دوستی برای خدا در حدیث: تفاوت میان نسخهها
(صفحهای تازه حاوی «{{خرد}} {{امامت}} <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;"> : <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; fo...» ایجاد کرد) |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| (۱۸ نسخهٔ میانی ویرایش شده توسط ۶ کاربر نشان داده نشد) | |||
| خط ۱: | خط ۱: | ||
{{ | {{مدخل مرتبط | ||
| موضوع مرتبط = دوستی برای خدا | |||
| عنوان مدخل = دوستی برای خدا | |||
| مداخل مرتبط = [[دوستی برای خدا در قرآن]] - [[دوستی برای خدا در حدیث]] - [[دوستی برای خدا در معارف دعا و زیارات]] - [[دوستی برای خدا در اخلاق اسلامی]] | |||
| پرسش مرتبط = | |||
}} | |||
==احادیث مرتبط== | == احادیث مرتبط == | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "در شمار سخنانی که [[خداوند]] با [[موسی بن عمران]]{{ع}} به آرامی [[گفتگو]] کرد، آن بود که فرمود: ای [[فرزند]] [[عمران]]! هرکس [[گمان]] کند که مرا [[دوست]] دارد امّا چون شب فرارسد خوابیده و از من غافل میشود، [[دروغ]] گفته است؛ آیا نه چنان است که هر عاشقی [[دوست]] دارد با [[معشوق]] خود خلوت گزیند!. ای [[موسی]]! من اینگونه بر دلهای دوستدارانم آگاهم، که چون شب فرا رسد چشمهایشان از قلبشان گشته | # [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "در شمار سخنانی که [[خداوند]] با [[موسی بن عمران]] {{ع}} به آرامی [[گفتگو]] کرد، آن بود که فرمود: ای [[فرزند]] [[عمران]]! هرکس [[گمان]] کند که مرا [[دوست]] دارد امّا چون شب فرارسد خوابیده و از من غافل میشود، [[دروغ]] گفته است؛ آیا نه چنان است که هر عاشقی [[دوست]] دارد با [[معشوق]] خود خلوت گزیند!. ای [[موسی]]! من اینگونه بر دلهای دوستدارانم آگاهم، که چون شب فرا رسد چشمهایشان از قلبشان گشته بهسوی من متوجّه میشود و [[عذاب]] من در مقابل آنان به نمایش در میآید، آنان براساس مشاهده و حضور در محضر من با من به سخن و مکالمه میپردازند. ای [[موسی]]! از [[قلب]] خود [[خشوع]] و از [[بدن]] خود [[خضوع]] و از چشم خود [[اشک]] در [[تاریکی]] شب را نصیب من گردان، تا مرا نزدیک به خود و پاسخ دهنده به خود بیابی"<ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: كَانَ فِيمَا نَاجَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ {{ع}} أَنْ قَالَ لَهُ: يَا ابْنَ عِمْرَانَ كَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يُحِبُّنِي فَإِذَا جَنَّهُ اللَّيْلُ نَامَ عَنِّي أَ لَيْسَ كُلُّ مُحِبٍّ يُحِبُّ خَلْوَةَ حَبِيبِهِ؟ هَا أَنَا ذَا يَا ابْنَ عِمْرَانَ مُطَّلِعٌ عَلَى أَحِبَّائِي إِذَا جَنَّهُمُ اللَّيْلُ حَوَّلْتُ أَبْصَارَهُمْ مِنْ قُلُوبِهِمْ وَ مَثَّلْتُ عُقُوبَتِي بَيْنَ أَعْيُنِهِمْ يُخَاطِبُونِّي عَنِ الْمُشَاهَدَةِ وَ يُكَلِّمُونِّي عَنِ الْحُضُورِ يَا ابْنَ عِمْرَانَ هَبْ لِي مِنْ قَلْبِكَ الْخُشُوعَ وَ مِنْ بَدَنِكَ الْخُضُوعَ وَ مِنْ عَيْنِكَ الدُّمُوعَ فِي ظُلَمِ اللَّيْلِ وَ ادْعُنِي فَإِنَّكَ تَجِدُنِي قَرِيباً مُجِيباً}}؛بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۱۴.