تبری در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۳:۲۲

مقدمه

تبرّی اصطلاحی کلامی در برابر تولّی از آموزه‏‌های اسلام به‌ویژه نزد شیعه امامیّه است. تبرّی از ریشه «بَرَءَ» است. تبرّی ریشه در قرآن کریم دارد و «برائت» نام یک سوره قرآن است که با برائت خدا و پیامبرش از مشرکان آغاز می‏‌گردد. در روایات نیز بر اهمیّت مسئله تبرّی، فراوان تأکید شده است. در حدیثی از پیامبر اکرم(ص)، تبرّی از مهم‏ترین و استوراترین رشته‌‏های ایمان ذکر شده است. ^[۱] و در روایتی از امام صادق(ع) به وجوب برائت از مخالفان دین خدا و دوستانِ دشمنانِ خدا تصریح شده است. ^[۲] در روایتی دیگر از ایشان، حقیقت ایمان، تبرّی همراه با تولّی ـ که مفهوم متضاد و مخالف آن است ـ دانسته شده است. ^[۳]

دشمنان خدا عبارتند از مشرکان، کافران و کسانی که منکر امامت و ولایت امامان معصوم(ع) هستند.

تبرّی از دشمنان خدا، واجب است؛ ^[۴] بلکه از مهم‏ترین ارکان دین به شمار می‏‌آید ^[۵] و تحقّق بخش ایمان (به معنای خاص آن) است ^[۶]. تبرّی از اموری است که به محتضر و میّت، تلقین می‏‌شود. ^[۷] از اعمال شب و روز جمعه تبرّی از گمراهان و دشمنان اهل بیت(ع) است. ^[۸]^[۹]

منابع

هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت

پانویس

↑ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص:۱۷۷
↑ الإعتقادات فی دین الإمامیة، ص:۸۶
↑ بحار الأنوار، ج۶۶، ص:۲۴۱
↑ بدایع الکلام، ص:۲۶۴؛ مرآة العقول، ج۸، ص:۲۵۹؛ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص:۱۷۶؛ التعلیقة علی ‏المکاسب، ج۱، ص:۲۳۲
↑ مرآة العقول، ج۱۲، ص:۱۱۴
↑ البیان، ص:۲۴۱
↑ کشف‏ الغطاء، ج۲، ص:۲۵۱ و ۲۸۹
↑ الکافی فی الفقه، ص:۱۵۳.
↑ هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲، صفحه ۳۳۷.

[1] وسائل الشیعة، ج۱۶، ص:۱۷۷

[2] الإعتقادات فی دین الإمامیة، ص:۸۶

[3] بحار الأنوار، ج۶۶، ص:۲۴۱

[4] بدایع الکلام، ص:۲۶۴؛ مرآة العقول، ج۸، ص:۲۵۹؛ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص:۱۷۶؛ التعلیقة علی ‏المکاسب، ج۱، ص:۲۳۲

[5] مرآة العقول، ج۱۲، ص:۱۱۴

[6] البیان، ص:۲۴۱

[7] کشف‏ الغطاء، ج۲، ص:۲۵۱ و ۲۸۹

[8] الکافی فی الفقه، ص:۱۵۳.

[9] هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۲، صفحه ۳۳۷.

[۱]

[۲]

[۳]

[۴]

[۵]

[۶]

[۷]

[۸]

[۹]

@@ خط ۱۲: / خط ۱۲: @@
 [[دشمنان خدا]] عبارتند از مشرکان، [[کافران]] و کسانی که منکر [[امامت]] و [[ولایت]] [[امامان معصوم]]{{عم}} هستند.
-تبرّی از دشمنان خدا، [[واجب]] است؛ <ref>بدایع الکلام، ص:۲۶۴؛ مرآة العقول، ج۸، ص:۲۵۹؛ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص:۱۷۶؛ التعلیقة علی ‏المکاسب، ج۱، ص:۲۳۲</ref> بلکه از مهم‏ترین [[ارکان دین]] به شمار می‏‌آید <ref>مرآة العقول، ج۱۲، ص:۱۱۴</ref> و تحقّق بخش ایمان (به معنای خاص آن) است <ref>البیان، ص:۲۴۱</ref>. تبرّی از اموری است که به محتضر و میّت، تلقین می‏‌شود. <ref>کشف‏ الغطاء، ج۲، ص:۲۵۱ و ۲۸۹</ref> از [[اعمال]] [[شب]] و [[روز جمعه]] تبرّی از [[گمراهان]] و [[دشمنان اهل بیت]]{{عم}} است. <ref>الکافی فی الفقه، ص:۱۵۳.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، صفحه ۳۳۷.</ref>
+تبرّی از دشمنان خدا، [[واجب]] است؛ <ref>بدایع الکلام، ص:۲۶۴؛ مرآة العقول، ج۸، ص:۲۵۹؛ وسائل الشیعة، ج۱۶، ص:۱۷۶؛ التعلیقة علی ‏المکاسب، ج۱، ص:۲۳۲</ref> بلکه از مهم‏ترین [[ارکان دین]] به شمار می‏‌آید <ref>مرآة العقول، ج۱۲، ص:۱۱۴</ref> و تحقّق بخش ایمان (به معنای خاص آن) است <ref>البیان، ص:۲۴۱</ref>. تبرّی از اموری است که به محتضر و میّت، تلقین می‏‌شود. <ref>کشف‏ الغطاء، ج۲، ص:۲۵۱ و ۲۸۹</ref> از [[اعمال]] [[شب]] و [[روز جمعه]] تبرّی از [[گمراهان]] و [[دشمنان اهل بیت]]{{عم}} است. <ref>الکافی فی الفقه، ص:۱۵۳.</ref><ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۲، صفحه ۳۳۷.</ref>
 == منابع ==