فلته: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '{{عربی|اندازه=155%|' به '{{عربی|') |
جز (جایگزینی متن - '، ص:' به '، ص') |
||
| خط ۹: | خط ۹: | ||
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | ||
'''فلته''' انجام کاری یا وقوع حادثهای بدون برنامه و آیندهنگری و تدبّر کافی "فلته" است.<ref>مجمع البحرین</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، | '''فلته''' انجام کاری یا وقوع حادثهای بدون برنامه و آیندهنگری و تدبّر کافی "فلته" است.<ref>مجمع البحرین</ref><ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۴۷۲.</ref>. | ||
==مقدمه== | ==مقدمه== | ||
*این تعبیر را بارها عمر برفراز منبر دربارۀ [[خلافت ابوبکر]] و [[بیعت]] مردم با او در [[سقیفه]] به کار برد: {{عربی|کانت بیعة أبی بکر فلتة وقی اللّه شرّها}}<ref>بحار الأنوار، ج ۹۰ ص ۱۲۴، کفایة الخصام، ج ۳ ص ۳۷۲، مصادر نهج البلاغه و اسانیده، ج ۲ ص ۳۰۲، نقل دیگر: کانت بیعة الناس لأبی بکر فلتة من فلتات الجاهلیّه، وقی اللّه المسلمین شرّها، فمن عاد الیه فاقتلوه (مواقف الشیعه، احمدی میانجی، ج ۳ ص ۹۹)</ref> بیعت مردم با ابی بکر، کار شتابزده و حساب نشدهای بود که خداوند مردم را از شرّ آن حفظ کرد. در برخی نقلها هم به جای بیعت، [[امامت]] و زمامداری [[ابوبکر]] آمده است.<ref>بحار الأنوار، ج ۱۰ ص ۳۴۸</ref> آنچه در [[سقیفه]] و به صورت غوغاسالاری و بدون حضور چهرههای برجستۀ اصحاب و [[اهل بیت]] [[پیامبر]] به نام "بیعت اهل حلّ و عقد" صورت گرفت و ابوبکر به خلافت رسید، کاری شتابزده و دور از تدبّر بود که خلیفۀ دوم هم از این لغزش یاد میکرد. ابن ابی الحدید، پس از نقل این سخن و پیامدهای پذیرش آن، در بحثی مفصّل کوشیده تا پاسخی به آن بدهد و اشکالاتش را برطرف سازد. در پایان هم میافزاید: بدان که [[شیعه]]، این سخن عمر را که [[بیعت]] با ابوبکر، به صورت فلته و بیحساب و تدبّر بود، قبول ندارد و ابیاتی از شاعران عرب میآورد که آنان، حادثۀ سقیفه را چیزی از پیش تعیین شده و با برنامهریزی قبلی دانستهاند،(...) امری بود که میان خودشان ابرام و طرحریزی شده بود و اگر گروهی گفتهاند که بیعت با ابوبکر "فلته" بود، سخنی نادرست است. و حق همین است و اصحاب سقیفه با توطئهای حسابشده، بنا داشتند [[خلافت]] را از [[اهل بیت]] منع کنند و خود گفته بودند که [[نبوت]] و خلافت نباید در بنی هاشم جمع شود!<ref>نظریة عدالة الصحابه، ص ۹۳</ref> هرچند اگر بیعت و خلافت ابوبکر، به همانصورت هم که عمر ادعا کرده باشد، باز هم شیوهای غلط و حادثهای شوم است که در مقابل نصّ خدا و رسول انجام گرفته و شرّ آن دامن امّت محمّدی را تا [[قیامت]] گرفته است. اگر فعل و انفعالاتی که در سقیفه انجام میگیرد درست است، چرا عمر آن را فلته خواند؟ و چرا ابوبکر کار را به وصیت بدون پرسش از اجماع برگزار نمود؟ و چرا عمر بدون مشورت با اجماع انتخابات را به شورای شش نفری محوّل داشت، با طرح نقشهای که علی در آن کشته شود؟ و من نویسنده، به همین مناسبت همیشه این شورا را شورای شمشیری میگویم. و آیا روش انتخاب ابابکر درست است، یا عمر، یا عثمان؟<ref>شهید پاکنژاد در «مظلومی گمشده در سقیفه» ، ص ۲۷</ref> مرحوم [[سید عبدالحسین شرف الدین عاملی]] پس از نقل ماجرای فلته و سخن ابوبکر که گفت: خدا مسلمانان را از شرّ آن نگه داشت و حفظ کرد، میگوید: این حفظکردن به دست [[امام علی|علی]]{{ع}} بود، با صبری که بر آن آزارها کرد و پلک چشمانش را بر آن خارها بست و از حق خود برای حیات [[اسلام]] گذشت.<ref>النصّ و الاجتهاد، ص ۹۲. دربارۀ بیبرنامه نبودن بیعت با ابوبکر از جمله ر. ک: «سیاهترین هفتۀ تاریخ» علی محدّث، ص ۳۷۰. عبد الفتاح عبد المقصود هم غصب خلافت و سقیفه را امری از پیش طرّاحی شده میداند (ر. ک: «خاستگاه خلافت»، ترجمه سیّد حسن افتخارزاده، ص ۲۸۱)</ref> اگر آن صبر بر مظلومیّت و درایت و مصلحتاندیشی نبود، اگر مردم سر به شورش میزدند و اگر تیغها بر سر این مسأله از نیام کشیده میشد و جنگی داخلی پدید میآمد، شرّی بدتر و بزرگتر از خلافت بدون اجماع و مشورت و رأی عمومی مردم پیش میآمد، و آن هدم اسلام و نابود شدن زحمات [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]]{{صل}} بود<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، | *این تعبیر را بارها عمر برفراز منبر دربارۀ [[خلافت ابوبکر]] و [[بیعت]] مردم با او در [[سقیفه]] به کار برد: {{عربی|کانت بیعة أبی بکر فلتة وقی اللّه شرّها}}<ref>بحار الأنوار، ج ۹۰ ص ۱۲۴، کفایة الخصام، ج ۳ ص ۳۷۲، مصادر نهج البلاغه و اسانیده، ج ۲ ص ۳۰۲، نقل دیگر: کانت بیعة الناس لأبی بکر فلتة من فلتات الجاهلیّه، وقی اللّه المسلمین شرّها، فمن عاد الیه فاقتلوه (مواقف الشیعه، احمدی میانجی، ج ۳ ص ۹۹)</ref> بیعت مردم با ابی بکر، کار شتابزده و حساب نشدهای بود که خداوند مردم را از شرّ آن حفظ کرد. در برخی نقلها هم به جای بیعت، [[امامت]] و زمامداری [[ابوبکر]] آمده است.<ref>بحار الأنوار، ج ۱۰ ص ۳۴۸</ref> آنچه در [[سقیفه]] و به صورت غوغاسالاری و بدون حضور چهرههای برجستۀ اصحاب و [[اهل بیت]] [[پیامبر]] به نام "بیعت اهل حلّ و عقد" صورت گرفت و ابوبکر به خلافت رسید، کاری شتابزده و دور از تدبّر بود که خلیفۀ دوم هم از این لغزش یاد میکرد. ابن ابی الحدید، پس از نقل این سخن و پیامدهای پذیرش آن، در بحثی مفصّل کوشیده تا پاسخی به آن بدهد و اشکالاتش را برطرف سازد. در پایان هم میافزاید: بدان که [[شیعه]]، این سخن عمر را که [[بیعت]] با ابوبکر، به صورت فلته و بیحساب و تدبّر بود، قبول ندارد و ابیاتی از شاعران عرب میآورد که آنان، حادثۀ سقیفه را چیزی از پیش تعیین شده و با برنامهریزی قبلی دانستهاند،(...) امری بود که میان خودشان ابرام و طرحریزی شده بود و اگر گروهی گفتهاند که بیعت با ابوبکر "فلته" بود، سخنی نادرست است. و حق همین است و اصحاب سقیفه با توطئهای حسابشده، بنا داشتند [[خلافت]] را از [[اهل بیت]] منع کنند و خود گفته بودند که [[نبوت]] و خلافت نباید در بنی هاشم جمع شود!<ref>نظریة عدالة الصحابه، ص ۹۳</ref> هرچند اگر بیعت و خلافت ابوبکر، به همانصورت هم که عمر ادعا کرده باشد، باز هم شیوهای غلط و حادثهای شوم است که در مقابل نصّ خدا و رسول انجام گرفته و شرّ آن دامن امّت محمّدی را تا [[قیامت]] گرفته است. اگر فعل و انفعالاتی که در سقیفه انجام میگیرد درست است، چرا عمر آن را فلته خواند؟ و چرا ابوبکر کار را به وصیت بدون پرسش از اجماع برگزار نمود؟ و چرا عمر بدون مشورت با اجماع انتخابات را به شورای شش نفری محوّل داشت، با طرح نقشهای که علی در آن کشته شود؟ و من نویسنده، به همین مناسبت همیشه این شورا را شورای شمشیری میگویم. و آیا روش انتخاب ابابکر درست است، یا عمر، یا عثمان؟<ref>شهید پاکنژاد در «مظلومی گمشده در سقیفه» ، ص ۲۷</ref> مرحوم [[سید عبدالحسین شرف الدین عاملی]] پس از نقل ماجرای فلته و سخن ابوبکر که گفت: خدا مسلمانان را از شرّ آن نگه داشت و حفظ کرد، میگوید: این حفظکردن به دست [[امام علی|علی]]{{ع}} بود، با صبری که بر آن آزارها کرد و پلک چشمانش را بر آن خارها بست و از حق خود برای حیات [[اسلام]] گذشت.<ref>النصّ و الاجتهاد، ص ۹۲. دربارۀ بیبرنامه نبودن بیعت با ابوبکر از جمله ر. ک: «سیاهترین هفتۀ تاریخ» علی محدّث، ص ۳۷۰. عبد الفتاح عبد المقصود هم غصب خلافت و سقیفه را امری از پیش طرّاحی شده میداند (ر. ک: «خاستگاه خلافت»، ترجمه سیّد حسن افتخارزاده، ص ۲۸۱)</ref> اگر آن صبر بر مظلومیّت و درایت و مصلحتاندیشی نبود، اگر مردم سر به شورش میزدند و اگر تیغها بر سر این مسأله از نیام کشیده میشد و جنگی داخلی پدید میآمد، شرّی بدتر و بزرگتر از خلافت بدون اجماع و مشورت و رأی عمومی مردم پیش میآمد، و آن هدم اسلام و نابود شدن زحمات [[پیامبر خاتم|حضرت رسول]]{{صل}} بود<ref>[[جواد محدثی|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ غدیر (کتاب)|فرهنگ غدیر]]، ص۴۷۲.</ref>. | ||
== جستارهای وابسته == | == جستارهای وابسته == | ||
نسخهٔ ۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۴:۵۰
 | این یک مقالهٔ خرد است. میتوانید با گسترش آن به امامتپدیا کمک کنید. |
- این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:
- در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل فلته (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
فلته انجام کاری یا وقوع حادثهای بدون برنامه و آیندهنگری و تدبّر کافی "فلته" است.[۱][۲].
