کاربر:Ali/صفحه تمرین۲: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
بدون خلاصۀ ویرایش
برچسب: پیوندهای ابهام‌زدایی
خط ۱: خط ۱:
{{مدخل مرتبط
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = صحابه
| موضوع مرتبط = صحابه
| عنوان مدخل  = حکم بن مسعود ثقفی
| عنوان مدخل  = حکیم بن اشرف
| مداخل مرتبط = [[حکم بن مسعود ثقفی در تاریخ اسلامی]]
| مداخل مرتبط = [[حکیم بن اشرف در تاریخ اسلامی]]
| پرسش مرتبط  =  
| پرسش مرتبط  =  
}}
}}
== آشنایی اجمالی ==
== آشنایی اجمالی ==
وی [[برادر]] [[ابو عبید ثقفی]] بود که بر اساس [[نسب]] برادرش، باید او را از [[بنی عقده]] بن غَیْرَه از ثقیف دانست<ref>ر.ک: ابن حزم، جمهره انساب العرب، ص۲۶۸.</ref>. در [[صحابی]] بودن وی [[اختلاف]] است و از [[زندگی]] او در [[زمان رسول خدا]]{{صل}}گزارشی در دست نیست. [[ابن حبان]]<ref>ابن حبان، الثقات، ج۴، ص۱۴۳.</ref> وی را در شمار [[تابعین]] آورده است، اما [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۹۵.</ref> در بخش نخست الاصابة ([[صحابه]]) از او یاد کرده و گوید وی همراه برادرش [[ابو عبید]] در واقعه «جسر ابی‌عبیده» در سال ۱۳ حضور یافت و همان‌جا کشته شد<ref>ر.ک: دینوری، الاخبار الطوال، ص۱۱۳؛ بلاذری، فتوح البلدان، ص۲۴۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۷، ص۲۲۳.</ref>. دلیل صحابی دانستن وی از سوی ابن حجر روشن نیست؛ به‌ظاهر همین که [[حکم بن مسعود]] در [[زمان]] «عمر» بالغ بوده و در واقعه جسر حضور داشته، مستند صحابی بودن اوست. بنا بر نقلی از طریق «[[وهب بن منبه]]» از «[[حکم]]» آمده است که گفت: [[شاهد]] بودم که عمر پس از آنکه زنی درگذشت، برادر [[مادری]] و برادر پدری و مادری او را در سهم [[ارث]] از ثلث مالش [[شریک]] کرد. و چون از او پرسیدند:پیش از این چنین [[داوری]] نکرده بودی. گفت: آن زمان داوری دیگری بود و این زمان قضاوتی دیگر<ref>عبدالرزاق، المصنف، ج۱۰، ص۲۴۹؛ ابن ابی شیبه، المصنف، ج۷، ص۳۳۴؛ فسوی، المعرفه و التاریخ، ج۲، ص۲۲۳؛ جصاص، احکام القران، ج۲، ص۱۱۶.</ref>. در باب «[[تغییر]] [[فتوا]]» به این خبر استناد شده است<ref>ر.ک: دارمی، سنن، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. [[ابن ابی‌حاتم]]<ref>ابن ابی‌حاتم، الجرح و التعدیل، ج۳، ص۱۲۷.</ref> این خبر را از «[[مسعود بن حکم]]» دانسته است، اما برخی آن را نپذیرفته و گفته‌اند کسی که «وهب بن منبه» از او [[روایت]] کرده، «حکم بن مسعود» است. [[بخاری]]<ref>بخاری، التاریخ الکبیر، ج۲، ص۳۳۲.</ref> در عین حال که این خبر را از «حکم بن مسعود» نقل کرده و نظر کسانی را که می‌گویند این خبر از «[[مسعود بن حکم]]» نقل شده است نادرست می‌داند، اما در [[روایت]] شنیدن «[[وهب بن منبه]]» از «[[حکم بن مسعود]]» نیز تردید دارد.
وی از تیره دیل بن عمرو، از [[عبد القیس]] بود<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۴۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۹۸.</ref>. نام او را «[[حکیم]]» هم گفته‌اند<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.</ref> اما بیشتر «حُکیم» آورده‌اند<ref>ابن اثیر، أسد الغابة، ج۲، ص۵۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۲۲۰؛ ابن حجر، الإصابة، ج۲، ص۱۵۲ و ۱۸۱.</ref> و نام پدرش را [[جبل]] نیز گفته‌اند<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱؛ ابن اثیر، أسد الغابة، ج۲، ص۵۷.</ref>.
در [[صحابی]] بودن وی [[اختلاف]] است. [[ابن عبدالبر]]<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.</ref>، او را در شمار [[صحابه]] آورده، می‌گوید: او [[رسول خدا]]{{صل}} را [[درک]] کرد اما آن حضرت را ندید و [[آگاهی]] ندارم که او [[روایت]] یا خبری نقل کرده باشد که دلالت کند وی از رسول خدا{{صل}} روایت شنیده است. [[ابن اثیر]]<ref>ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۵۷.</ref> نیز به همین خبر ابن عبدالبر اشاره کرده است. [[ابن حجر]]<ref>ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۵۲.</ref> در بخش سوم ([[مخضرمین]]) از وی یاد کرده و پس از اشاره به خبر ابن عبدالبر می‌گوید عثمان وی را به سِند فرستاد. او سپس در [[بصره]] سکونت گزید و در [[نبرد جمل]] کشته شد. وی را مردی [[صالح]]، [[دیندار]]<ref>عابد و بزرگ، ر.ک: ذهبی، تاریخ الإسلام، ج۳، ص۴۹۵.</ref> و مورد [[اطاعت]] در خاندانش معرفی کرده‌اند<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱؛ ابن اثیر، أسد الغابة، ج۲، ص۵۷.</ref>.
مهم‌ترین بخش [[زندگی]] حکیم، نقش مؤثر او در محاصره عثمان و شرکت در [[قتل عثمان]]<ref>برای اطلاع بیشتر، ر.ک: ابن شبه، تاریخ المدینة، ج۳، ص۱۳۲ و ج۴، ص۱۱۵۲؛ ابن قتیبه، المعارف، ص۱۹۶؛ بلاذری، أنساب الأشراف، ج۶، ص۱۷۴.</ref> و [[حمایت]] [[قاطع]] او از امیرالمؤمنین علی{{ع}} است. پس از آنکه وی از سِند بازگشت، عثمان از او درباره اوضاع آنجا پرسید و او توضیحاتی داد و عثمان تا [[زمان]] مرگش کسی را بر سِند نگمارد<ref>خلیفة بن خیاط، التاریخ، ص۱۳۴؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.</ref>.
حکیم از کسانی بود که از [[عبدالله بن عامر]] و دیگر [[کارگزاران]] عثمان بر [[خلیفه سوم]] [[عیب]] می‌گرفت<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.</ref>. از [[حکیم]] به عنوان [[والی امام علی]]{{ع}}<ref>ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۴۸.</ref>، [[فرمانده]] [[نیروی نظامی]] [[بصره]] از سوی عثمان بن حنیف<ref>بلاذری، [[أنساب الأشراف]]، ج۳، ص۲۶؛ [[ابن کثیر]]، البدایة و النهایة، ج۷، ص۲۵۹؛ صفدی، [[الوافی]] بالوفیات، ج۱۳، ص۸۰.</ref> و کسی که مکران<ref>ناحیه‌ای که از غرب به کرمان و از شمال به سجستان و از جنوب به دریا و از شرق به هند می‌رسد. ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۱۸۰.</ref> به دست او فتح شده است<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۱۷۹.</ref>، [[شجاع‌ترین]] افراد [[زمان]] خود<ref>بلاذری، أنساب الأشراف، ج۵، ص۱۳۰.</ref> و از [[شیعیان اهل بیت]]<ref>ابن خلدون، تاریخ، ج۲، ص۱۴۱.</ref> یاد کرده‌اند.