</ref>؛ | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[خداوند]] را [[دوست]] نمیدارد آنکس که او را [[معصیت]] و [[نافرمانی]] میکند؛ آنگاه این دو بیت را به عنوان [[گواه]] سخن خود خواندند: [[خداوند]] را [[معصیت]] مینمائی در حالی که [[دوستی]] او را اظهار میکنی، قسم به [[جان]] خودم این در میان [[کارها]] سخت بیسابقه است!؛ اگر حب و [[دوستی]] تو صادقانه بود هر آینه تنها اطاعتش مینمودی، چراکه [[عاشق]] [[مطیع]] [[معشوق]] خود است"<ref>{{متن حدیث| عَمَّنْ سَمِعَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} يَقُولُ: مَا أَحَبَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ عَصَاهُ ثُمَّ تَمَثَّلَ فَقَالَ: | # [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "[[خداوند]] را [[دوست]] نمیدارد آنکس که او را [[معصیت]] و [[نافرمانی]] میکند؛ آنگاه این دو بیت را به عنوان [[گواه]] سخن خود خواندند: [[خداوند]] را [[معصیت]] مینمائی در حالی که [[دوستی]] او را اظهار میکنی، قسم به [[جان]] خودم این در میان [[کارها]] سخت بیسابقه است!؛ اگر حب و [[دوستی]] تو صادقانه بود هر آینه تنها اطاعتش مینمودی، چراکه [[عاشق]] [[مطیع]] [[معشوق]] خود است"<ref>{{متن حدیث| عَمَّنْ سَمِعَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} يَقُولُ: مَا أَحَبَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ عَصَاهُ ثُمَّ تَمَثَّلَ فَقَالَ: | ||
تَعْصِي الْإِلَهَ وَ أَنْتَ تُظْهِرُ حُبَّهُ***هَذَا مُحَالٌ فِي الْفِعَالِ بَدِيعُ | تَعْصِي الْإِلَهَ وَ أَنْتَ تُظْهِرُ حُبَّهُ*** هَذَا مُحَالٌ فِي الْفِعَالِ بَدِيعُ | ||
لَوْ كَانَ حُبُّكَ صَادِقاً لَأَطَعْتَهُ***إِنَّ الْمُحِبَّ لِمَنْ يُحِبُّ مُطِيعُ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۱۵. </ref> | لَوْ كَانَ حُبُّكَ صَادِقاً لَأَطَعْتَهُ*** إِنَّ الْمُحِبَّ لِمَنْ يُحِبُّ مُطِيعُ}}بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۱۵. </ref> | ||
#[[امام صادق]]{{ع}} فرمودند: "[[بندگان خدا]] بر سه دستهاند: گروهی که [[خدا]] را از سر [[ترس]] به [[پرستش]] گرفتهاند، این [[پرستش]] بردگان است؛ و گروهی که [[خداوند]] را بخاطر ثوابش [[عبادت]] کردهاند، این [[عبادت]] اجیران است؛ و گروهی که [[خداوند]] را از سر [[دوستی]] او به [[پرستش]] گرفتهاند، که این [[عبادت]] آزادگان است؛ و این [[برترین]] [[عبادات]] است"<ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ{{ع}} قَالَ: إِنَّ الْعُبَّادَ ثَلَاثَةٌ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَوْفاً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى طَلَبَ الثَّوَابِ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأُجَرَاءِ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ حُبّاً لَهُ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ وَ هِيَ أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ}}اصول کافی، ج ۲، ص ۸۴.