اعین بن ضبیعه مجاشعی: تفاوت میان نسخهها
بدون خلاصۀ ویرایش |
بدون خلاصۀ ویرایش |
||
| خط ۵۰: | خط ۵۰: | ||
== مقدمه == | == مقدمه == | ||
اعین [[فرزند]] [[ضبیعه بن ناجیه مجاشعی]] است او با «ناجیه» جد [[فرزدق]]، شاعر معروف با هم مشترکاند؛ زیرا فرزدق هم [[فرزند]] [[همام بن غالب بن صعصعة بن ناجیة]] است. اعین، در [[جنگ جمل]] در رکاب [[حضرت علی]]{{ع}} جنگید. و از خود [[شجاعت]] و [[دلاوری]] نشان داد و شتر [[عایشه]] را در این [[جنگ]]، پی کرد و در پایان دادن به [[فتنه]] [[ناکثین]] تلاش نمود!<ref>ر.ک: اسد الغابه، ج۱، ص۱۰۳.</ref> | اعین [[فرزند]] [[ضبیعه بن ناجیه مجاشعی]] است او با «ناجیه» جد [[فرزدق]]، شاعر معروف با هم مشترکاند؛ زیرا فرزدق هم [[فرزند]] [[همام بن غالب بن صعصعة بن ناجیة]] است. اعین، در [[جنگ جمل]] در رکاب [[حضرت علی]]{{ع}} جنگید. و از خود [[شجاعت]] و [[دلاوری]] نشان داد و شتر [[عایشه]] را در این [[جنگ]]، پی کرد و در پایان دادن به [[فتنه]] [[ناکثین]] تلاش نمود!<ref>ر.ک: اسد الغابه، ج۱، ص۱۰۳.</ref><ref>ر.ک: اسد الغابه، ج۱، ص۱۰۵.</ref> | ||
وی در اثر [[کاردانی]] و [[ثبات]] قدم، مورد [[اعتماد]] [[حضرت علی]]{{ع}} بود، لذا هنگامی که [[معاویه]]، [[عبدالله بن حضرمی]] را پس از [[شهادت]] [[محمد بن ابی بکر]] برای [[تصرف]] [[بصره]] روانه آن [[شهر]] کرد و خبر آن به [[امیرمؤمنان]]{{ع}} رسید، [[امام]]{{ع}} بلافاصله، اعین را برای مقابله با شرارتهای [[ابن حضرمی]] به [[بصره]] فرستاد، لکن به [[جان]] او [[سوء قصد]] شد و به طور ناجوانمردانه او را [[ترور]] کردند و به [[شهادت]] رساندند و دیگر نتوانست به مأموریت خود عمل نماید<ref>امیرالمؤمنین علی{{ع}} پس از شهادت اعین یکی دیگر از یاران خود به نام [[جاریه بن قدامه]] را به جنگ با [[ابن حضرمی]] فرستاد و او تمام نیروهای ابن حضرمی را درهم شکست.</ref>. | وی در اثر [[کاردانی]] و [[ثبات]] قدم، مورد [[اعتماد]] [[حضرت علی]]{{ع}} بود، لذا هنگامی که [[معاویه]]، [[عبدالله بن حضرمی]] را پس از [[شهادت]] [[محمد بن ابی بکر]] برای [[تصرف]] [[بصره]] روانه آن [[شهر]] کرد و خبر آن به [[امیرمؤمنان]]{{ع}} رسید، [[امام]]{{ع}} بلافاصله، اعین را برای مقابله با شرارتهای [[ابن حضرمی]] به [[بصره]] فرستاد، لکن به [[جان]] او [[سوء قصد]] شد و به طور ناجوانمردانه او را [[ترور]] کردند و به [[شهادت]] رساندند و دیگر نتوانست به مأموریت خود عمل نماید<ref>امیرالمؤمنین علی{{ع}} پس از شهادت اعین یکی دیگر از یاران خود به نام [[جاریه بن قدامه]] را به جنگ با [[ابن حضرمی]] فرستاد و او تمام نیروهای ابن حضرمی را درهم شکست.</ref>. | ||
| خط ۵۹: | خط ۵۹: | ||
{{مدخل وابسته}} | {{مدخل وابسته}} | ||
* [[بنیمجاشع]] (قبیله) | * [[بنیمجاشع]] (قبیله) | ||
* [[ضبیعه بن ناجیه مجاشعی]] (پدر) | |||
* [[جاریة بن قدامه]] | * [[جاریة بن قدامه]] | ||
* [[عبدالله بن عمرو حضرمی]] | * [[عبدالله بن عمرو حضرمی]] | ||
نسخهٔ کنونی تا ۱۴ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۸:۳۲
این مدخل زیرشاخهٔ بحث اصحاب امام علی است. اعین بن ضبیعه مجاشعی از چند منظر متفاوت، بررسی میشود: اعین بن ضبیعه مجاشعی در تاریخ اسلامی - اعین بن ضبیعه مجاشعی در تراجم و رجال - پرسش مرتبط ندارد| اعین بن ضبیعه مجاشعی | |
|---|---|
 تصویر نمادین جنگ جمل | |
| نام کامل | اعین بن ضبیعه مجاشعی |
| جنسیت | مرد |
| از قبیله | بنیمجاشع |
| پدر | ضبیعه بن ناجیه مجاشعی |
| درگذشت | ۳۸ هجری |
| از اصحاب | امام علی |
| حضور در جنگ | جنگ جمل |
مقدمه
اعین فرزند ضبیعه بن ناجیه مجاشعی است او با «ناجیه» جد فرزدق، شاعر معروف با هم مشترکاند؛ زیرا فرزدق هم فرزند همام بن غالب بن صعصعة بن ناجیة است. اعین، در جنگ جمل در رکاب حضرت علی(ع) جنگید. و از خود شجاعت و دلاوری نشان داد و شتر عایشه را در این جنگ، پی کرد و در پایان دادن به فتنه ناکثین تلاش نمود![۱][۲]
وی در اثر کاردانی و ثبات قدم، مورد اعتماد حضرت علی(ع) بود، لذا هنگامی که معاویه، عبدالله بن حضرمی را پس از شهادت محمد بن ابی بکر برای تصرف بصره روانه آن شهر کرد و خبر آن به امیرمؤمنان(ع) رسید، امام(ع) بلافاصله، اعین را برای مقابله با شرارتهای ابن حضرمی به بصره فرستاد، لکن به جان او سوء قصد شد و به طور ناجوانمردانه او را ترور کردند و به شهادت رساندند و دیگر نتوانست به مأموریت خود عمل نماید[۳].
شهادت این مرد با ایمان به تاریخ ۳۸ هجری بوده است[۴].[۵]
جستارهای وابسته
منابع
پانویس
- ↑ ر.ک: اسد الغابه، ج۱، ص۱۰۳.
- ↑ ر.ک: اسد الغابه، ج۱، ص۱۰۵.
- ↑ امیرالمؤمنین علی(ع) پس از شهادت اعین یکی دیگر از یاران خود به نام جاریه بن قدامه را به جنگ با ابن حضرمی فرستاد و او تمام نیروهای ابن حضرمی را درهم شکست.
- ↑ ر.ک: تاریخ طبری، ج۵، ص۱۱۰-۱۱۲ و اسدالغابه، ج۱، ص۱۰۳.
- ↑ ناظمزاده، سید اصغر، اصحاب امام علی، ج۱، ص۲۰۸-۲۱۰.