دفاع در فقه سیاسی: تفاوت میان نسخه‌ها

همۀ موجودات زنده، اعم از [[انسان]] و غیرانسان به [[حکم]] [[فطرت]] و [[عقل]]، برای بقا و ادامۀ [[حیات]] نیازمند موانع و [[دفع دشمن]] خویشند؛ زیرا [[جهان]] ماده، صحنۀ [[تنازع]]، بقا و [[کشمکش]] است و هر موجود زنده‌ای می‌کوشد تا از [[حق]] [[فطری]] زنده ماندن [[دفاع]] کند. از آنجا که [[اسلام]]، [[دین]] عقل و فطرت است، به این نیاز فطری و عقل بشری نیز توجه لازم را مبذول داشته و ضمن [[تأیید]] این نیاز فطری و [[حکم عقلی]]، بر [[ضرورت]] و اهمیت دفاع تأکید ورزیده است.

[[قرآن]] با این بیان {{متن قرآن|وَلَوْلَا دَفْعُ اللَّهِ النَّاسَ بَعْضَهُمْ بِبَعْضٍ لَهُدِّمَتْ صَوَامِعُ وَبِيَعٌ وَصَلَوَاتٌ}}<ref>«و اگر خداوند برخی مردم را به دست برخی دیگر از میان برنمی‌داشت بی‌گمان دیرها (ی راهبان) و کلیساها (ی مسیحیان) و کنشت‌ها (ی یهودیان) و مسجدهایی که نام خداوند را در آن بسیار می‌برند ویران می‌شد» سوره حج، آیه ۴۰.</ref>، حالت دفاع را به عنوان یک [[سنت]] فطری که مانند همۀ [[سنن]] طبیعی به خواست و [[مشیت الهی]] باز می‌گردد، ضامن [[حفظ]] [[زندگی]] و بقا شمرده است و از این رو [[خداوند]] انسان را با وسایل [[دفاعی]] مجهز کرده و به او [[اندیشه]] و [[تعقل]] بخشیده که وسایل دفاع را متناسب با نوع مزاحمت‌ها و عوامل و شرایط تهدیدکننده بسازد و به زندگی و آثار شکوهمند آن ادامه دهد<ref>فقه سیاسی، ج۵، ص۲۸.</ref>.<ref>[[عباس علی عمید زنجانی|عمید زنجانی، عباس علی]]، [[دانشنامه فقه سیاسی ج۲ (کتاب)|دانشنامه فقه سیاسی ج۲]]، ص ۳۴.</ref>

== منابع ==