</ref>. | # [[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "[[بندگان خدا]] بر سه دستهاند: گروهی که [[خدا]] را از سر [[ترس]] به [[پرستش]] گرفتهاند، این [[پرستش]] بردگان است؛ و گروهی که [[خداوند]] را بخاطر ثوابش [[عبادت]] کردهاند، این [[عبادت]] اجیران است؛ و گروهی که [[خداوند]] را از سر [[دوستی]] او به [[پرستش]] گرفتهاند، که این [[عبادت]] آزادگان است؛ و این [[برترین]] [[عبادات]] است"<ref>{{متن حدیث| عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} قَالَ: إِنَّ الْعُبَّادَ ثَلَاثَةٌ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَوْفاً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى طَلَبَ الثَّوَابِ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأُجَرَاءِ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ حُبّاً لَهُ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ وَ هِيَ أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ}}اصول کافی، ج ۲، ص ۸۴.</ref>. | ||
#در [[احادیث]] قدسی مربوط به [[حضرت داود]]{{ع}} وارد شده است که، [[خداوند]] به او فرمود: ای دارد! به [[مردمان]] خبر ده که من [[دوستدار]] کسی هستم که مرا [[دوست]] بدارد، و همنشین کسی هستم که همنشین من باشد، و مونس کسی هستم که با نام من انس گیرد، و همراه کسی هستم که همراه من باشد، و کسی که مرا برگزیند او را بر خواهم گزید، و هرکس حرف مرا شنوا باشد از او شنوائی کنم. هیچ کس مرا به [[حقیقت]] [[دوست]] ندارد مگر آنکه او را برای خود میپذیرم، و چنانش [[دوست]] میدارم که هیچیک از آفریدگانم بر او پیشی نگیرد. هر کس بدرستی مرا جستجو نماید خواهدم یافت، و هرکس غیر مرا بطلبد مرا نخواهد یافت" | # در [[احادیث]] قدسی مربوط به [[حضرت داود]] {{ع}} وارد شده است که، [[خداوند]] به او فرمود: ای دارد! به [[مردمان]] خبر ده که من [[دوستدار]] کسی هستم که مرا [[دوست]] بدارد، و همنشین کسی هستم که همنشین من باشد، و مونس کسی هستم که با نام من انس گیرد، و همراه کسی هستم که همراه من باشد، و کسی که مرا برگزیند او را بر خواهم گزید، و هرکس حرف مرا شنوا باشد از او شنوائی کنم. هیچ کس مرا به [[حقیقت]] [[دوست]] ندارد مگر آنکه او را برای خود میپذیرم، و چنانش [[دوست]] میدارم که هیچیک از آفریدگانم بر او پیشی نگیرد. هر کس بدرستی مرا جستجو نماید خواهدم یافت، و هرکس غیر مرا بطلبد مرا نخواهد یافت"<ref>{{متن حدیث| فِي أَخْبَارِ دَاوُدَ {{ع}}: يَا دَاوُدُ أَبْلِغْ أَهْلَ أَرْضِي أَنِّي حَبِيبُ مَنْ أَحَبَّنِي وَ جَلِيسُ مَنْ جَالَسَنِي وَ مُونِسٌ لِمَنْ أَنِسَ بِذِكْرِي وَ صَاحِبٌ لِمَنْ صَاحَبَنِي وَ مُخْتَارٌ لِمَنِ اخْتَارَنِي وَ مُطِيعٌ لِمَنْ أَطَاعَنِي مَا أَحَبَّنِي أَحَدٌ أَعْلَمُ ذَلِكَ يَقِيناً مِنْ قَلْبِهِ إِلَّا قَبِلْتُهُ لِنَفْسِي وَ أَحْبَبْتُهُ حُبّاً لَا يَتَقَدَّمُهُ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِي مَنْ طَلَبَنِي بِالْحَقِّ وَجَدَنِي وَ مَنْ طَلَبَ غَيْرِي لَمْ يَجِدْنِي}}؛ [[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|دانش اخلاق اسلامی]]، ج۱، ص ۲۶۰-۲۶۱.</ref>. | ||