به نظر می‌رسد سخن [[ابن ابی‌حاتم]] درست باشد؛ زیرا «وهب بن منبه» در سال ۳۴ متولد شده است<ref>ذهبی، تذکره الحفاظ، ج۱، ص۱۰۰.</ref> پس نمی‌تواند از «[[حکم بن مسعود]]» که در سال ۱۳ کشته شده، [[روایت]] شنیده باشد. افزون‌تر آنکه، تصریح کرده‌اند «[[وهب بن منبه]]» از «[[مسعود بن حکم]]» روایت دارد<ref>ر.ک: یحیی بن معین، التاریخ، ج۱، ص۱۲۵.</ref>. با این حال، برخی اسناد خبر یادشده را [[صالح]] دانسته‌اند<ref>ذهبی، میزان الاعتدال، ج۱، ص۵۷۹؛ ابن حجر، لسان المیزان، ج۲، ص۳۳۹.</ref>. گفته‌اند حکم بن مسعود در باب [[فرایض]] از عمر روایت دارد<ref>ذهبی، میزان الاعتدال، ج۱، ص۵۷۹.</ref> که باید همین خبر باشد.<ref>[[قاسم خانجانی|خانجانی، قاسم]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|مقاله «حکم بن مسعود ثقفی»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۳، ص۱۰۵.</ref>
پس از [[مرگ عثمان]]، هنگامی که [[زبیر]]، [[طلحه]] و [[عایشه]] به بصره آمدند، [[عثمان بن حنیف]] که [[والی امام علی]]{{ع}} در بصره بود، [[حکیم]] را همراه هفتصد تن از [[قبایل]] [[عبد القیس]] و [[بکر بن وائل]] برای مقابله با آنان به [[زابوقه]]، در نزدیکی بصره، فرستاد که در این [[نبرد]] (معروف به [[جمل]] اصغر) حکیم به [[شهادت]] رسید و [[قاتل]] او مردی از [[قبیله]] بنی [[حدان]] بود<ref>با اندکی اختلاف، ر.ک: بلاذری، أنساب الأشراف، ج۳، ص۲۷؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.</ref>.
بر اساس خبری دیگر، [[ابن زبیر]] پس از [[صلح]] عثمان بن حنیف با طلحه و زبیر به عثمان بن حنیف[[خیانت]] کرد و شبانه وارد قصر شد و پس از کشتن چهل تن از [[نگهبانان]]، [[بیت‌المال]] را گشود و عثمان بن حنیف را دستگیر و [[شکنجه]] داد. حکیم با هفتصد تن از [[قبیله ربیعه]] به مقابله برخاست و آنان را از [[قصر]] [[دارالاماره]] بیرون راند، اما بر او [[هجوم]] بردند و پای او را قطع شد و سرانجام به دست سحیم<ref>یا ضحیم، ر.ک: طبری، تاریخ، ج۴، ص۴۷۴.</ref> حدانی به [[قتل]] رسید<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱؛ ابن اثیر، أسد الغابة، ج۲، ص۵۷.</ref> و در بصره به خاک سپرده شد<ref>عسکری، تصحیفات المحدثین، ج۳، ص۱۰۱۸.</ref>.
در برخی منابع از [[حکیم بن جبله]] [[بدگویی]] کرده‌اند<ref>طبری، تاریخ، ج۴، ص۴۳۵؛ ابن عساکر، تاریخ دمشق، ج۳۹، ص۳۶۰؛ ذهبی، تاریخ الإسلام، ج۳، ص۴۴۸ و ص۴۹۵.</ref> که به نظر می‌رسد به سبب شرکت او در کشتن عثمان و از روی [[تعصب]] بی‌جای برخی [[مورخان]] باشد.<ref>[[قاسم خانجانی|خانجانی، قاسم]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|مقاله «حکیم بن اشرف»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۳، ص۱۰۷-۱۰۸.</ref>


