عرف در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخهها
HeydariBot (بحث | مشارکتها) جز (وظیفهٔ شمارهٔ ۵) |
HeydariBot (بحث | مشارکتها) |
||
| خط ۶: | خط ۶: | ||
}} | }} | ||
==مقدمه== | == مقدمه == | ||
معروف؛ چون [[نفوس]] به آن [[آرامش]] و سکون پیدا میکنند، به این لفظ خوانده شده است و مقابل آن نُکر است که [[انسانها]] از آن متوحش میشوند<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۶۵.</ref>. اصل آن به معنای سکون و [[طمأنینه]]<ref>ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۲۸۱.</ref>. | معروف؛ چون [[نفوس]] به آن [[آرامش]] و سکون پیدا میکنند، به این لفظ خوانده شده است و مقابل آن نُکر است که [[انسانها]] از آن متوحش میشوند<ref>حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۶۵.</ref>. اصل آن به معنای سکون و [[طمأنینه]]<ref>ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۲۸۱.</ref>. | ||
| خط ۱۳: | خط ۱۳: | ||
در این [[آیه شریفه]] [[عُرف]] به معنای [[سنتها]] و رویههای حسنهای است که عقلای [[جامعه]] آن را به رسمیت میشناسند و در جامعه جاری و معمول است؛ بر خلاف آن، منکر [[افعال]] و اعمالی است که [[عقل]] [[اجتماعی]] آنها را رد و [[انکار]] میکند<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۸، ص۳۸۰.</ref>. | در این [[آیه شریفه]] [[عُرف]] به معنای [[سنتها]] و رویههای حسنهای است که عقلای [[جامعه]] آن را به رسمیت میشناسند و در جامعه جاری و معمول است؛ بر خلاف آن، منکر [[افعال]] و اعمالی است که [[عقل]] [[اجتماعی]] آنها را رد و [[انکار]] میکند<ref>سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۸، ص۳۸۰.</ref>. | ||
عُرف [[جامعه اسلامی]] (متشرعه) خود منبع [[تعیین]] موضوع و مصداق در [[استنباط]] [[احکام شرعی]] است. از بحثهای مهم در [[اصول فقه]]، مسئله عُرف است و بهرغم اهمیت و تأثیر این موضوع در احکام شرعی، در اصول فقه بحث مستوفی از آن نشده است<ref>ر.ک: ابوالقاسم علیدوست، فقه و عرف.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۴۱۲.</ref> | عُرف [[جامعه اسلامی]] (متشرعه) خود منبع [[تعیین]] موضوع و مصداق در [[استنباط]] [[احکام شرعی]] است. از بحثهای مهم در [[اصول فقه]]، مسئله عُرف است و بهرغم اهمیت و تأثیر این موضوع در احکام شرعی، در اصول فقه بحث مستوفی از آن نشده است<ref>ر. ک: ابوالقاسم علیدوست، فقه و عرف.</ref>.<ref>[[عبدالله نظرزاده|نظرزاده، عبدالله]]، [[فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم (کتاب)|فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم]]، ص: ۴۱۲.</ref> | ||
== منابع == | == منابع == | ||
نسخهٔ ۲۵ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۹
این مدخل زیرشاخهٔ بحث عرف است. عرف از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: عرف در قرآن - عرف در حدیث - عرف در فقه سیاسی - پرسشهای مرتبطمقدمه
معروف؛ چون نفوس به آن آرامش و سکون پیدا میکنند، به این لفظ خوانده شده است و مقابل آن نُکر است که انسانها از آن متوحش میشوند[۱]. اصل آن به معنای سکون و طمأنینه[۲].
﴿خُذِ الْعَفْوَ وَأْمُرْ بِالْعُرْفِ وَأَعْرِضْ عَنِ الْجَاهِلِينَ﴾[۳].
در این آیه شریفه عُرف به معنای سنتها و رویههای حسنهای است که عقلای جامعه آن را به رسمیت میشناسند و در جامعه جاری و معمول است؛ بر خلاف آن، منکر افعال و اعمالی است که عقل اجتماعی آنها را رد و انکار میکند[۴].
عُرف جامعه اسلامی (متشرعه) خود منبع تعیین موضوع و مصداق در استنباط احکام شرعی است. از بحثهای مهم در اصول فقه، مسئله عُرف است و بهرغم اهمیت و تأثیر این موضوع در احکام شرعی، در اصول فقه بحث مستوفی از آن نشده است[۵].[۶]
منابع
پانویس
- ↑ حسن مصطفوی، التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۶۵.
- ↑ ابنفارس، معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۲۸۱.
- ↑ «گذشت را در پیش گیر و به نیکی فرمان ده و از نادانان روی بگردان!» سوره اعراف، آیه ۱۹۹.
- ↑ سید محمد حسین طباطبایی، المیزان، ج۸، ص۳۸۰.
- ↑ ر. ک: ابوالقاسم علیدوست، فقه و عرف.
- ↑ نظرزاده، عبدالله، فرهنگ اصطلاحات و مفاهیم سیاسی قرآن کریم، ص: ۴۱۲.