حسنه در قرآن: تفاوت میان نسخه‌ها

فی قوله تعالی: {{متن قرآن|وَمَنْ يَقْتَرِفْ حَسَنَةً نَزِدْ لَهُ فِيهَا حُسْنًا...}} هم [[تفسیر]] فرموده: آن کسی که عمل [[نیکی]] انجام دهد، بر نیکی عملش می‌افزاییم؛ چرا که [[خداوند]] [[آمرزنده]] و [[شکرگزار]] است و به [[اعمال]] [[بندگان]] جزای مناسب می‌دهد. چه حسنه‌ای از این [[برتر]] که [[انسان]] خود را همیشه در زیر [[پرچم]] [[رهبران الهی]] قرار دهد؛ حتی آنها را در [[دل]] گیرد و خط آنها را ادامه دهد؛ در [[فهم]] [[کلام الهی]] آنجا که مسایل برای او ابهام پیدا کند، از آنها توضیح بخواهد؛ عمل آنها را معیار قرار دهد و آنها را [[الگو]] و [[اسوه]] خود سازد<ref>تفسیر نمونه، ج۲۰، ص۴۱۰.</ref>.

نیز فی قوله تعالی: {{متن قرآن|قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌ فِي إِبْرَاهِيمَ وَالَّذِينَ مَعَهُ}}، فرموده: برای شما در [[زندگی]] [[ابراهیم]] و کسانی که با او بودند، اسوه خوبی وجود داشت؛ ابراهیم{{ع}}، بزرگ [[پیامبران]]، که زندگی‌اش سرتاسر درس [[بندگی خدا]]، [[جهاد]] فی سیبل [[الله]] و [[عشق]] به ذات [[پاک]] او بود؛ ابراهیم که [[امت اسلامی]] از [[برکات]] دعای او، و مفتخر به نامگذاری او می‌باشد، می‌تواند برای شما [[سرمشق]] خوبی در این زمینه گردد. منظور از تعبیر: {{متن قرآن|وَالَّذِينَ مَعَهُ}}: (آنها که با ابراهیم بودند)، مؤمنانی است که او را در این [[راه]] [[همراهی]] می‌کردند و هر چند قلیل و اندک بودند، و این احتمال که منظور پیامبرانی است که با او هم‌صدا شدند، یا انبیای معاصر او، چنان که بعضی احتمال داده‌اند، بعید به نظر می‌رسد، به خصوص که مناسب این است که [[قرآن]] در این جا [[پیامبر اسلام]]{{صل}} را به ابراهیم، و [[مسلمانان]] را به [[اصحاب]] و [[یاران]] او [[تشبیه]] کند. در تواریخ نیز آمده است که گروهی در [[بابل]]، بعد از [[مشاهده]] [[معجزات]] ابراهیم به او [[ایمان]] آوردند، و در [[هجرت]] به سوی [[شام]]، او را همراهی کردند، و این نشان می‌دهد که او یاران [[وفاداری]] داشته است <ref>به نقل از کامل بن اثیر، جلد ۱، صفحه ۱۰۰.</ref> و <ref>تفسیر نمونه، ج۲۴، ص۱۸.</ref>.<ref>[[عبدالنبی امامی|امامی، عبدالنبی]]، [[فرهنگ قرآن ج۱ (کتاب)|فرهنگ قرآن ج۱]]، ص ۴۸۶-۵۱۸.</ref>

== پرسش‌های وابسته ==