سفط: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ کنونی تا ‏۲۹ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۲۰:۵۹

مقدمه

«سفط» در لغت به‌معنای جامه‌دان است که به شکل جوال یا مانند کدوی خشک میان‌تهی باشد^[۱]. در حدیث طولانی مفضّل است که امام صادق(ع) فرمود: ترکه جمیع پیامبران در آن است؛ حتی عصای آدم(ع)، آلت نجّاری نوح(ع)، و ترکه هود و صالح(ع) و مجموعه ابراهیم(ع) و صاع یوسف(ع)، مکیال شعیب(ع) و آینه او، عصای موسی(ع) و تابوتی که در اوست، بقیه آنچه ماند از آل موسی و آل هارون که ملائکه برمی‌دارند، و زره داوود(ع)، عصای رسول خدا(ص)، انگشتر سلیمان(ع) و تاج او، رحل عیسی(ع) و میراث جمیع پیغمبران و مرسلان(ع)^[۲].

علاوه بر اینها، عصا، انگشتر، برد، زره، عمامه، اسب، ناقه، استر، الاغ و شتر رسول خدا(ص) و مصحف امیر المؤمنین(ع) هم در این سفط‍‌ قرار دارد^[۳]. وقتی حسنی به آن حضرت می‌گوید: «اگر تو مهدی آل محمّد هستی، پس کجاست عصای جدّ تو رسول خدا(ص) و انگشتر او و بُرد او و...» حضرت، «سفط‍‌» را حاضر می‌کند که همه آنچه او خواسته در آن است^[۴].^[۵].

منابع

مجتبی تونه‌ای، موعودنامه

پانویس

↑ لغت‌نامه دهخدا، ج ۸، ص۱۲۰۵۲.
↑ نجم الثاقب، باب دوم، (گفتار مفضّل بن عمر در رابطه با خروج حضرت(ع)).
↑ همان.
↑ همان.
↑ تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۴۰۴.

[1] لغت‌نامه دهخدا، ج ۸، ص۱۲۰۵۲.

[2] نجم الثاقب، باب دوم، (گفتار مفضّل بن عمر در رابطه با خروج حضرت(ع)).

[3] همان.

[4] همان.

[5] تونه‌ای، مجتبی، موعودنامه، ص۴۰۴.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

@@ خط ۸: / خط ۸: @@
 == مقدمه ==
-*"سفط" در لغت به‌معنای جامه‌دان است که به شکل جوال یا مانند کدوی خشک میان‌تهی باشد<ref>لغت‌نامه دهخدا، ج ۸، ص ۱۲۰۵۲.</ref>. در حدیث طولانی مفضّل است که [[امام صادق]] {{ع}} فرمود: ترکه جمیع پیامبران در آن است؛ حتی عصای [[آدم]] {{ع}}، آلت نجّاری نوح {{ع}}، و ترکه هود و صالح {{عم}} و مجموعه ابراهیم {{ع}} و صاع یوسف {{ع}}، مکیال [[شعیب]] {{ع}} و آینه او، عصای [[موسی]] {{ع}} و تابوتی که در اوست، بقیه آن‌چه ماند از [[آل موسی]] و [[آل هارون]] که [[ملائکه]] برمی‌دارند، و زره [[داوود]] {{ع}}، عصای [[رسول خدا]] {{صل}}، انگشتر [[سلیمان]] {{ع}} و تاج او، رحل [[عیسی]] {{ع}} و میراث جمیع پیغمبران و مرسلان {{عم}}<ref>نجم الثاقب، باب دوم، (گفتار مفضّل بن عمر در رابطه با خروج حضرت {{ع}}).</ref>.
+«سفط» در لغت به‌معنای جامه‌دان است که به شکل جوال یا مانند کدوی خشک میان‌تهی باشد<ref>لغت‌نامه دهخدا، ج ۸، ص۱۲۰۵۲.</ref>. در [[حدیث]] طولانی مفضّل است که [[امام صادق]]{{ع}} فرمود: ترکه جمیع [[پیامبران]] در آن است؛ حتی [[عصای آدم]]{{ع}}، [[آلت نجّاری نوح]]{{ع}}، و [[ترکه هود]] و [[صالح]]{{عم}} و مجموعه ابراهیم{{ع}} و [[صاع یوسف]]{{ع}}، [[مکیال شعیب]]{{ع}} و آینه او، [[عصای موسی]]{{ع}} و تابوتی که در اوست، بقیه آنچه ماند از [[آل موسی]] و [[آل هارون]] که [[ملائکه]] برمی‌دارند، و [[زره]] داوود{{ع}}، عصای [[رسول خدا]]{{صل}}، [[انگشتر سلیمان]]{{ع}} و تاج او، [[رحل عیسی]]{{ع}} و [[میراث]] جمیع [[پیغمبران]] و [[مرسلان]]{{عم}}<ref>نجم الثاقب، باب دوم، (گفتار مفضّل بن عمر در رابطه با خروج حضرت{{ع}}).</ref>.
-* علاوه بر این‌ها، عصا، انگشتر، برد، زره، عمامه، اسب، ناقه، استر، الاغ و شترسواری [[رسول خدا]] {{صل}} و مصحف [[امیر المؤمنین]] {{ع}} هم در این سفط‍‌ قرار دارد<ref>همان.</ref>. وقتی حسنی به آن حضرت می‌گوید: "اگر تو مهدی آل محمّدی، پس کجاست عصای جدّ تو [[رسول خدا]] {{صل}} و انگشتر او و بُرد او و..." حضرت، "سفط‍‌" را حاضر می‌کند که همه آن‌چه او خواسته در آن است<ref>همان.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۴۰۴.</ref>.
+علاوه بر اینها، [[عصا]]، [[انگشتر]]، برد، [[زره]]، [[عمامه]]، [[اسب]]، [[ناقه]]، استر، الاغ و [[شتر رسول خدا]]{{صل}} و [[مصحف امیر المؤمنین]]{{ع}} هم در این سفط‍‌ قرار دارد<ref>همان.</ref>. وقتی [[حسنی]] به آن حضرت می‌گوید: «اگر تو [[مهدی]] [[آل محمّد]] هستی، پس کجاست عصای جدّ تو رسول خدا{{صل}} و انگشتر او و بُرد او و...» حضرت، «سفط‍‌» را حاضر می‌کند که همه آنچه او خواسته در آن است<ref>همان.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۴۰۴.</ref>.
 == منابع ==