مکر و فریبکاری در حدیث: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">\n: +))
بدون خلاصۀ ویرایش
خط ۴: خط ۴:
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">


==[[روایات]] مرتبط==
==[[روایات]] مکر و فریبکاری==
#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "اگر در این نکته که می‌‌باید روزی، [[اعمال]] خود را بر [[خداوند]] عرضه نمود تردیدی نیست، پس چرا [[حیله]] گری و حقّه بازی؟"<ref>{{متن حدیث| عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} قَالَ: إِنْ كَانَ الْعَرْضُ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَقّاً فَالْمَكْرُ لِمَا ذَا}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۸۴.</ref>؛
#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "اگر در این نکته که می‌‌باید روزی، [[اعمال]] خود را بر [[خداوند]] عرضه نمود تردیدی نیست، پس چرا [[حیله]] گری و حقّه بازی؟"<ref>{{متن حدیث| عَنِ الصَّادِقِ{{ع}} قَالَ: إِنْ كَانَ الْعَرْضُ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَقّاً فَالْمَكْرُ لِمَا ذَا}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۸۴.</ref>؛
#[[امیر المؤمنین]] {{ع}} می‌‌فرمودند: "حقّه‌بازی و [[حیله]] گری در جهنّم است" <ref>{{متن حدیث| مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ{{عم}} أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ: الْمَكْرُ وَ الْخَدِيعَةُ فِي النَّارِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۸۵.</ref>؛  
#[[امیر المؤمنین]] {{ع}} می‌‌فرمودند: "حقّه‌بازی و [[حیله]] گری در جهنّم است" <ref>{{متن حدیث| مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ{{عم}} أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ: الْمَكْرُ وَ الْخَدِيعَةُ فِي النَّارِ}}؛ بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۸۵.</ref>؛  
خط ۲۲: خط ۲۲:
# [[پرونده:1100246.jpg|22px]] [[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|'''اخلاق الاهی ج۱''']]
# [[پرونده:1100246.jpg|22px]] [[مجتبی تهرانی|تهرانی، مجتبی]]، [[اخلاق الاهی ج۱ (کتاب)|'''اخلاق الاهی ج۱''']]
{{پایان منابع}}
{{پایان منابع}}
==پانویس==
==پانویس==
{{پانویس}}
{{پانویس}}

نسخهٔ ‏۳۰ نوامبر ۲۰۲۱، ساعت ۰۸:۲۸

اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث مکر و فریبکاری است. "مکر و فریبکاری" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:

روایات مکر و فریبکاری

  1. امام صادق(ع) فرمودند: "اگر در این نکته که می‌‌باید روزی، اعمال خود را بر خداوند عرضه نمود تردیدی نیست، پس چرا حیله گری و حقّه بازی؟"[۱]؛
  2. امیر المؤمنین (ع) می‌‌فرمودند: "حقّه‌بازی و حیله گری در جهنّم است" [۲]؛
  3. پیامبر اکرم(ص) فرمودند: "مسلمان نیست آنکه مسلمانی را فریب دهد" [۳]؛
  4. امیرالمؤمنین(ع) فرمودند: "اگر چنین نبود که فریب و خدعه گری در جهنّم جای دارد، من فریبگرترین و مکارترین فرد عرب بودم" [۴][۵].
  5. علی(ع) می‌فرماید: "حیله‌گر شیطانی است در صورت انسان"[۶].
  6. علی(ع) می‌فرماید: "مکر خصلت سرکشان است"[۷].
  7. علی(ع) می‌فرماید: "نیرنگ خوی فرومایگان است"[۸].
  8. علی(ع) می‌فرماید: "از خدعه بپرهیز که خدعه از اخلاق مردمان فرومایه است"[۹].
  9. علی(ع) می‌فرماید: "مکر و حیله فرومایگی است"[۱۰].
  10. رسول خدا(ص) فرمود: "از ما نیست کسی که با مسلمانی حیله کند"[۱۱].
  11. علی(ع) می‌فرماید: "فریب‌ دادن کسی که به تو اطمینان کرده، کفر است"[۱۲][۱۳].

منابع

پانویس

  1. « عَنِ الصَّادِقِ(ع) قَالَ: إِنْ كَانَ الْعَرْضُ عَلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ حَقّاً فَالْمَكْرُ لِمَا ذَا»؛ بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۸۴.
  2. « مُحَمَّدِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عَنْ أَبِيهِ عَنْ جَدِّهِ(ع) أَنَّهُ كَانَ يَقُولُ: الْمَكْرُ وَ الْخَدِيعَةُ فِي النَّارِ»؛ بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۸۵.
  3. « عَنِ الصَّادِقِ(ع) قَالَ: قَالَ رَسُولُ اللَّهِ(ص): لَيْسَ مِنَّا مَنْ مَاكَرَ مُسْلِماً»؛ بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۸۵.
  4. « قَالَ عَلِيٌّ(ع) لَوْ لَا أَنَّ الْمَكْرَ وَ الْخَدِيعَةَ فِي النَّارِ لَكُنْتُ أَمْكَرَ الْعَرَبِ»؛ بحار الأنوار، ج ۷۵، ص ۲۸۵.
  5. مظاهری، حسین، دانش اخلاق اسلامی، ج۱، ص ۳۹۸.
  6. «اَلْمَكُورُ شَيْطَانٌ فِي صُورَةِ إِنْسَانٍ»؛ جمال‌الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و درر آمدی، تصحیح سید جلال‌الدین محدث، ج۱، ص۳۸۱.
  7. «اَلْمَكْرُ شِيمَةُ اَلْمَرَدَةِ»؛ جمال‌الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و درر آمدی، تصحیح سید جلال‌الدین محدث، ج۱، ص۱۶۴.
  8. «اَلْمَكْرُ سَجِيَّةُ اَللِّئَامِ»؛ جمال‌الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و درر آمدی، تصحیح سید جلال‌الدین محدث، ج۱، ص۱۷۱.
  9. « إِيَّاكَ وَ اَلْخَدِيعَةَ فَإِنَّهَا مِنْ خُلُقِ اَللَّئِيمِ »؛ جمال‌الدین محمد خوانساری، شرح فارسی غرر و درر آمدی، تصحیح سید جلال‌الدین محدث، ج۲، ص۳۰۶؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۸، ص۲۴.
  10. «اَلْمَكْرُ لُؤْمٌ»؛ آمدی، غرر الحکم، ج۱، ص۳۷.
  11. «لَيْسَ مِنَّا مَنْ مَاكَرَ مُسْلِماً»؛ محمد بن یعقوب کلینی، کافی، ج۲، ص۳۳۷.
  12. «اَلْمَكْرُ بِمَنِ اِئْتَمَنَكَ كُفْرٌ»؛ علی بن محمد لیثی واسطی، عیون الحکم و المواعظ، ص۲۹.
  13. تهرانی، مجتبی، اخلاق الاهی، ج۱،ص۲۵۳-۲۵۴.