== | == منابع == | ||
{{منابع}} | |||
* [[پرونده:10115255.jpg|22px]] [[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']] | * [[پرونده:10115255.jpg|22px]] [[حسین مظاهری|مظاهری، حسین]]، [[دانش اخلاق اسلامی ج۱ (کتاب)|'''دانش اخلاق اسلامی ج۱''']] | ||
{{پایان منابع}} | |||
==پانویس== | == پانویس == | ||
{{ | {{پانویس}} | ||
[[رده: دوستی برای خدا]] | [[رده: دوستی برای خدا]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۲ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۰۴
این مدخل زیرشاخهٔ بحث دوستی برای خدا است. دوستی برای خدا از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: دوستی برای خدا در قرآن - دوستی برای خدا در حدیث - دوستی برای خدا در معارف دعا و زیارات - دوستی برای خدا در اخلاق اسلامی - پرسش مرتبط ندارداحادیث مرتبط
- امام صادق (ع) فرمودند: "در شمار سخنانی که خداوند با موسی بن عمران (ع) به آرامی گفتگو کرد، آن بود که فرمود: ای فرزند عمران! هرکس گمان کند که مرا دوست دارد امّا چون شب فرارسد خوابیده و از من غافل میشود، دروغ گفته است؛ آیا نه چنان است که هر عاشقی دوست دارد با معشوق خود خلوت گزیند!. ای موسی! من اینگونه بر دلهای دوستدارانم آگاهم، که چون شب فرا رسد چشمهایشان از قلبشان گشته بهسوی من متوجّه میشود و عذاب من در مقابل آنان به نمایش در میآید، آنان براساس مشاهده و حضور در محضر من با من به سخن و مکالمه میپردازند. ای موسی! از قلب خود خشوع و از بدن خود خضوع و از چشم خود اشک در تاریکی شب را نصیب من گردان، تا مرا نزدیک به خود و پاسخ دهنده به خود بیابی"[۱]؛
- امام صادق (ع) فرمودند: "خداوند را دوست نمیدارد آنکس که او را معصیت و نافرمانی میکند؛ آنگاه این دو بیت را به عنوان گواه سخن خود خواندند: خداوند را معصیت مینمائی در حالی که دوستی او را اظهار میکنی، قسم به جان خودم این در میان کارها سخت بیسابقه است!؛ اگر حب و دوستی تو صادقانه بود هر آینه تنها اطاعتش مینمودی، چراکه عاشق مطیع معشوق خود است"[۲]
- امام صادق (ع) فرمودند: "بندگان خدا بر سه دستهاند: گروهی که خدا را از سر ترس به پرستش گرفتهاند، این پرستش بردگان است؛ و گروهی که خداوند را بخاطر ثوابش عبادت کردهاند، این عبادت اجیران است؛ و گروهی که خداوند را از سر دوستی او به پرستش گرفتهاند، که این عبادت آزادگان است؛ و این برترین عبادات است"[۳].
- در احادیث قدسی مربوط به حضرت داود (ع) وارد شده است که، خداوند به او فرمود: ای دارد! به مردمان خبر ده که من دوستدار کسی هستم که مرا دوست بدارد، و همنشین کسی هستم که همنشین من باشد، و مونس کسی هستم که با نام من انس گیرد، و همراه کسی هستم که همراه من باشد، و کسی که مرا برگزیند او را بر خواهم گزید، و هرکس حرف مرا شنوا باشد از او شنوائی کنم. هیچ کس مرا به حقیقت دوست ندارد مگر آنکه او را برای خود میپذیرم، و چنانش دوست میدارم که هیچیک از آفریدگانم بر او پیشی نگیرد. هر کس بدرستی مرا جستجو نماید خواهدم یافت، و هرکس غیر مرا بطلبد مرا نخواهد یافت"[۴].
