ثواء در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
جز (جایگزینی متن - '{{یادآوری پانویس}}' به '') |
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +)) |
||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{امامت}} | {{امامت}} | ||
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخههای بحث '''[[ثواء]]''' است. "'''[[ثواء]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی میشود:</div> | |||
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[ثواء در قرآن]] - [[ثواء در حدیث]] - [[ثواء در فقه سیاسی]] </div> | |||
<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[ثواء (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div> | |||
<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | <div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;"> | ||
نسخهٔ ۱۰ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۲:۳۴
در این باره، تعداد بسیاری از پرسشهای عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل ثواء (پرسش) قابل دسترسی خواهند بود.
مقدمه
- ثَواء: اقامت[۱] و مقیم[۲]، اقامت همراه با استقرار[۳] که صفت ساکن و مقیم محل یا شهری است.
- ﴿وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِي أَهْلِ مَدْيَنَ﴾[۴].
- مشرکان قریش در مقابل قصص انبیای الهی که در کلام وحی آمده (از جمله قصه شعیب(ع) در شهر مدین) آن را تکذیب میکردند و ابراز حیرت و تعجب میکردند که پیامبر(ص) این قصص را از کجا آورده است. خداوند در آیه شریفه ﴿وَمَا كُنْتَ ثَاوِيًا فِي أَهْلِ مَدْيَنَ﴾ برای اثبات اینکه این آیات از جانب خداوند است، به حضرت رسول(ص) خطاب میکند که تو مقیم مدین یا همشهری شعیب پیامبر(ص) و قوم او نبودی[۵]. که از احوال آنها اطلاع داشته باشی. با توجه به سیاق آیه شریفه و شأن نزول آن به نظر میرسد، مراد از ﴿ثَاوِيًا﴾ همعصر و معاصر بودن است[۶].
منابع
پانویس
- ↑ احمد بن یوسف سمین حلبی، عمدة الحفاظ، ج۱، ص۳۴۱.
- ↑ خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۸، ص۲۵۲.
- ↑ حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۱۸۱.
- ↑ «و تو در میان مردم مدین ساکن نبودی» سوره قصص، آیه ۴۵.
- ↑ سیدمحمدحسین طباطبابی، المیزان، ج۱۶، ص۵۰.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص:۲۰۰.