== جستارهای وابسته ==
== جستارهای وابسته ==
خط ۱۸: خط ۲۳:
== منابع ==
== منابع ==
{{منابع}}
{{منابع}}
# [[پرونده:IM009659.jpg|22px]] [[قاسم خانجانی|خانجانی، قاسم]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|'''مقاله «حکم بن مسعود ثقفی»، دانشنامه سیره نبوی ج۳''']]
# [[پرونده:IM009659.jpg|22px]] [[قاسم خانجانی|خانجانی، قاسم]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۳ (کتاب)|'''مقاله «حکیم بن اشرف»، دانشنامه سیره نبوی ج۳''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}



نسخهٔ ‏۳۰ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۵:۴۵

آشنایی اجمالی

وی از تیره دیل بن عمرو، از عبد القیس بود[۱]. نام او را «حکیم» هم گفته‌اند[۲] اما بیشتر «حُکیم» آورده‌اند[۳] و نام پدرش را جبل نیز گفته‌اند[۴]. در صحابی بودن وی اختلاف است. ابن عبدالبر[۵]، او را در شمار صحابه آورده، می‌گوید: او رسول خدا(ص) را درک کرد اما آن حضرت را ندید و آگاهی ندارم که او روایت یا خبری نقل کرده باشد که دلالت کند وی از رسول خدا(ص) روایت شنیده است. ابن اثیر[۶] نیز به همین خبر ابن عبدالبر اشاره کرده است. ابن حجر[۷] در بخش سوم (مخضرمین) از وی یاد کرده و پس از اشاره به خبر ابن عبدالبر می‌گوید عثمان وی را به سِند فرستاد. او سپس در بصره سکونت گزید و در نبرد جمل کشته شد. وی را مردی صالح، دیندار[۸] و مورد اطاعت در خاندانش معرفی کرده‌اند[۹]. مهم‌ترین بخش زندگی حکیم، نقش مؤثر او در محاصره عثمان و شرکت در قتل عثمان[۱۰] و حمایت قاطع او از امیرالمؤمنین علی(ع) است. پس از آنکه وی از سِند بازگشت، عثمان از او درباره اوضاع آنجا پرسید و او توضیحاتی داد و عثمان تا زمان مرگش کسی را بر سِند نگمارد[۱۱]. حکیم از کسانی بود که از عبدالله بن عامر و دیگر کارگزاران عثمان بر خلیفه سوم عیب می‌گرفت[۱۲]. از حکیم به عنوان والی امام علی(ع)[۱۳]، فرمانده نیروی نظامی بصره از سوی عثمان بن حنیف[۱۴] و کسی که مکران[۱۵] به دست او فتح شده است[۱۶]، شجاع‌ترین افراد زمان خود[۱۷] و از شیعیان اهل بیت[۱۸] یاد کرده‌اند.

پس از مرگ عثمان، هنگامی که زبیر، طلحه و عایشه به بصره آمدند، عثمان بن حنیف که والی امام علی(ع) در بصره بود، حکیم را همراه هفتصد تن از قبایل عبد القیس و بکر بن وائل برای مقابله با آنان به زابوقه، در نزدیکی بصره، فرستاد که در این نبرد (معروف به جمل اصغر) حکیم به شهادت رسید و قاتل او مردی از قبیله بنی حدان بود[۱۹]. بر اساس خبری دیگر، ابن زبیر پس از صلح عثمان بن حنیف با طلحه و زبیر به عثمان بن حنیفخیانت کرد و شبانه وارد قصر شد و پس از کشتن چهل تن از نگهبانان، بیت‌المال را گشود و عثمان بن حنیف را دستگیر و شکنجه داد. حکیم با هفتصد تن از قبیله ربیعه به مقابله برخاست و آنان را از قصر دارالاماره بیرون راند، اما بر او هجوم بردند و پای او را قطع شد و سرانجام به دست سحیم[۲۰] حدانی به قتل رسید[۲۱] و در بصره به خاک سپرده شد[۲۲]. در برخی منابع از حکیم بن جبله بدگویی کرده‌اند[۲۳] که به نظر می‌رسد به سبب شرکت او در کشتن عثمان و از روی تعصب بی‌جای برخی مورخان باشد.[۲۴]

جستارهای وابسته

منابع

پانویس

  1. ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۴۸؛ ابن حزم، جمهرة أنساب العرب، ص۲۹۸.
  2. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.
  3. ابن اثیر، أسد الغابة، ج۲، ص۵۷؛ ابن اثیر، الکامل، ج۳، ص۲۲۰؛ ابن حجر، الإصابة، ج۲، ص۱۵۲ و ۱۸۱.
  4. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱؛ ابن اثیر، أسد الغابة، ج۲، ص۵۷.
  5. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.
  6. ابن اثیر، اسدالغابه، ج۲، ص۵۷.
  7. ابن حجر، الاصابه، ج۲، ص۱۵۲.
  8. عابد و بزرگ، ر.ک: ذهبی، تاریخ الإسلام، ج۳، ص۴۹۵.
  9. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱؛ ابن اثیر، أسد الغابة، ج۲، ص۵۷.
  10. برای اطلاع بیشتر، ر.ک: ابن شبه، تاریخ المدینة، ج۳، ص۱۳۲ و ج۴، ص۱۱۵۲؛ ابن قتیبه، المعارف، ص۱۹۶؛ بلاذری، أنساب الأشراف، ج۶، ص۱۷۴.
  11. خلیفة بن خیاط، التاریخ، ص۱۳۴؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.
  12. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.
  13. ابن کلبی، نسب معد و الیمن الکبیر، ج۱، ص۴۸.
  14. بلاذری، أنساب الأشراف، ج۳، ص۲۶؛ ابن کثیر، البدایة و النهایة، ج۷، ص۲۵۹؛ صفدی، الوافی بالوفیات، ج۱۳، ص۸۰.
  15. ناحیه‌ای که از غرب به کرمان و از شمال به سجستان و از جنوب به دریا و از شرق به هند می‌رسد. ر.ک: یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۱۸۰.
  16. یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۵، ص۱۷۹.
  17. بلاذری، أنساب الأشراف، ج۵، ص۱۳۰.
  18. ابن خلدون، تاریخ، ج۲، ص۱۴۱.
  19. با اندکی اختلاف، ر.ک: بلاذری، أنساب الأشراف، ج۳، ص۲۷؛ ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱.
  20. یا ضحیم، ر.ک: طبری، تاریخ، ج۴، ص۴۷۴.
  21. ابن عبدالبر، الاستیعاب، ج۱، ص۴۲۱؛ ابن اثیر، أسد الغابة، ج۲، ص۵۷.
  22. عسکری، تصحیفات المحدثین، ج۳، ص۱۰۱۸.
  23. طبری، تاریخ، ج۴، ص۴۳۵؛ ابن عساکر، تاریخ دمشق، ج۳۹، ص۳۶۰؛ ذهبی، تاریخ الإسلام، ج۳، ص۴۴۸ و ص۴۹۵.
  24. خانجانی، قاسم، مقاله «حکیم بن اشرف»، دانشنامه سیره نبوی ج۳، ص۱۰۷-۱۰۸.