حرص در فقه اسلامی: تفاوت میان نسخه‌ها

 
(۲ نسخهٔ میانیِ ایجادشده توسط همین کاربر نشان داده نشد)
خط ۷: خط ۷:


== مقدمه ==
== مقدمه ==
[[حرص]] ورزیدن نسبت به [[دنیا]] صفتی [[ناپسند]] است که در [[احادیث]] متعدد [[نکوهش]] شده و از ریشه‌‏های [[کفر]]،<ref>الکافی (کلینی)، ج۲، ص:۲۸۹</ref> از نشانه‏‌های [[شقاوت انسان]]،<ref>الکافی (کلینی)، ج۲، ص:۲۹۰</ref> سبب [[معصیت]] [[حضرت آدم]] و حوّا<ref>الکافی (کلینی)، ج۲، ص:۳۱۷</ref> و [[دعوت]] کننده به [[ارتکاب گناهان]]<ref>الکافی (کلینی)، ج۸، ص:۱۹</ref> شمرده شده است.
[[حرص‌ورزیدن]] نسبت به [[دنیا]] صفتی [[ناپسند]] است که در [[احادیث]] متعدد [[نکوهش]] شده و از ریشه‌‏های [[کفر]]،<ref>الکافی (کلینی)، ج۲، ص:۲۸۹</ref> از نشانه‏‌های [[شقاوت انسان]]،<ref>الکافی (کلینی)، ج۲، ص:۲۹۰</ref> سبب [[معصیت حضرت آدم]] و [[حوّا]]<ref>الکافی (کلینی)، ج۲، ص:۳۱۷</ref> و [[دعوت]] کننده به [[ارتکاب گناهان]]<ref>الکافی (کلینی)، ج۸، ص:۱۹</ref> شمرده شده است.


بنابر قول برخی از شرایط [[مرجع تقلید]]، علاوه بر [[عدالت]]، حریص نبودن بر دنیا است. بنابراین، [[تقلید]] از [[مجتهد]] حریص به دنیا جایز نیست. <ref>العروة الوثقی، ج۱، ص:۲۷؛ تحریر الوسیلة، ج۱، ص:۵</ref>
بنابر قول برخی از شرایط [[مرجع تقلید]]، علاوه بر [[عدالت]]، [[حریص نبودن بر دنیا]] است. بنابراین، [[تقلید]] از [[مجتهد]] [[حریص به دنیا]] جایز نیست. <ref>العروة الوثقی، ج۱، ص:۲۷؛ تحریر الوسیلة، ج۱، ص:۵</ref>


حریص، از جمله افرادی است که [[مشورت]] با آنان [[مکروه]] است. <ref>وسائل الشیعة، ج۱۲، ص:۴۶</ref>
حریص، از جمله افرادی است که [[مشورت]] با آنان [[مکروه]] است. <ref>وسائل الشیعة، ج۱۲، ص:۴۶</ref>


از [[آداب]] [[تجارت]]، [[میانه‌روی]] در کسب است؛ به گونه‏‌ای که نه سر از [[آزمندی]] در آورد و نه خود و خانواده‏‌اش در مضیقه قرار گیرند. <ref>تحریر الوسیلة، ج۱، ص:۵۰۱</ref>
از [[آداب تجارت]]، [[میانه‌روی]] در کسب است؛ به گونه‏‌ای که نه سر از [[آزمندی]] در آورد و نه خود و خانواده‏‌اش در مضیقه قرار گیرند. <ref>تحریر الوسیلة، ج۱، ص:۵۰۱</ref>