منابع
پانویس
- ↑ « عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: كَانَ فِيمَا نَاجَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ بِهِ مُوسَى بْنَ عِمْرَانَ (ع) أَنْ قَالَ لَهُ: يَا ابْنَ عِمْرَانَ كَذَبَ مَنْ زَعَمَ أَنَّهُ يُحِبُّنِي فَإِذَا جَنَّهُ اللَّيْلُ نَامَ عَنِّي أَ لَيْسَ كُلُّ مُحِبٍّ يُحِبُّ خَلْوَةَ حَبِيبِهِ؟ هَا أَنَا ذَا يَا ابْنَ عِمْرَانَ مُطَّلِعٌ عَلَى أَحِبَّائِي إِذَا جَنَّهُمُ اللَّيْلُ حَوَّلْتُ أَبْصَارَهُمْ مِنْ قُلُوبِهِمْ وَ مَثَّلْتُ عُقُوبَتِي بَيْنَ أَعْيُنِهِمْ يُخَاطِبُونِّي عَنِ الْمُشَاهَدَةِ وَ يُكَلِّمُونِّي عَنِ الْحُضُورِ يَا ابْنَ عِمْرَانَ هَبْ لِي مِنْ قَلْبِكَ الْخُشُوعَ وَ مِنْ بَدَنِكَ الْخُضُوعَ وَ مِنْ عَيْنِكَ الدُّمُوعَ فِي ظُلَمِ اللَّيْلِ وَ ادْعُنِي فَإِنَّكَ تَجِدُنِي قَرِيباً مُجِيباً»؛بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۱۴.
- ↑ « عَمَّنْ سَمِعَ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ (ع) يَقُولُ: مَا أَحَبَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ مَنْ عَصَاهُ ثُمَّ تَمَثَّلَ فَقَالَ: تَعْصِي الْإِلَهَ وَ أَنْتَ تُظْهِرُ حُبَّهُ*** هَذَا مُحَالٌ فِي الْفِعَالِ بَدِيعُ لَوْ كَانَ حُبُّكَ صَادِقاً لَأَطَعْتَهُ*** إِنَّ الْمُحِبَّ لِمَنْ يُحِبُّ مُطِيعُ»بحار الأنوار، ج ۷۰، ص ۱۵.
- ↑ « عَنْ أَبِي عَبْدِ اللَّهِ (ع) قَالَ: إِنَّ الْعُبَّادَ ثَلَاثَةٌ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ خَوْفاً فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْعَبِيدِ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى طَلَبَ الثَّوَابِ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأُجَرَاءِ وَ قَوْمٌ عَبَدُوا اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ حُبّاً لَهُ فَتِلْكَ عِبَادَةُ الْأَحْرَارِ وَ هِيَ أَفْضَلُ الْعِبَادَةِ»اصول کافی، ج ۲، ص ۸۴.
- ↑ « فِي أَخْبَارِ دَاوُدَ (ع): يَا دَاوُدُ أَبْلِغْ أَهْلَ أَرْضِي أَنِّي حَبِيبُ مَنْ أَحَبَّنِي وَ جَلِيسُ مَنْ جَالَسَنِي وَ مُونِسٌ لِمَنْ أَنِسَ بِذِكْرِي وَ صَاحِبٌ لِمَنْ صَاحَبَنِي وَ مُخْتَارٌ لِمَنِ اخْتَارَنِي وَ مُطِيعٌ لِمَنْ أَطَاعَنِي مَا أَحَبَّنِي أَحَدٌ أَعْلَمُ ذَلِكَ يَقِيناً مِنْ قَلْبِهِ إِلَّا قَبِلْتُهُ لِنَفْسِي وَ أَحْبَبْتُهُ حُبّاً لَا يَتَقَدَّمُهُ أَحَدٌ مِنْ خَلْقِي مَنْ طَلَبَنِي بِالْحَقِّ وَجَدَنِي وَ مَنْ طَلَبَ غَيْرِي لَمْ يَجِدْنِي»؛ مظاهری، حسین، دانش اخلاق اسلامی، ج۱، ص ۲۶۰-۲۶۱.