فصیله در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

از امامت‌پدیا، دانشنامهٔ امامت و ولایت
جز (ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==))
جز (جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\'\'\'\[\[(.*)\]\]\'\'\'(.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...)
خط ۱: خط ۱:
{{امامت}}
{{امامت}}
<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[فصیله]]''' است. "'''[[فصیله]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط
<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[فصیله در قرآن]] - [[فصیله در حدیث]] - [[فصیله در فقه سیاسی]] </div>
| موضوع مرتبط = فصیله
<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[فصیله (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[فصیله]]
| مداخل مرتبط = [[فصیله در قرآن]] - [[فصیله در حدیث]] - [[فصیله در فقه سیاسی]]  
| پرسش مرتبط  = فصیله (پرسش)
}}


==مقدمه==
==مقدمه==

نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۲

مقدمه

عشیره‌ای که فرد از آن ریشه گرفته[۱]، خاندان[۲]. اصل آن "فصل" به معنای فاصله میان دو چیز[۳]، تمییز و جدایی دو شی‌ء[۴].

﴿وَصَاحِبَتِهِ وَأَخِيهِ وَفَصِيلَتِهِ الَّتِي تُؤْوِيهِ[۵] .

در طبقه‌بندی واحدهای جوامع انسانی در قرآن کریم، "فصیله" کوچک‌تر از قبیله و برابر با عشیره و رهط می‌باشد. گفته شده، فصیله نزدیک‌ترین خویشاوندان پدری است و به عباس عموی پیامبر(ص) "فصیلة النبیّ" گفته می‌شد[۶].[۷]

منابع

پانویس

  1. حسین راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۶۳۸.
  2. بهاءالدین خرمشاهی، قرآن کریم، ترجمه، توضیحات و واژه‌نامه، ص۷۸۶.
  3. خلیل بن احمد فراهیدی، کتاب العین، ج۷، ص۱۲۶.
  4. ابن‌فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۵۰۵.
  5. «و همسر و برادرش را، و خاندانش که به او، جا (و سامان) می‌دادند» سوره معارج، آیه ۱۲-۱۳.
  6. ابن‌منظور، لسان العرب، ج۱۱، ص۵۲۲.
  7. نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص: ۴۴۶.