از اسباب [[تهمت]] که موجب عدم پذیرش [[گواهی]] [[شاهد]] می‏‌شود، حریص بودن وی بر ادای [[شهادت]] است؛ بدین معنا که پیش از درخواست [[قاضی]] مبادرت به ادای شهادت کند. در اینکه حرص بر ادای شهادت مطلقا موجب ردّ شهادت می‏‌شود یا تنها در [[حقوق]] متعلّق به [[مردم]]، نه [[حقّ]] الله، [[اختلاف]] است. <ref>الدروس الشرعیة، ج۲، ص:۱۲۹؛ مسالک الافهام، ج۱۴، ص:۲۱۴؛ مفاتیح الشرائع، ج۳، ص:۲۸۰ ـ ۲۸۱</ref> برخی بر ردّ شهادت در حقّ النّاس اشکال کرده‏‌اند. <ref>مجمع الفائدة، ج۱۲، ص:۴۰۰.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۳، صفحه ۲۸۴.</ref>
از اسباب [[تهمت]] که موجب عدم پذیرش [[گواهی]] [[شاهد]] می‏‌شود، حریص بودن وی بر ادای [[شهادت]] است؛ بدین معنا که پیش از درخواست [[قاضی]] مبادرت به ادای شهادت کند. در اینکه [[حرص]] بر ادای شهادت مطلقا موجب ردّ شهادت می‏‌شود یا تنها در [[حقوق متعلّق به مردم]]، نه [[حقّ الله]]، [[اختلاف]] است. <ref>الدروس الشرعیة، ج۲، ص:۱۲۹؛ مسالک الافهام، ج۱۴، ص:۲۱۴؛ مفاتیح الشرائع، ج۳، ص:۲۸۰ ـ ۲۸۱</ref> برخی بر ردّ شهادت در [[حقّ النّاس]] اشکال کرده‏‌اند. <ref>مجمع الفائدة، ج۱۲، ص:۴۰۰.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۳، صفحه ۲۸۴.</ref>


== منابع ==
== منابع ==

نسخهٔ کنونی تا ‏۱۱ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۵۲

مقدمه

حرص‌ورزیدن نسبت به دنیا صفتی ناپسند است که در احادیث متعدد نکوهش شده و از ریشه‌‏های کفر،[۱] از نشانه‏‌های شقاوت انسان،[۲] سبب معصیت حضرت آدم و حوّا[۳] و دعوت کننده به ارتکاب گناهان[۴] شمرده شده است.

بنابر قول برخی از شرایط مرجع تقلید، علاوه بر عدالت، حریص نبودن بر دنیا است. بنابراین، تقلید از مجتهد حریص به دنیا جایز نیست. [۵]

حریص، از جمله افرادی است که مشورت با آنان مکروه است. [۶]

از آداب تجارت، میانه‌روی در کسب است؛ به گونه‏‌ای که نه سر از آزمندی در آورد و نه خود و خانواده‏‌اش در مضیقه قرار گیرند. [۷]

از اسباب تهمت که موجب عدم پذیرش گواهی شاهد می‏‌شود، حریص بودن وی بر ادای شهادت است؛ بدین معنا که پیش از درخواست قاضی مبادرت به ادای شهادت کند. در اینکه حرص بر ادای شهادت مطلقا موجب ردّ شهادت می‏‌شود یا تنها در حقوق متعلّق به مردم، نه حقّ الله، اختلاف است. [۸] برخی بر ردّ شهادت در حقّ النّاس اشکال کرده‏‌اند. [۹].[۱۰]

منابع

پانویس

  1. الکافی (کلینی)، ج۲، ص:۲۸۹
  2. الکافی (کلینی)، ج۲، ص:۲۹۰
  3. الکافی (کلینی)، ج۲، ص:۳۱۷
  4. الکافی (کلینی)، ج۸، ص:۱۹
  5. العروة الوثقی، ج۱، ص:۲۷؛ تحریر الوسیلة، ج۱، ص:۵
  6. وسائل الشیعة، ج۱۲، ص:۴۶
  7. تحریر الوسیلة، ج۱، ص:۵۰۱
  8. الدروس الشرعیة، ج۲، ص:۱۲۹؛ مسالک الافهام، ج۱۴، ص:۲۱۴؛ مفاتیح الشرائع، ج۳، ص:۲۸۰ ـ ۲۸۱
  9. مجمع الفائدة، ج۱۲، ص:۴۰۰.
  10. هاشمی شاهرودی، سید محمود، فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت ج۳، صفحه ۲۸۴.