مقدمه
- این تعبیر را بارها عمر برفراز منبر دربارۀ خلافت ابوبکر و بیعت مردم با او در سقیفه به کار برد: کانت بیعة أبی بکر فلتة وقی اللّه شرّها[۳] بیعت مردم با ابی بکر، کار شتابزده و حساب نشدهای بود که خداوند مردم را از شرّ آن حفظ کرد. در برخی نقلها هم به جای بیعت، امامت و زمامداری ابوبکر آمده است.[۴] آنچه در سقیفه و به صورت غوغاسالاری و بدون حضور چهرههای برجستۀ اصحاب و اهل بیت پیامبر به نام "بیعت اهل حلّ و عقد" صورت گرفت و ابوبکر به خلافت رسید، کاری شتابزده و دور از تدبّر بود که خلیفۀ دوم هم از این لغزش یاد میکرد. ابن ابی الحدید، پس از نقل این سخن و پیامدهای پذیرش آن، در بحثی مفصّل کوشیده تا پاسخی به آن بدهد و اشکالاتش را برطرف سازد. در پایان هم میافزاید: بدان که شیعه، این سخن عمر را که بیعت با ابوبکر، به صورت فلته و بیحساب و تدبّر بود، قبول ندارد و ابیاتی از شاعران عرب میآورد که آنان، حادثۀ سقیفه را چیزی از پیش تعیین شده و با برنامهریزی قبلی دانستهاند،(...) امری بود که میان خودشان ابرام و طرحریزی شده بود و اگر گروهی گفتهاند که بیعت با ابوبکر "فلته" بود، سخنی نادرست است. و حق همین است و اصحاب سقیفه با توطئهای حسابشده، بنا داشتند خلافت را از اهل بیت منع کنند و خود گفته بودند که نبوت و خلافت نباید در بنی هاشم جمع شود![۵] هرچند اگر بیعت و خلافت ابوبکر، به همانصورت هم که عمر ادعا کرده باشد، باز هم شیوهای غلط و حادثهای شوم است که در مقابل نصّ خدا و رسول انجام گرفته و شرّ آن دامن امّت محمّدی را تا قیامت گرفته است. اگر فعل و انفعالاتی که در سقیفه انجام میگیرد درست است، چرا عمر آن را فلته خواند؟ و چرا ابوبکر کار را به وصیت بدون پرسش از اجماع برگزار نمود؟ و چرا عمر بدون مشورت با اجماع انتخابات را به شورای شش نفری محوّل داشت، با طرح نقشهای که علی در آن کشته شود؟ و من نویسنده، به همین مناسبت همیشه این شورا را شورای شمشیری میگویم. و آیا روش انتخاب ابابکر درست است، یا عمر، یا عثمان؟[۶] مرحوم سید عبدالحسین شرف الدین عاملی پس از نقل ماجرای فلته و سخن ابوبکر که گفت: خدا مسلمانان را از شرّ آن نگه داشت و حفظ کرد، میگوید: این حفظکردن به دست علی(ع) بود، با صبری که بر آن آزارها کرد و پلک چشمانش را بر آن خارها بست و از حق خود برای حیات اسلام گذشت.[۷] اگر آن صبر بر مظلومیّت و درایت و مصلحتاندیشی نبود، اگر مردم سر به شورش میزدند و اگر تیغها بر سر این مسأله از نیام کشیده میشد و جنگی داخلی پدید میآمد، شرّی بدتر و بزرگتر از خلافت بدون اجماع و مشورت و رأی عمومی مردم پیش میآمد، و آن هدم اسلام و نابود شدن زحمات حضرت رسول(ص) بود[۸].
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل میشوید:
- ↑ مجمع البحرین
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۴۷۲.
- ↑ بحار الأنوار، ج ۹۰ ص ۱۲۴، کفایة الخصام، ج ۳ ص ۳۷۲، مصادر نهج البلاغه و اسانیده، ج ۲ ص ۳۰۲، نقل دیگر: کانت بیعة الناس لأبی بکر فلتة من فلتات الجاهلیّه، وقی اللّه المسلمین شرّها، فمن عاد الیه فاقتلوه (مواقف الشیعه، احمدی میانجی، ج ۳ ص ۹۹)
- ↑ بحار الأنوار، ج ۱۰ ص ۳۴۸
- ↑ نظریة عدالة الصحابه، ص ۹۳
- ↑ شهید پاکنژاد در «مظلومی گمشده در سقیفه» ، ص ۲۷
- ↑ النصّ و الاجتهاد، ص ۹۲. دربارۀ بیبرنامه نبودن بیعت با ابوبکر از جمله ر. ک: «سیاهترین هفتۀ تاریخ» علی محدّث، ص ۳۷۰. عبد الفتاح عبد المقصود هم غصب خلافت و سقیفه را امری از پیش طرّاحی شده میداند (ر. ک: «خاستگاه خلافت»، ترجمه سیّد حسن افتخارزاده، ص ۲۸۱)
- ↑ محدثی، جواد، فرهنگ غدیر، ص۴۷۲.