ثواء در فقه سیاسی

اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث ثواء است. "ثواء" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

ثواء در قرآن - ثواء در حدیث - ثواء در فقه سیاسی

در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل ثواء (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.

مقدمه

• ثَواء: اقامت و مقیم، اقامت همراه با استقرار که صفت ساکن و مقیم محل یا شهری است.
• ﴿وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِي أَهْلِ مَدْيَنَ﴾.
• مشرکان قریش در مقابل قصص انبیای الهی که در کلام وحی آمده (از جمله قصه شعیب(ع) در شهر مدین) آن را تکذیب می‌کردند و ابراز حیرت و تعجب می‌کردند که پیامبر(ص) این قصص را از کجا آورده است. خداوند در آیه شریفه ﴿وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِي أَهْلِ مَدْيَنَ﴾ برای اثبات اینکه این آیات از جانب خداوند است، به حضرت رسول(ص) خطاب می‌کند که تو مقیم مدین یا همشهری شعیب پیامبر(ص) و قوم او نبودی. که از احوال آنها اطلاع داشته باشی. با توجه به سیاق آیه شریفه و شأن نزول آن به نظر می‌رسد، مراد از ﴿ثَاوِيًا﴾ همعصر و معاصر بودن است.

منابع

• نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم

پانویس

 با کلیک بر فلش ↑ به محل متن مرتبط با این پانویس منتقل می‌شوید: