموزه از اصول و محکمات تشیع است[۲].[۳]

منابع

پانویس

  1. نک: امام خمینی، ولایت فقیه و جهاد اکبر، ص۵۳-۵۴.
  2. مهدوی کنی، محمدرضا، عقل و دین: بیست گفتار در شناخت ابعاد معنوی حیات عقلانی انسان، ص۱۷۴.
  3. افتخاری، اصغر، دانشنامه اندیشه سیاسی آیت‌الله مهدوی کنی ص ۹۱.